جرئت ندارند چون اينگونه استدلال ميكنند كه به فرض ما دزد را معرفي كنيم، نهايتاً او را دستگير ميكنند و بعد از مدت كوتاهي- يا شايد همان روز- آزاد ميشود و بعد براي انتقامگيري سراغ ما ميآيد و لحظههاي ما را جهنم ميكند! آنها با اين توجيه كه از جان خودشان سير نشدهاند، ترجيح ميدهند جرئت معرفي كردن سارق يا سارقان به كلانتريها را نداشته باشند!
برخيها هم تعهد لازم را براي معرفي كردن ندارند چون به قول خودشان هزار جور مشغله و گرفتاري دارند و ديگر وقتي براي اين كارها ندارند! آنها ميگويند اين وظيفه پليس است كه سارقان را شناسايي و دستگير كند كه البته حرفشان بيراه نيست.
اين سارقان هرچند در ظاهر «دله دزد» هستند اما چون موارد متعدد و زيادي سرقت گوشي يا كيفقاپي دارند، ديگر نميتوان آنان را جدي نگرفت.
پرسشي كه براي رسانهها، مالباختهها و افكار عمومي شكل گرفته، اين است كه مگر ميشود چند نفر سارق كه سالهاست در يك محدوده خاص با سرقت گوشي تلفن همراه يا كيف قاپي، امنيت و آسايش شهروندان را سلب كردهاند، مجهول و ناشناخته باشند؟!
براي نمونه در تهران، محدوده بلوار كشاورز، حد فاصل خيابان فلسطين و خيابان عبدالله زاده، نزديك به شش سال است كه چند جوان سارق، صدها گوشي تلفن همراه را به سرقت بردهاند. بعد از شش سال، هنوز هم كه هنوز است اين چند جوان راه گم كرده در اين محدوده به عابران حملهور ميشوند و گوشيهايشان را به يغما ميبرند. حتي جالب است كه گوشي چند شخصيت سياسي و اجتماعي شناخته شده از جمله «ع- س» و «ن- الف» را هم همين چند نفر از بيخ گوش آنها قاپيدهاند. آنها علاوه بر هنر موبايل قاپي(!) به هنر ضرب و شتم هم آراستهاند. اين فقط يك نمونه است. اما چرا بايد آنها شش سال در اين محدوده مشخص به سرقت و برهم زدن امنيت شهروندان مشغول باشند اما هنوز براي مأموران گمنام باقي مانده باشند؟! آزادي اين چند سارق براي شش سال و دستگير نشدنشان چيزي شبيه معجزه است و بايد در كتاب ركوردهاي گينس ثبت شود! آيا آنها هنر چشمبندي و غيبشدن هم دارند كه اينگونه در حاشيه امن قرار گرفته و به سرقت و زورگيري مشغولند؟! آيا سوپرمن هستند و دستگيري آنها امكانپذير نيست؟!
به هر حال، آزادي سارقاني از اين دست كه آرامش رواني، فردي و اجتماعي شهروندان را مغشوش كردهاند هيچ توجيهي ندارد.
