این صعود را به فال نیک می گیریم

جوانان بسکتبال ایران عنوان یازدهمی جام جهانی را به دست آوردند. در نگاه اول مقام یازدهمی نمی تواند خوشحالی و شادمانی ما را به همراه داشته باشد اما دقیق تر که نگاه کنید می بینید از کنار صعود 4 پله ای جوانان نمی توان به سادگی گذشت.

تیم ملی ایران پس از آنکه مدال برنز آسیا را گرفت جواز حضور در جام جهانی را هم به دست آورد، آن هم برای سومین بار. در دو دوره گذشته شانزدهم و پانزدهم شده بودیم. با در نظر گرفتن چنین شرایطی صعود به رتبه یازدهم جهش مناسبی برای بسکتبالیست های جوان محسوب می شود. به ویژه آنکه بازیکنان مهران حاتمی در اولین و آخرین بازی شان آرژانتین را شکست دادند. با وجود آنکه کسی انتظار برد مقابل تیم چهارم جهان را از تیم ایران نداشت اما جوانان شگفتی ساز شدند و آرژانتین را در مرحله مقدماتی و حذفی از پیش رو برداشتند.

قرار گرفتن برسکوی یازدهم دنیا اگرچه انتظار علاقمندان به این رشته را برآورده نمی کند ولی باید بپذیریم که تک رقمی شدن جایگاه هیچ رشته ای در رنکینگ جهانی بدون صبر و حوصله و گذشت زمان غیرممکن است. اینکه تصور کنیم با سه بار حضور در جام جهانی می توانیم ابرقدرت های بسکتبال را مغلوب کنیم تلقی غیر منطقی است. شکی نیست تا رسیدن به قدرت های دنیا و سرشاخ شدن با آنها راه درازی در پیش داریم. در این میان باید منتظر ماند و دید فدراسیون بسکتبال از پتانسیل این جوانان چه استفاده ای می کند.

این روزها والیبالی ها با نتایج درخشانی که گرفته اند، چه در بخش بزرگسالان و چه در بخش نوجوانان، حسابی سرو صدا کرده اند. منتها باید به این نکته اذعان کرد که درخششی که ایرانیان را به وجد آورده حاصل کار بنیادین و حرفه ای روی تیم های پایه است. تیم ملی والیبال نوجوانان در شرایطی باید برای کسب مقام سومی جهان در مکزیک بجنگد که با توجه به پیشینه آنها انتظار رسیدن به دیدار پایانی از این تیم می رفت. این در حالی است که نوجوانان والیبالیست تجربه حضور در بیش از پنج دوره رقابت های جهانی را در کارنامه دارند.

صعود چهار پله ای بسکتبال جوانان را باید به فال نیک گرفت. مهران حاتمی مربی باتجربه و با دانش ایرانی تا به اینجای کار به خوبی توانسته جوانان را در مسیر پیشرفت هدایت کند. ضمن احترام به مربیان زحمت کش کشورمان، باید قبول کنیم که برای پیوستن به جمع بهترین تیم های جهان لزوم استفاده از مربیان درجه یک دنیا کاملا احساس می شود. به والیبال نگاه کنید. با آمدن خولیو ولاسکو انقلاب بزرگی در والیبال رخ داد و مدعیان این رشته هنوز انگشت به دهان پیشرفت سریع ما هستند. اگر می خواهیم چنین رشد قابل توجهی را در بسکتبال نیز شاهد باشیم مسئولان فدراسیون می بایست در فکر به خدمت گرفتن سرمربی در حد و اندازه تیم های قدرتمند دنیا باشد.

اگرچه بسیرووچ هدایت تیم ملی بزرگسالان را بر عهده گرفته و بر کار تیم های پایه نیز نظارت دارد اما این مربی نه تنها جز مربیان درجه یک محسوب نمی شود بلکه وقت کافی نیز برای رسیدگی امور به نوجوانان و جوانان در اختیار ندارد. انتخاب مربی خارجی برای این دو رده سرعت پیشرفت تیم های پایه را سرعت می بخشد. البته مشکل کمبود بودجه و نوسانات ارز که اکثر فدراسیون های ورزشی ما را درگیر کرده را نمی توان نادیده گرفت.