بتمن، پاي هفت‌تيرهاي امريكايي را به رقابت انتخاباتي كشاند

به گفته مارك مك كينون، مشاور سياسي برجسته امريكايي و مشاور تبليغاتي جورج بوش رئيس‌جمهور پيشين امريكا، سران اين كشور هنگامي كه قانون حمل سلاح گرم را امضا مي‌كردند، هرگز انتظار چنين وحشيگرى را نداشتند. در حالي كه ميت رامني هيچ اقدامي براي كنترل سلاح انجام نخواهد داد، اوباما هم دوست ندارد حركتي انجام دهد. ظاهراً باراك اوباما، رئيس‌جمهور امريكا هر چند براي مدت كوتاهي حادثه هفته پيش شهر آورورا ايالت كلرادو را جدي گرفته چراكه اخيراً گفته است: «بسياري از صاحبان سلاح ظاهراً تا الان قبول كرده‌اند كه يك تفنگ AK- ۴۷ فقط به درد سربازان مي‌خورد نه يك جنايتكار و خيابان‌هاي شهرهايمان». تنها ۲۴ ساعت پس از صحبت اوباما، يكي از سخنگويان كاخ سفيد اعلام كرد كه اوباما برخلاف كمپين تبليغاتي سال ۲۰۰۸ خود برنامه‌اي براي ايجاد محدوديت در حمل سلاح‌هاي تهاجمي ندارد.
 
رامني كه چنين محدوديتي را در ايالت ماساچوست به اجرا گذاشته بود لزومي براي گسترش اين محدوديت در سطح كشور نمي‌بيند ولي اوباما ظاهراً تمايل دارد، اما معلوم نيست تعلل وي چه دليلي دارد. براي كشورهاي ديگر حمل سلاح توسط مردم عادي به بهانه ورزش‌هاي شكاري يا حتي دفاع شخصي امري غيرعادي محسوب مي‌شود چراكه تصور ديگر ملت‌ها در استفاده از تفنگ اغلب به استفاده در جنگ برمي‌گردد. در زمان كلينتون قانوني از سوي دولت مبني بر عدم توليد سلاح‌هاي تهاجمي به تصويب رسيد كه با ورود جورج بوش و ديك چني دوباره لغو شد. در كنار سيم خاردار و ريل‌هاي راه‌آهن، سلاح‌ها نيز به مشخص شدن موضع غربي‌ها كمك كرد. اينها نمادهاي استقلال و اطمينان خاطري است كه مردم امريكا از كشور خود ساخته‌اند. قانون، از فروش اين سلاح‌ها به تبهكاران و بيماران رواني ممانعت مي‌كند. قوانين ديگر نيز از ايالت به ايالت ديگر متفاوت هستند. 

بعد از حادثه تيراندازي كه محل اتفاقش نيم ساعت با محل وقوع حادثه تيراندازي مدرسه كلمباين در سال ۱۹۹۹ فاصله دارد، ۴۱ درصد از بزرگسالان در نظرسنجي‌ها گفتند كه به قوانين شديدتري در زمينه كنترل حمل سلاح نيازمندند. ۳۴درصد معتقد بودند كه قوانين كنترل اسلحه سختگيرانه‌تر، جرائم خشونت‌آميز را كاهش مي‌دهد. فروشندگان سلاح نيز در هفته اخير افت شديدي در فروش اسلحه را گزارش دادند. تقريباً نيمي از امريكايي‌ها از اين مي‌ترسند كه سياست‌هاي غلط دولت باعث به خطر افتادن جانشان خواهد شد. سياستمداران امريكايي اغلب از انگيزه كافي برخوردار نيستند و حتماً بايد حادثه‌اي اتفاق بيفتد تا حواسشان را جمع كنند. موضوع هنگامي براي دولت امريكا شرم‌آور خواهد بود كه پس از وقوع اين حادثه نيز هيچ كار مثبتي انجام ندهند.