۱۶ آذر امسال و ايام منتهي به آن، حال و هواي ديگري دارد. از يك سو همزماني عاشوراي حسيني و قيام حضرت اباعبداللهالحسين(ع) و ياران باوفايش با روز دانشجو بهرهگيري حداكثري جنبش دانشجويي از قيام حسيني در طي سالهاي حيات، خويش را هرچه بيشتر نمايان ساخته و از سويي ديگر يورش غيرتمندانه حركت دانشجويي به لانه روباهپير اين روزها نقل محافل و مجالس دانشجويي و سياسي قرار گرفته است. جنبش دانشجويي ايرانزمين كه اين روزها و سالها در حال گذراندن هفتمين دهه از حيات فعال و هدفمند خويش است، داراي كولهباري از تجربهها، موفقيتها، ناكاميها و فراز و فرودهاست، بيش از هر زمان ديگري نيازمند حركت دقيق، حساب شده، انقلابي و همراه عقلانيت آرمانمحور است. گذران سالهاي متمادي، عبور از بحرانهاي متعدد، وقوع وقايع و حوادث تاريخساز بيشمار و تجربههاي گوناگون سياسي، فرهنگي و اجتماعي از حركت دانشجويي اين مرز و بوم حركتي ساخته است كه در عين برخورداري از عقلانيت محوريت آرمانگرايي در تحركات خويش را به فراموشي نسپرده است. بهخاطر دارم در يكي از سالهاي آغازين دهه ۸۰ كه نگارنده توفيق نمايندگي از سوي يكي از تشكلهاي دانشجويي و ايراد سخنراني در محضر رهبر معظم انقلاب در ديدارهاي دانشجويي ماه مبارك رمضان را داشت، با طرح سؤالي از نسبت آرمانگرايي و مصلحتانديشي در حركتهاي دانشجويي خواستار ترسيم مسير و تعيين راه توسط مقام معظم رهبري گرديد. آن سالها بحث داغ سياسي روز رسيدن ملت ايران به حق قانوني خويش درخصوص دستيابي به انرژي صلحآميز هستهاي بود؛ حقي كه از سوي جنبش دانشجويي مرتباً مطالبه ميگرديد و از سوي دولتمردان آن روزها در دولت دوم سيدمحمد خاتمي جز اقدام به عقبنشيني، حركت مؤثر ديگري مشاهده نميگرديد. حضرت آقا بدون اينكه وارد مصداق گردند، بياناتي ارائه داشتند كه چراغ راه جنبش دانشجويي در سالهاي بعد گرديد.
«آرمانگرايي دانشجويي تا سرحد امكان و مصلحتانديشي مسئولان» موضوعي بود كه توسط حضرت ايشان مورد مداقه قرار گرفت. حضرت آقا اينگونه ارائه طريق نمودند كه تعامل آرمانگرايي جنبش دانشجويي با مصلحتانديشي مسئولان حكومتي به نتيجهاي خواهد انجاميد كه به نفع كليت نظام و انقلاب خواهد بود.
و اما امروز كه پويايي جنبش دانشجويي مثل هميشه پيشتازي خود را در عرصههاي مختلف علمي، فرهنگي و سياسي به نمايش گذارده است، ميبايد با تعميق هرچه بيشتر پشتوانههاي فكري و ايدئولوژيك خويش و بازخواني آرمانهاي انقلاب اسلامي و امام خميني(ره) در جهت بسط هرچه بيشتر گفتمان انقلاب اسلامي در داخل كشور، منطقه اسلامي و جهان نيز پيشتازي خويش را حفظ نمايد. با گذشت هفت دهه از عمر اين جنبش و سه دهه از پيروزي انقلاب اسلامي وقت آن است كه اين درخت پربركت «جنبش دانشجويي طراز انقلاب اسلامي» را به نمايش بگذارد؛ جنبشي كه آرمانش آرمانهاي انقلاب كبير اسلامي ايران، ريشهاش عاشورا و هدفش تشكيل حكومت جهاني اسلام با همراهي مظلومان و مستضعفين عالم است؛ همان هدفي كه جنبش دانشجويي براي تحقق آن سالهاست كه خون ميدهد، جان فدا ميكند و از همه چيز خود براي آن گذشته است، از خون ريخته شده سه دانشجوي شهيد دانشگاه تهران، قندچي، شريعت رضوي و بزرگنيا در ۱۶ آذر ۳۲ تا خون علمالهديها در هويزه در ۱۶ دي ۵۹ و تا خونهاي رنگين به زمين ريخته در جاي جاي ايران اسلامي از كوههاي سر به فلك كشيده آذربايجان و كردستان تا بيابانهاي تفتيده خوزستان و تا بيروت و بوسني و اقصي نقاط جهان و خونهاي ريختهشده متوسليانها، باكريها، باقريها و زينالدينها.
