مذاکرات بین جمهوری اسلامی ایران و نمایندگان 1+5 در استانبول ترکیه در فضایی سازنده برگزار شد. گفتوگو برای همکاری مهمترین خروجی مذاکرات ژنو 3 در آذرماه بود که در مذاکرات استانبول نیز پیگیری شد. جمهوری اسلامی ایران قبل از دور جدید مذاکرات در استانبول و حتی همزمان با آن با اعزام نمایندگان خود به چین و روسیه (سفر سلطانیه نماینده ایران در آژانس بینالمللی انرژی اتمی به مسکو) دیپلماسی پرتحرکی را برای دور ساختن فضای مذاکرات استانبول از اعمال فشارهای سیاسی امریکا وتروئیکای اروپا آغاز کرد تا بدین ترتیب مذاکرات استانبول بتواند در فضایی واقعبینانه پیش رود. در واقع تهران به دنبال توجه دادن امریکا و تروئیکای اروپا به مذاکرات جامع با ایران بود که از مختصات آن مذاکره بر روی موضوعات متنوع در حوزههای سیاسی، اقتصادی، منطقهای و بینالمللی است. در همین حال موضعگیریهای برخی مقامات 1+5 از جمله هیلاری کلینتون نشان میداد که آنها همچون گذشته با توسل به حربه تحریم و تهدید به آن درصددند فضای مذاکرات را به سمت دلخواه خود هدایت کنند و موضوع اصلی مذاکرات را به فعالیت هستهای صلحآمیز ایران تقلیل دهند. صرفنظر از اینکه برگزاری دور جدید مذاکرات در استانبول خو به خود موفقیتی برای دیپلماسی و گفتوگو بین طرفین محسوب میشود، اما به نظر میرسد پافشاری هیئت ایرانی بر ضرورت مذاکرات جامع سبب شده است تا مذاکرات استانبول به عرصه گفتوگوهای جدی ایران و 1+5 حول موضوعات مشترک و نه صرفاً هستهای تبدیل شود. برای قضاوت درباره موفقیت مذاکرات استانبول باید منتظر ماند تا دو اطلاعات شفافی را در اختیار رسانهها قرار دهند اما در عین حال میتوان در پی برگزاری مذاکرات اولیه به همین نکته اکتفا کرد که با وجود برخی تلاشها برای بیحاصل جلوه دادن مذاکرات بین ایران و 1+5 دو طرف بر ادامه گفتوگوها اصرار دارند که این را میتوان شاخص مثبتی از محوریت یافتن دیپلماسی و دور شدن فضای مذاکرات از تهدید و توسل به ادبیات سیاسی و قدرت محور و عزم طرفین برای ادامه گفتوگوها دانست.
