«سربه مهر» نگاهي نو به وبلاگنويسي، خجالتي بودن و نماز خواندن دارد. سوژههايي بكر كه نشان از ديد دقيق و نكتهسنج مقدمدوست دارد. او اين شهامت و توانايي را داشته تا به جاي پرداختن به سوژههاي امتحان پس داده، اين اميد را زنده كند كه سينما هنوز از ايدههاي جذاب تهي نشده است.
فيلم داعيه پيام اخلاقي و معناگرا بودن را ندارد. سر به مهر فيلم رفتارشناسيهاي فكر شده فيلمساز است. او آسيبها را نمايش ميدهد و راه حل را در اين ميداند كه صبا را در شيب بهتر شدن قرار دهد و از تجربههاي جديد به شكل صحيح بهره ببرد. صبا از سرخوردگي ناشي از مشكلات و اينكه قدرت و ابزار لازم را براي بهبود وضع موجود ندارد، دل به خدا ميسپارد و از تنهايي كه از آن ميترسد، رها ميشود. شخصيت صبا طراحي و پرداخت دقيقي دارد. او بلاهت ندارد، معصوميت دارد. حواسپرت نيست، شلوغي ذهن دارد. كشمكش و تنش با غول اعصاب خرد كن كمرويي او را خسته و بيرمق كرده است. ترس دارد ديگران عقيده و نظر او را آشكارا بدانند. آنگاه كه موفق ميشود برعادتهاي غلط و ترديدهايش غلبه كند، اين توانايي را در خود پيدا ميكند تا حامد را به دليل ترس از ارتفاع تنها بگذارد و نمازش را بخواند. صبا داراي ويژگيهاي مثبتي نيز هست.
با سواد است با نثري موجز و شفاف، اخلاق مداراست (عزت نفس برايش مهم است)، خلاق است (كمك گرفتن از پيتزا فروشي، مداد درستكردن) و به روز است (وبلاگنويسي، مشورت با روانشناس).
برفيلمنامه نقاط ضعفي نيز وارد است. رفتن به فرودگاه به جاي مسجد، وبلاگنويسي در سكانس حبس در اتاق كنفرانس، در حالي كه او شرح ماجرا را بايد پس از واقع شدن آن بنويسد. همچنين خرده داستانهاي فرعي كه روند روايت را مختل كردهاند و ديالوگهاي اضافي مانند چلوكباب خوردن ديگران را تماشا كردن، و اينكه پدر ثروتمندي ندارد. فيلم سرشار از ديالوگهاي خوب، نكتههاي ظريف و پرداخت درست جزئيات است. پر زدن پرنده در لحظه ترديد صبا براي بيان نمازخوان بودنش (گفتن و رهايي). ديالوگي از علي حاتمي پس از نصب كاغذ براي پيدا كردن همخانه كه با شرايط و احوال صبا همخواني دارد و در فضاي مناسبي بيان ميشود. (آهو نميشوي به اين جست و خيز گوسفند ـ حاجي واشنگتن). فيلم به گونهاي تفسير بيت آخر شعر محمد علي بهمني در تيتراژ وضعيت سفيد است. سپردن كار از عقل به دل. (يك بار هم اي عشق من، از عقل مينديش / بگذار كه دل حل كند اين مسئلهها را) بازي ليلا حاتمي عميق و خلاقانه است. مسلم است تصور بازيگري جز حاتمي فيلم را به بيراهه ميبرد. او همپاي نويسنده و كارگردان در نمايش بيريا و خالصانه زندگي صبا نقش اساسي دارد. بازي آرش مجيدي نيز سنجيده و قابل قبول است. به ويژه در سكانسهاي مداد درست كردن و حواسپرتي صبا در سينما. فيلم تماشاگر را با حس و حالي خوب و انساني همراه ميكند و اين براي كار اول فيلمساز، امتياز كمي نيست.
