فارس: دسترسی عمومی به مهلکترین سلاحها به برنامههای اهریمنی امنیت و دولت وابسته است. هر چه مسلحتر باشید، نه تنها در برابر شهروندان خود بلکه در مقابل دشمنان بیگانه نیز ایمنتر خواهید بود.
«اینترنشنال پالیسی دایجست» در مقالهای تحت تحت عنوان «کشتار در کانکتیکات: لابی اسلحه و اصلاحیه دوم» به قلم «بینوی کمپارک» سخنران مطالعات جهانی، علوم اجتماعی و برنامه ریزی و استاد دانشگاه آر. ام آی. تی می نویسد: «اوباما» در بیانه ای در رابطه با کشتار مدرسه «سندی هوک» اظهار می دارد که این نوعی جنگ طلبی در مناطق شهری است. اخبار اخیر تیراندازی در ایالات متحده حاکی از به رگبار بستن مردم توسط ضاربین مسلح در آئورورا در ایالت کلرادو، یک مرکز خرید در اورگون و در نهایت در کانکتیکات در یک مدرسه ابتدایی می باشد. به این شکل دلایل کافی حاکی از جنگ داخلی در ایالات متحده در دست است که به بهای جان ده هزار نفر در سال تمام می شود.
آخرین و مهلک ترین این کشتارها در اثر حمله به یک مدرسه ابتدایی در دبستان «سندی هوک» در نیوتاون کانکتیکات بوده است. بیست و شش نفر توسط یک مرد مسلح کشته شدند، که از این تعداد بیست تن دانش آموزان مدرسه بودند.(بعلاوه مرد مسلح و مادرش نیز کشته شدند) «آدام لانزا» احتمالا خود را پارتیزان فرض کرده بود و درست مانند آن ها هم عمل کرد. شاهدین عینی و ماموران پلیس صحنه هولناک این کشتار جمعی را به این شکل توصیف کردند:« مرد مسلح قربانیان خود را از میان دو کلاس درسی انتخاب کرده بود، در همین حین بقیه دانش آموزان به زیر میزها خزیده و یا در کمدها مخفی شده بودند.»
*دسترسی عمومی به مهلکترین سلاحها جزیی از برنامههای اهریمنی دولت آمریکا است
دسترسی عمومی به مهلک ترین سلاح ها به برنامه های اهریمنی امنیت و دولت وابسته است. هر چه مسلح تر باشید، نه تنها در برابر شهروندان خود، بلکه در مقابل دشمنان بیگانه نیز ایمن تر خواهید بود که البته شامل دولت وقت نیز می شود. منطق ضد فدرالیسم خطاناپذیر است، دولت خصم است و البته تاجران اسلحه در پی رونق تجارت خود هستند.
*منطق پوچ و بی معنای لابی اسلحه
این منطق پوچ و بی معنا را می توان اینگونه تعبیر کرد که اگر همه افراد آن مدرسه مسلح بودند می توانستند در برابر ضارب از خود دفاع کرده و به جانب او تیراندازی کنند. به این ترتیب گفته می شود که مسلح را فقط با سلاح می توان متوقف کرد و خلع سلاح به منزله رساندن آسیب عمدی به شهروندان است.
این منطق از نظرلابی گران اسلحه که در معرض هیچگونه چالشی قرار نگرفته است، درست به شمار می رود. رییس جمهوروقت باید سخنرانی های تکان دهنده ای می کرد، اما اظهار تاسف وی چندان وسعتی نداشت. بعد از ژانویه ۲۰۱۱ و به رگبار بستن «گابریل جیفورد» نماینده ایالات متحده در توسان آریزونا، ضاربی شش نفر را کشت و ۱۳ زخمی به جا گذاشت، با این حال «پرزیدنت اوباما» ازاتخاذ تدابیرسختگیرانه در مورد حمل اسلحه خودداری کرد.
*هماهنگی سیاست «اوباما» با انجمن ملی اسلحه
در واقع، مقام وی ایجاب می کند که از سختگیری بیشتری دراین زمینه حمایت کند، در حالیکه سیاست وی با انجمن ملی اسلحه هماهنگ است.
بعد از تیراندازهای کانکتیکات، «اوباما» گفت:«باید بدون در نظر گرفتن ملاحظات سیاسی برای ممانعت از تراژدی های بیشتری نظیر این، اقدامی معنادار به عمل بیاوریم.» سخنگوی کاخ سفید «جی گارنی» توصیف کاملی از بی کنشی سیاسی را با منحرف کردن صورت مسئله به موضوع هایی مانند سختگیری های بیشتر در کنترل سلاح ارائه داد. شهردار نیویورک «میشل بلومبرگ» تحت تاثیر این اظهارات قرار نگرفت و گفت:« آنچه ما ندیدیم رهبری است نه از جانب کاخ سفید و نه کنگره. این موضوع امروز باید خاتمه بیابد.»
*لابی اسلحه در نقش پلیس با نزاکت
حتی چهره های محافظه کاری چون «دیوید فروم» به تاثیر فراگیر لابی اسلحه توجه نشان دادند. «فروم» گفت:« بعد ازهرقتل عام سکوتی عظیم حاکم می شود. جسارت اشاره به بدیهی ترین دلیل این وحشت منحصربفرد آمریکایی را ندارید.» از نظر «فروم» این موضوع باید متوقف شود. وی ادامه داد:« وقتی لابی اسلحه نقش پلیس بانزاکت را بازی می کند حال آدم به هم می خورد.»
*مراکز فروش اسلحه در آمریکا از خواربار فروشی ها بیشتر است
دولت های فدرال قوانین موثردر رابطه با بازار اسلحه را دشوار یافتند. تلاش های قانونی در رابطه با تخطی از اصلاحیه دوم، مداوم و اغلب موفق است. در سطح ایالتی قوانین مطلوب تری در رابطه با حمل اسلحه به تصویب رسیده است. مراکز فروش اسلحه در ایالات متحده از خواربار فروشی ها بیشتر است. در حالیکه انتظار می رفت برنامه ها و مصاحبه های «پیرس مورگان» تکان دهنده تر از خود محتوا باشد، وی در برنامه سی. ان. ان شکاف وسیعی میان خرید اقلام ضروری زندگی و ابزار کشتار را در چشم انداز عموم قرار داد.
* قانون منع حمل اسلحه برای افراد زیر بیست و پنچ سال و موجودیت ارتش آمریکا
بعد از کشتار اخیر «مورگان» برای برنامه خلع سلاح فراخوان داد. سه شرط باید در نظر گرفته شود. پرونده شخص باید به دقت طی شش تا هشت هفته بررسی شود. هیچ فردی زیر بیست و پنج سال و یا با پرونده بیماری روانی حق حمل سلاح ندارد. دیگر فرضیه ها شامل بررسی پرونده های مربوط به بیماران روانی متخلف می شد.
بلافاصله این موضوع به عنوان حمله به اصلاحیه دوم و مخدوش کردن خطوط فرضی میان نظامیان و غیرنظامیان تعبیر شد. این سوال مطرح شد که:« اگر بنا باشد آمریکا حمل اسلحه برای افراد زیر بیست و پنج سال را قدغن کند پس چطور ما می توانیم ارتش داشته باشیم؟» پاسخ دندان شکن «فروم» در تویتر این بود:«معلوم می شود که سن حمل سلاح را باید حسابی پایین بیاوریم تا کوچولوها هم بتوانند از خود دفاع کنند.»
