
در اينكه تيم ملي احتياج به بازي با تيم هاي بزرگ دارد شكي نيست ، بديهي است كه بازي با تيم هاي قدرتمند مي تواند به پيشرفت فوتبال ايران كمك زيادي بكند ، اين بازي ها مزاياي فراواني دارد كه به طور قطع تيم ملي را مي تواند با آمادگي بيشتري راهي برزيل كند. به هر حال وقتي بازيكنان ايران مقابل تيم هايي مانند اسپانيا وكشورهايي در اين سطح قرار مي گيرند علاوه بر اينكه ترسشان ريخته مي شود مي تواند درس هاي زيادي براي بازيكنان ايراني داشته باشد.
رويارويي و خوردن تنه ملي پوشان به تنه ستاره هاي دنياي فوتبال در كنترل استرس آنها در بازي هاي بزرگ و همچنين شناخت بيشتر نقاط ضعف ملي پوشان سهم به سزايي دارد كه باعث مي شود تجربه شاگردان كرش بالاتر برود ، موضوعي كه همواره مورد تاكيد كرش بوده و او از اينكه بيشتر ملي پوشان تجربه بين المللي كمي دارند نگران است و روي آوردن او به بازيكنان دو رگه مانند دژاگه و قوچان نژاد كه ليگ هاي اروپايي رشد كرده اند را در همين چارچوب است.به همين خاطر هر چه بازي هاي تداركاتي تيم ملي بيشتر باشد و آن هم مقابل تيم هاي درجه يك ، به طور قطع تجربه بين المللي بازيكنان هم بالا مي رود و اين همان چيزي است كه سرمربي پرتغالي مي خواهد.
اين تجربه در بازي هاي آينده تيم ملي مي تواند تاثيرش را نشان دهد ، موضوعي كه اين روزها در تيم ملي واليبال و بازي هاي درخشان شاگردان ولاسكو به خوبي عيان است. ولاسكو هم از بدو ورود به ايران بر اينكه واليباليست هاي ايراني بايد مقابل تيم هاي برتر واليبال دنيا بازي كنند تاكيد داشت ، مسئله اي كه اين روزها نتيجه آن كاملا مشخص است و باعث شده تا ايران امروز پديده ليگ جهاني واليبال باشد. البته در اين درخشش علاوه بر محك خوردن مقابل تيم هاي قدرتمند ، از ظرفيت و استعداد واليباليست هاي ايراني و همچنين دانش فني و تجربه ولاسكو هم نمي توان گذشت.
البته يك روي ديگر بازي هاي تداركاتي بزرگ مي تواند شكست هاي احتمالي آن است ، موضوعي كه البته كفاشيان تاكيد كرده كه كرش نگراني از اين بابت ندارد و به عقيده او همين باخت ها ، ملي پوشان را آبديده تر كند.با اين شرايط بايد گفت بازي با تيم هاي بزرگ در راه جام جهاني يك تصميم منطقي و در راستاي پيشرفت فوتبال است.
با اين وجود نقطه تاريك ماجرا ابهام در عملي شدن انجام چنين بازي هاي بزرگي است . هر چند هم مسئولان فدراسيون و هم كرش بر محك خوردن ايران برابر قدرت هاي فوتبال دنيا تاكيد مي كنند اما نگاهي به بازي هاي تداركاتي ايران در زمان كرش نااميد كننده است . ايران در زمان كرش به جز برزيل در بقيه بازي ها مقابل تيم هاي درجه 2 چه آفريقايي ، آسيايي ، اروپايي و آمريكاي جنوبي قرار گرفته كه كمتر نفعي براي تيم ملي داشته و بيشتر به يك بازي تمريني براي هماهنگي بيشتر ملي پوشان شبيه بود.
با اين حال بايد اميدوار بود كه با صعود ايران به جام جهاني اين رويه همان طور كه مسئولان فدراسيون وعده داده اند اصلاح شود و ايران در فرصت باقي مانده تا شروع جام جهاني ، حداقل چند بازي تداركاتي با تيم هاي بزرگ داشته باشد ؛ موضوعي كه امروز علي كفاشيان آن را وعده داده و بايد به انتظار عملي شدن آن نشست.