صالح سليماني| در يكي از آزمايشها، گروهي از افراد در معرض كلمات توصيفكننده زمانهاي دشوار زندگي همچون فلاكت، مقاومت و كشمكش وادار به خوردن غذاهاي پركالري بيشتري نسبت به گروه ديگري شدند، هر چند كه اين كلمات در پشت زمينه و به گونهاي نامحسوس در پوستري جاسازي شده بود. علاوه بر اين، از دخيل شدن هر گونه سليقه در انتخاب غذاها اجتناب شد. محقق برجسته اين گروه تحقيقاتي از دانشگاه ميامي، خوليانو لاران، ميگويد ايما و اشارههايي كه من به كار بردم حالات روحي هيچ كدام از افراد را تغيير نداد. من به طور مشخص متوجه شدم كه افراد به دنبال لذت نبودند و تنها به فكر غذاي بيشتر بودند تا مدت زمان بيشتري آنها را سير نگه دارد.
ايده الهامبخش اين مطالعه از سياست شهر نيويورك در نوشتن ميزان كالري غذاهاي رستوران و فست فودها در منو ميآيد كه به گفته لاران هيچ كمكي به كاهش ميزان كالري مصرفي شهروندان امريكا نكرده است. او عقيده دارد كه اين نشان ميدهد اطلاعات غلط افراد از ميزان كالري غذاها دليل مصرف بالاي برگرهاي چرب نبود و جريان از قرار ديگري است. در اين صورت ممكن است فردي بگويد اوليور توئيست تنها به دليل اينكه گرسنه بود درخواست حريره بيشتري نميكرد؛ او ميخواست هر چقدر غذا ميتواند بگيرد چون ميدانست روزهاي سختي در پيش دارد.
مدير مركز تحقيقاتي چاقي و تغذيه، ديويد اليسون و استاد دانشگاه آلاباما در بيرمنگهام كه مطالعات لاران را بسيار مهيج با قابليت پيشرفت ميداند ميگويد از نظر من اين سري مطالعات فوقالعادهاي است و به بررسي ايده «عدم قطعيت انرژي» ميپردازد؛ تمايل انسانها و حيوانات به ذخيره كالري براي روزهاي نامطمئن پيش رو. البته مطمئناً به طور كامل هم اينگونه نيست. به عقيده ديويد، طبقه اجتماعي مؤلفه ديگري در عدم قطعيت انرژي است. او ميگويد طبقه اجتماعي و اقتصادي به چاق شدن افراد كمك ميكند، به خودي خود نه به خاطر قدرت خريد پايينتر، بلكه درك اينكه فردي به طبقه پايينتري تعلق دارد منجر به احساس عدم قطعيت انرژي ميشود كه در عوض تبديل به چاقي مفرط از غذاي دريافتي بيشتر و تغييرات فيزيكي ميشود. به بياني ديگر، افراد فقير دچار نشانههاي ادراكي ميشوند كه دنيا روز به روز ناملايمتر ميشود، كه به ياد داشتن مداوم ضعف آنان اين احساس را تقويت ميكند. اگر اين يافتهها حقيقت داشته باشد، اين يعني تدابير سلامت عمومي براي مبارزه با چاقي كه به نظر از روي اجبار ميآيد- همچون منع استفاده از نوشابههاي گازدار- نتيجه معكوسي خواهد داد. به راستي، از منظر عدم قطعيت انرژي، بسيار مؤثرتر خواهد بود كه افراد را صاحب اختيار دانست و آنها را مسئول زندگي خودشان خواند.
منبع: Newsweek Weekly Magazine
