تیم ملی فرانسه در جامجهانی 2010 آفریقای جنوبی بدترین نتایج ممکن را میگیرد وضع آنقدر بد است که رئیس فدراسیون فرانسه هنوز جامجهانی و بازیهای این تیم تمام نشده استعفا میدهد و از مردم عذرخواهی میکند. عربستان در جام ملتهای قطر با سه باخت پیاپی از مرحله مقدماتی حذف میشود. رئیس فدراسیون عربستان که دست بر قضا از شاهزادگان معروف این کشور است و معمولاً کسی شاهزادگان را در این کشور بازخواست نمیکند به محض بازگشت به عربستان در همان هواپیما استعفایش را اعلام و از مردم کشورش به خاطر این ناکامیها دلجویی میکند. و اما در ایران...
تیم ملی فوتبال ایران با کلی ستاره و صد البته ادعا در مسابقات مقدماتی جامجهانی 2010 در بین پنج تیم چهارم میشود اما رئیس خونسردانه فقط لبخند میزند. تیم ملی نوجوانان در سال 1387 قهرمان آسیا میشود، جناب کفاشیان و فدراسیوننشینان کلی از این اتفاق خوشحال می شوند و آن را نتیجه مدیریت مدبرانه خودشان اعلام میکنند. اما همین تیم دو سال بعد و در حالی که عنوان قهرمانی را یدک میکشید در همان دور مقدماتی حذف میشود اما رئیس سابق فدراسیون دو و میدانی خونسردانه میخندد.
جناب رئیس همچنان میخندد و شکستها همچنان ادامه مییابد.
تیم جوانان در مسابقات قهرمانی آسیا ناکام میماند، تیم امید با ترکیبی از بزرگسالان و امیدها در رقابتهای گوانگژو ناکام میشود و این سلسله ادامه پیدا میکند تا جام ملتهای آسیا. سال 2011 است و تیم ملی عازم قطر میشود تا شاید پایانی دهد به این همه شکست اما آنها قبل از اعزام باختهاند. فوتبال ایران برابر رقیب سنتی و حرفهای خود حرفی برای گفتن ندارد، بنابراین حذف میشود و جناب رئیس فدراسیون فوتبال چه میکند؟
بله باز هم همان لبخند ملیح و همیشگیاش را میزند و در برابر سیل انتقادات کارشناسان و افکار عمومی خونسردانه میگوید: انشاءالله دور بعد، اتفاقی نیفتاده جبران میکنیم.در این بین ما ماندهایم که چه کسی قرار است از مردم عذرخواهی کند بابت تمام حرص و جوشهایی که خوردند، بابت غرور تحقیر شده ایران و ایرانی و بابت آرزوهای بر باد رفته جوانانی که میخواستند تیمشان را قهرمان ببینند. این روزها رئیس سازمان تربیت بدنی خود را به کار دیگری مشغول کرده و کفاشیان هم مانند او از این شاخه به آن شاخه میپرد و بیخیال آن روزهایی هستند که در قطر بیتالمال را حیف و میل کردند و خندیدند چون کسی اینجا نیست که از آنها جواب بخواهد. البته رئیس بیخیال به یمن قوانین فیفا که برکناری رئیس فدراسیون در آن غیرقانونی است سفت و سخت به صندلی ریاستش چسبیده و میگوید:« میخواهم 20 سال دیگر در فدراسیون فوتبال باقی بمانم تازه میفهمم فوتبال یعنی چه! شما هم نمیتوانید برکنارم کنید چون فیفا اجازه نمیدهد، هه هه هه !»
متأسفانه کفاشیان در این زمینه کاملاً درست میگوید هیچ ابزاری به غیر از استعفا یا برکناری توسط مجمع فدراسیون وجود ندارد و با این تفاسیر مدیریت ویرانگر رئیس خنده روی فدراسیون را باید یک سال دیگر تحمل کرد و احتمالا باید منتظر ناکامیهای دیگری هم در روزها و ماههای آینده بود.
