كشمير واچ: ۷۸۲ خانواده از جامعه مسلمانان روحينگي كه از دست آزار و اذيتهاي مقامهاي بودايي برمه فرار كردهاند، تحت شرايطي اسفناك در يك قطعه زمين در منطقه «كيرياني طلب» حومه شهر جامو زندگي ميكنند.
آنها از سكوت مردم جامو و كشمير و به خصوص كساني كه به اين دره متعلق هستند، وحشتزده شدهاند. اكراه ندارند كه بگويند درباره اينكه مردم كشمير نسبت به ميهمانانشان خيلي مهربان هستند حرفهاي زيادي شنيدهاند ولي در طول پنج سالي كه در اينجا ساكنند، چيز زيادي در اين باره نديدهاند، حتي يكبار هم مقامهاي جامو و كشمير آنها را در مقابل مقامهاي برمهاي حمايت نكردهاند. نوع برخورد مقامهاي وزارت كشور جامو و كشمير هم به همه اينها افزوده است. اين خانوادهها از ترس كشتهشدنشان به دست مقامهاي بودايي، از برمه فرار كردهاند و حالا در جامو هم از اين هراس دارند كه پليس منطقه آنان را دستگير كند. پليس جامو بارها به آنها گفته است كه تحت پيگرد هستند تا آنها را مجبور كند هر چه زودتر اينجا را ترك كنند.
نه از برق بهرهاي دارند و نه آب آشاميدني سالم. ۲۰۰تا ۵۰۰ روپيه ميدهند كه اين قطعه زمين را اجاره كنند؛ زميني كه متعلق به اداره جنگلداري است و افراد محلي آن را به طور غيرقانوني به تصرف درآوردهاند. از سياستمداران گرفته تا علماي مذهبي، هيچ كدامشان جرئت ندارند مشكلات آنان را بيان كنند. فرزندانشان هم به مدرسه نميروند.
اين خانواده متعلق به دولت ميانمار هستند و سرگذشت مشتركي از شكنجه و آزار و اذيت داشتهاند. آنها ارتش برمه و همچنين ساكنان بودايي گروه قومي راخين را به ضرب و شتم و كشتار غيرقانوني مسلمانان و تخريب اموالشان متهم ميكنند. به گفته خودشان، تنها جرمشان اين بوده كه مسلمان هستند و در برمه در اقليتند. براي اين ۷۸۲ خانواده، برمه يعني درد، عذاب و تحقير. فريد اعلم ۴۲ ساله كه به تازگي بعد از فرار از برمه به خانوادهاش در جامو ملحق شده با شرح ترس و وحشتي كه در برمه داشته ميگويد كه بوداييها روند كشتار دستهجمعي در منطقه راخين را در ژوئن شروع كردند، يعني بعد از اينكه تين شين رئيسجمهور ميانمار در تلويزيون دولتي اعلام كرد كه مسلمانان روحينگيا بايد از كشور اخراج و به اردوگاههاي پناهندگان بروند: «همه چيز روز سوم ژوئن شروع شد وقتي كه ۱۱ عضو جماعتالتبليغ كه از رانگون به راخين ميآمدند، ارتش برمه و اوباش بودايي آنها را از اتوبوس بيرون كشيده و كشتند.» به گفته او، اعتراض شديدي از طرف مسلمانان در استان مسلماننشين آراكان انجام شد ولي اوباش و ارتش برمه، معترضان را كشتند: «بيش از ۵۰ نفر كشته شدند و هزاران خانه به دست بوداييان در آتش سوخت. پليس هم از آنها حمايت ميكرد. مساجد و اموال مسلمانان در آتش سوخت.»
اعلم ميگويد كه بيش از يك ميليون مسلمان برمهاي تاكنون بيخانمان شدهاند، هزاران نفر زندهزنده سوزانده شدهاند و بوداييهاي متعصب زنان و كودكان را وحشيانه كشتهاند. به گفته او، مسلمانان آواره به بنگلادش گريختهاند ولي دولت بنگلادش آنها را قبول نميكند. يونس ۲۶ ساله كه بستگانش همگي در برمه قتلعام شدهاند، ميگويد: «وقتي بنگلادشيها ما را قبول نكردند، به سمت هند رفتيم و بعد از ورود، ما را به جامو بردند. والدينم را چهار سال قبل از دست دادم، زماني كه دولت نظامي برمه با اين ادعا كه آنها از دولت حمايت نميكنند، كشت. من دوست دارم درس بخوانم ولي قادر نيستم.» ديلونا بگوم كه به عنوان خدمتكار كار ميكند، ميگويد: «براي آوارگاني مثل ما كه از ۱۸ سالگي آواره شدهايم، زندگي كردن راحت نيست. من شكنجه شدهام، از من اخاذي شده و با گرسنگي هم دست و پنجه نرم كردهام. براي ما از طرف كميسارياي عالي پناهندگان سازمان ملل در آگوست ۲۰۱۱ كارت پناهجو صادر شده ولي همين كارت ما را از خيلي از تسهيلاتي كه پناهجويان ميتوانند دريافت كنند، محروم كرده است. ما كارت پناهندگي ميخواهيم. كودكانمان نيازمند تحصيل، شرايط زندگي بهتر مثل آب آشاميدني و توالت هستند، ولي چون كارت پناهندگي نداريم، از اينها محروميم.» او ميگويد: «برخلاف ديگر آوارگان ميانماري، روحينگياها به خاطر مسلمان بودنشان حذف شدهاند. بقيه آوارگان ميانماري كه مسيحي يا بودايي هستند، كارت پناهندگي دريافت كردهاند.» او ميگويد كه اگر مسلمانان جامو و كشمير به ما كمك كنند، ميتوانيم زندگي جديدي در اينجا شروع كنيم ولي اگر ما به حال خودمان رها شويم، بيشترمان از گرسنگي و بيماريهاي واگيردار خواهيم مرد.
