تزريق گاز به مخازن نفتي كشور سالهاست كه به عنوان يك ضرورت در دستور كار قرار گرفته است اما مصرف بيش از حد استاندارد ساير بخشهاي مصرفي گاز، اين مهم را در اولويتهايي قرارداده است كه براي تحقق آن بايد سالهاي سال صبر كرد. متأسفانه ميزان مصرف گاز طبيعي در كشور چه در بخش صنايع و چه در بخشهاي خانگي و تجاري ركوردهايي را ثبت كرده است كه سهم ناچيزي براي تزريق گاز باقي مانده است.
از سال ۱۳۵۵ به امروز است كه بيشتر مخازن نفتي در نيمه دوم عمر خود قرار گرفتهاند و برنامه تزريق گاز براي نگهداشت و افزايش توليد نفت براي آنها تدوين شد اما در عمل اتفاق خاصي رخ نداد.
از آنجا كه وابستگي ايران به درآمدهاي نفتي بهگونهاي است كه حتي نوسانهاي قيمت نفت بر روند بيشتر برنامههاي اقتصادي كشور تأثير جدي خواهد داشت، صيانت از منابع نفتي كه از طريق تزريق گاز حاصل ميشود، ضرورتي مهم است كه بايد در سرلوحه برنامههاي دولت قرار گيرد. يك محاسبه كارشناسانه از سوي متخصصان مخازن نشان ميدهد تزريق يك ميليارد فوت مكعب گاز در روز در مدت ۲۵ سال آينده به طور متوسط، سبب افزايش ۶ ميليارد بشكه نفت به ذخاير نفتي كشور خواهد شد كه درآمد حاصل از آن با قيمت بشكهاي۱۰۰ دلار افزون بر۴۰۰ ميليارد دلار ميشود. ضمن آنكه گاز تزريق شده براي نسلهاي آينده باقي خواهد ماند. اين درحالي است كه به عنوان مثال درآمد حاصل از صادرات گاز به شرق آسيا در ۲۵ سال آينده فقط ۲۲ ميليارد دلار اعلام شده است.
گرچه صادرات گاز به عنوان يكي از راهبردهاي جمهوري اسلامي ايران براي ارتقاي جايگاه بينالمللي و حضور فعالتر در حوزه انرژي معرفي ميشود اما بايد نگاهي جامع به حوزههاي مصرفي گاز داشت تا بتوان به توليد صيانتي و حداكثري ادامه داد. به طور قطع با ادامه وضعيت فعلي، ميزان توليد نفت به طور چشمگيري كاهش خواهد يافت كه مهمترين دليل آن را بايد در عدم تزريق گاز به مخازن نفتي كشور جستوجو كرد. توليد صيانتي نفت به هر ميزاني كه باشد به مقدار گاز معتنابهي براي تزريق نيز نيازمند است.
بر اساس گزارشهاي رسمي، افت طبيعي توليد نفت خام براي ميدانهاي خشكي سالانه ۸ درصد و براي ميدانهاي دريايي۱۰ درصد است. اين در حالي است كه رشد اكتشاف از سال ۲۰۰۰ تا كنون، بسيار كمتر از توليد شده است. در واقع بايد گفت كه دنيا جايگزين كافي براي نفت توليدشده پيدا نكرده است. اين وضعيت نشاندهنده آن است كه در آيندهاي نه چندان دور، كمبود نفت احساس خواهد شد و قيمت گاز افزايش خواهد يافت. به اين علت كه با كاهش توليد نفت، اولين جايگزين معقول براي تأمين انرژي، گاز است.
با تزريق گاز به ميدانهاي نفتي علاوه بر تحق نگهداشت و افزايش توليد در بلندمدت كه خروجي آن حفظ جايگاه نفتي كشور در جهان است، گاز تزريقي در ميدانها ذخيره ميشود و ابزار ديگري خواهد شد براي حفظ جايگاه استراتژيك ايران.
مناطق نفتخيز جنوب به عنوان توليدكننده ۸۵ درصد نفت كشور در اينباره از توجه بيشتري برخوردار است كه اميد است با تخصيص اعتبارات لازم در اين بخش، به توليد ثروت ادامه داد و از همه ظرفيتهاي توليدي انرژي كشور استفاده شود.
بنا به گزارشي، براي توليد۲۰۰ هزار بشكه نفت كه حداقل افت توليد ما از مخازن عمده قديمي در سال است، نياز به حفرحدود ۱۰۰ حلقه چاه در سال است، اين حفاريها علاوه بر تحميل هزينههاي سنگيني به شركت ملي نفت، اطمينان لازم را براي پايداري توليد نميدهد لذا تزريق گاز براي جبران افت فشار مخازن بهترين راهكاري است كه ميتوان در پيش گرفت.
