خون «شحاته» آب حيات شيعيان مصر

 ما با مصر «البرادعي» آسوده‌تر توان مراوده داريم تا مصر «مرسي». اين را من مدت‌ها پيش و در نخستين ماه‌هاي به قدرت رسيدن آقاي مرسي در قاهره، در همين ستون نوشتم و بسياري بر من خرده گرفتند. اين كلام به آن معنا نبود كه مرسي خواهان روابط با ايران نيست يا نگاه ناخوشايندي به مناسبات دو‌جانبه با تهران دارد، خير از آن رو بود كه او بخش قابل توجهي از رأي خويش را وامدار افراطيون سلفي بود؛ جانياني كه اين اواخر خون شيعيان را مباح كردند و آن فاجعه هولناك را در روستاي «ابو‌مسلم» در حومه قاهره رقم زدند. در آن اقدام وحشيانه كه انتشار تصاوير‌ش در فضاي مجازي جهان را تكان داد، مشتي درنده نادان به جرم بر‌پاداشتن جشن نيمه‌شعبان در منزل يكي از شيعيان، به آنجا يورش برده و با ضربات چوب و مشت و لگد چهار‌ تن از جمله «حسن شحاته»، عالم و چهره سر‌شناس شيعيان مصر را در فجيع‌ترين شكل ممكن به شهادت رساندند. حسن‌شحاته سر‌نوشت زيبايي دارد. او در يك خانواده سني متعصب زاده شد. در دانشگاه الازهر قاهره الهيات و علوم ديني خواند و به عنوان معلم شرعيات ارتش براي آموزش عقيدتي وارد نظام شد اما مدتي بعد بر اثر مراوده با صوفيان به آنان متمايل شد و سال‌هاي سال اين همنشيني ادامه يافت. در ادامه بر اثر آنچه خود او «رؤياي صادقه» مي‌نامد به تشيع اثني‌عشري گرويد و به سلك شيعيان در‌آمد. پس از آن شحاته يكي از ستون‌هاي تبليغ، ترويج و پناه شيعه در مصر شد. پايان راه اين سالك علوي نيز همانا شهادت به دست هم‌مذهبان افراطي ديروزش بود كه او را و عزمش را در عشق به مولا علي (ع) بر‌نتافتند.

باري اين فاجعه هر‌چند بسيار تلخ بود، تا ابد از خاطر شيعيان جهان نخواهد رفت. اما بي‌شك اگر بخش رسمي و غير‌رسمي سياست خارجي ما هوشمندانه عمل كند، مي‌تواند جرقه‌اي براي دفاع و به رسميت شناختن حقوق شيعيان در تمام بلاد عربي شود، چنانكه خون شحاته حتي پس از شهادت او اسباب انبوهي از بركات براي بر‌ادران ديني‌اش شود. نبايد به سبب اوضاع متشنج امروز مصر و تهديد حكومت مرسي اين واقعه فراموش شود. حتي بايد مجازات آمران و عاملان شهادت او به شمار و مطالبات انقلابيون جديد مصر وارد شود و اين به هنر ديپلماسي ما بستگي دارد. او جان خود را چون سرمايه‌اي گرانبها تقديم شيعيان و اهداف متعالي آنها كرد و اين ماييم كه چگونه آن را پاس داريم و گسترش دهيم. چه مرسي بماند و چه برود بايد شحاته قهرمان ملي جديد مصر شود و اين از سويي به ما و از سويي به همراهان او در مصر باز مي‌گردد. اميد آنكه قدر اين زحمت و فدا‌كاري امثال او را بدانيم كه تشيع به همين خون‌ها زنده است.