فریبرز کلانتری/شرکت ایران خودرو، از آن شرکت های بزرگی است که به گفته مسئولانش، کارگرانش در سه شیفت کار می کنند تا چرخه تولید خودرو زمین نخورده و در توسعه ملی اتفاقی حاصل نیابد!
صرفنظر از سیاست های اشتباه مدیران این شرکت در تولید فراوان و افزایش ناگهانی خودرو در کشور که حاصلی جز بار ترافیک و آلودگی هوا نداشته و ندارد، مدیران این شرکت همواره از آن سخن گفته و می گویند که ایران خودرو به تنهایی می تواند خودروهای با کیفیت و با کمیت بسیار وارد بازار داخلی و حتی فراتر از آن بازارهای بین المللی کند تا از این رو سرزمین ایران را به آبادی سوق دهد و در راه اعتلای این سرزمین گام های اساسی بردارد و ... هزاران شعار دیگری که هر روز از رسانه ای صدایش به گوش می رسد!
اما واقعیت چیست!؟ و این شرکت تا چه حدی توانسته است به گفته های خود جامه عمل بپوشاند؟
شاید صحنه تصادف چند روز پیش ، یکی از واقعی ترین اهداف و عملکرد های این شرکت باشد! تصادفی که بر اثر سهل انگاری یکی از رانندگان این شرکت منجر به کشته و زخمی شدن 13 نفر از کارگران زحمتکش این کارخانه شد! کارگرانی که چون همیشه به قصد کار وارد شرکت شده و یا پس از اتمام کار قصد عزیمت به خانه را داشته، اما بر اثر خواب آلودگی راننده – البته این گفته مدیر عامل شرکت ایران خودرو است – با زیر گرفتن این افراد خانواده های بسیاری برای همیشه چشم به راه باقی گذارده است!
خشم کارگران زمانی بیشتر می شود که معاون منابع انسانی و برخی دیگر از مدیران این شرکت بین المللی! برای بازدید در صحنه حضور یافته، اما با اعتراض کارگران تنها صحنه را ترک می کنند. به گفته معاونان این شرکت نیز، آقای مدیر عامل هم که از همان لحظه به طور ناگهانی در بیمارستان بستری شده و یا در تعطیلات به سر می برده اند و هزاران عذری که ...
اما اینها بخشی از ماجراهای کارگرانی است که در این شرکت مشغول به فعالیت هستند. ماجرای کارگران سه شیفت کاری که به دلیل کار سخت مونتاژ ماشین حتی حق استفاده از سرویس های بهداشتی را نداشته و اکثر قریب به اتفاق این کارگران به بیماری های کلیوی دچار بوده و یا در آینده دچار خواهند شد، قصه تکراری است که بارها از طریق رسانه های مختلف فریاد زده شده، اما چون موارد دیگر به گوش مسئولان نرسیده است؟!کارگرانی که در شرایطی که بیمار بوده و به دستور پزشک باید استراحت کنند، پس از ارجاع باید تعهد بدهند که دیگر بیمار نشوند!
کارگرانی که با شرایط سخت و دشوار مونتاژ و خط تولید، با 8 سال سابقه کار، تنها 500 تا 600 هزار تومان حقوق می گیرند، آن هم در شرایطی که یک هفته در میان شیفت شب یا بعد از ظهر کار می شوند...
اینکه بر اساس قانون، روزی چون اربعین حسینی، تاسوعا و عاشورا، مراسم اعیاد تعطیل رسمی اعلام می شود، اما کارگران این شرکت مجبور هستند مانند روزهای پنج شنبه و جمعه برسر کار حاضر شوند، تا مدیران این مجموعه شعارهای کذایی خود را محقق کنند، شاید در هیچ دادگاهی دادخواست نداشته باشد، اما به راستی با در نظر گرفتن فشار کاری که بر این کارگران به دلیل شرایط کاریشان وجود دارد، نباید روزهایی را برای استراحت در نظر گرفت!؟ آیا برای کارگرانی که هر یک هفته در میان مجبور هستند که در شیفت دیگری مثلا شیفت شب کارکنند نباید ساعتی را برای استراحت در نظر گرفت که تنها به واسطه خواب آلودگی یکی از آنان، 13 نفر به خطر نیفتاده و خانواده های بسیاری را داغدارکنند و هزینه های سنگینی آن هم در چنین شرایطی بر کشور تحمیل نشود.
به گفته کارگران ایران خودرو حدود 8 هزار کارگر تنها درخط تولید و مونتاژ مشغول به فعالیت هستند که به دلیل شرایط دشوار کاری، حتی برای قضای حاجت نیز در صورت نبود نیرو، حق ترک محل کار را ندارد، این در شرایطی است که به لحاظ مالی، شرکت ایران خودرو هیچ تسهیلات خاصی برای کارگران خسته خود در نظر نمی گیرد تا حداقل به لحاظ روانی و جسمی کارگران این شرکت در شرایط سالم قرار گیرند.
اینجاست که باید از مسئولان و دولتمردان سوال کرد که: آیا شغلی به نام کارگر، در هر صنف و سبکی در این کشور ارزش و اعتبار دارد که برای آن روزی به نام "روز کارگر" انتخاب شده است یا اینکه این هم جزو شعارهایی است که مسئولان گذشته برای به دست آوردن برخی از پست ها و سمت ها فریاد زده و پس از انتصاب آن فراموش کرده اند.
اگر این قشر زحمت کش برای دقایقی دست از کار کشیده و کار نکنند، آیا می توان رشد و توسعه ملی این کشور را با صدای بلند در تریبونها فریاد زد؟
آیا هنوز باید شاهد تفاوت سطح طبقاتی و مالی میان قشر کارگر – که به نظر می رسد اصلیترین ستون شرکت هایی چون ایران خودرو است – و مدیران آن باشیم؟ مگر قرار نبود که نظام شایسته سالاری در کشور اجرا شود تا عدالت میان کارگران و قشر ضعیف و مدیران اجرا شود؟
به نظر می رسد حادثه چند روز پیس شرکت ایران خودرو از آن فجایعی است که حاصل چیزی جز غفلت مدیریتی نبوده و نیست، چرا که در نظر گرفتن شرایط فیزیکی و جسمی کارگران نه تنها موجب به خطر افتادن سلامت روان و بهداشت جسمی این قشر زحمت کش - که هر یک به نوبه خود از سرمایه های بزرگ این سرزمین به شمار می روند – می شود، بلکه فضایی را در کشور ایجاد خواهد کرد که کارکردن و کارگری که در روایات شغل انبیاست، نهی شده و جامعه به سمتی می رود که همه کس برای مدیر شدن و مدیر ماندن وارد عرصه کار می شود و بس!
اگر به راستی برای کارگران زحمت کش و کارمندان سرزمینمان علاقه مند بوده و برای آنان ارزش قائل هستیم، بهتر است همین حالا به فکر سلامت روح و جسمشان باشیم تا دیگر شاهد چنین اتفاقات دلخراشی نباشیم.
منبع:ندای انقلاب
