به اعتقاد كارشناسان حوزه جامعهشناسي، عوامل مختلفي دست به دست هم ميدهد تا زندگيهاي نوپا در آستانه فروپاشي قرار بگيرد از جمله ميتوان به نبود مهارت زندگي مشترك، چگونگي برخورد با مسائل و مشكلات اشاره كرد. براين اساس طرحي در شوراي اسلامي شهر تهران به تصويب رسيده است كه مدت آموزش هاي كوتاه مدت پيش از آغاز زندگي افزايش يابد. در اين طرح كه از سوي كميته بهداشت و سلامت شوراي اسلامي شهر تهران ارائه شده، طرح افزايش آموزش پيش از ازدواج به ۵۰ ساعت در نظر گرفته شده است كه پس از تصويب به شوراي عالي استانها رفته و نمايندگان روي آن تصميمگيري خواهند كرد تا علاوه بر افزايش مهارت زندگي، زندگيهاي نوپا استمرار يابد.
طراحان اين طرح بر اين عقيده هستند كه بستههاي مدون آموزشي بايد در تمامي حوزهها همچون مهارتهاي ارتباطي، مديريت اقتصادي و عاطفي ارائه شود تا جوانان و افرادي كه به تازگي زندگي مشترك را آغاز كردهاند با تمام مسائل زندگي مشترك آشنا شوند و بتوانند از پس مشكلات و مسائل زندگي مشترك برآيند.
اينكه نهادهاي مدني در كنار ساير فعاليتهاي خود به مسائل اجتماعي و فرهنگي نيز توجه ميكنند نقطه عطف مثبتي است كه ميتواند از بار برخي مشكلات كه بر شهرها تحميل ميشود بكاهد. وقوع هر طلاق و ناسازگاري علاوه بر هزينه مادي به عنوان يك آسيب در نگاه كلي تأثيرات عميقي روي زندگي مرد و زن و فرزندان ميگذارد كه تبعات آن در اشكال گوناگون آشكار ميشود.
وجود كودكان خياباني، زنان بدسرپرست و سرپرست خانواده، افراد معتاد و ولگرد از جمله پيامدهاي فروپاشي زندگيهاي مشترك است كه در گوشه و كنار شهر ميتوان آثار آن را مشاهده كرد. هر چه بيتوجهي به اين موضوع صورت بگيرد هزينههاي بسياري را بايد براي جبران و كاستن آن صرف كرد كه در صورت كاهش اين پديده، آثار و تبعات آن نيز كاهش مييابد كه ميتوان در مديريت يكپارچه از صرفهجويي اين هزينه در ساير بخشها استفاده كرد و گامي در جهت توسعه و شكوفايي برداشت.