کفاشیان واقعاً مقصر است!
قصه شکستهای فوتبال را از منظر دیگری که تماشا کنیم متوجه میشویم منصفانه نیست که در ناکامیهای فوتبال علی کفاشیان را تنها مقصر اصلی قلمداد کنیم.
شاید مقصران اصلی شرایط امروز فوتبال کسانی باشند که سه سال پیش با کارهای نسنجیدهشان باعث تعلیق فوتبال ایران شدند و بعد از آن هم با کاندیدا کردن کفاشیان برای انتخابات فدراسیون فوتبال، پروژه ناکامی فوتبال ایران را کلید زدند.
هنوز یادمان نرفته که سه سال پیش و تا چند روز قبل از انجام انتخابات مجمع فدراسیون فوتبال، محمد علیآبادی رئیس آن روزهای سازمان تربیت بدنی عزمش را برای کاندیدا شدن در فدراسیون فوتبال جزم کرده بود و قصد داشت تنها با 20 درصد توانش فوتبال را هم اداره کند اما اطرافیان به رئیس آن روزهای ورزش فهماندند که طبق قوانین سفت و سخت فیفا نمیتواند این کار را انجام بدهد و ترس از تعلیق مجدد فوتبال باعث شد تا علیآبادی کلاً بیخیال ریاست فدراسیون فوتبال شود.
اما از آنجا که فدراسیون فوتبال مهمترین فدراسیون ورزشی سازمان تربیت بدنی است و ریاست آن به نوعی همسنگ ریاست سازمان، تصمیم بر این شد فردی که بیشترین حرف شنوی را از مسئولان سازمان تربیت بدنی دارد به عنوان رئیس جدید فوتبال انتخاب شود!
دست بر قضا قرعه به نام علی کفاشیان دبیر آن روزهای کمیته ملی المپیک افتاد و در حالی که همه رقبای انتخاباتی ناگهان استعفا داده بودند مرد خندهروی ورزش به ریاست فدراسیون فوتبال انتخاب شد. البته از حق نباید گذشت که کفاشیان کاملاً انتظارات سازمان تربیت بدنی را برآورده کرد و همه جوره و در همه شرایط از نظرات سازمان پیروی کرد تا امروز فوتبال ایران به این حال و روز دچار شود. حالا متوجه شدید که چرا منصفانه نیست بعد از این همه ناکامی تنها کفاشیان را به قاضی برد و برایش حکم صادر کرد.
متهم اصلی همانهایی هستند که به کفاشیان دستور دادند کاندیدای فدراسیون فوتبال شود و به رقبایش هم دستور دادند استعفا کنند.
رئیس از خودش دفاع میکند
در طول سه سالی که از ریاست کفاشیان میگذرد منتقدانش همواره عملکرد وی را با عملکرد دادکان در زمان ریاستش مقایسه میکنند؛ همینها باعث شده تا رئیس خنده رو فدراسیون از خودش دفاع کند و بگوید: اگر دادکان در آن چهار سال موفق بوده به خاطر اقدامات خوب صفایی فراهانی است که قبل از او رئیس فدراسیون بود. درواقع دادکان تنها نتیجه کارهای رئیس قبلی را درو کرد. حالا ما به صحت و سقم این نظریه کاری نداریم و تنها از آقای کفاشیان یک سؤال داریم؛ اگر عملکرد خوب دادکان به خاطر اقدامات خوب رئیس قبل از خودش بود هیچ فکر کردهایدکه رئیس فدراسیونی که بعد از شما میآید باید چه چیزی را درو کند. اصلا در طی این سه سال کاری کردهاید که نفر بعدیتان بخواهد از آن بهره ببرد. جناب کفاشیان در کنار آن خندههای ملیحتان کمی هم به این چیزها فکر کنید و کمی هم جدی باشید.
