معصومه دیودار- «این راه نزدیک است» برنامهای ترکیبی از گفتار و برنامههای آموزشی است که یا به صورت ارائه تجربیات فردی افراد حقیقی و یا به صورت نمایشی، الگوهای مناسب رفتاری را به خانوادهها نشان میدهد و از شانزده آبان، روزهای فرد روی آنتن شبکه دو سیما رفته است.
برنامه یکشنبه شب «این راه نزدیک است» در خصوص آدمهای سخت و دشوار بود. در این برنامه درخصوص ویژگیها و چگونگی رفتار و برخورد با این افراد صحبت شد و نفوذ به قلب این آدمها، بهترین راه برای نزدیک شدن به آنها معرفی شد. البته راوی همیشگی برنامههای تلویزیونی که صدایش برای همه ما آشناست و گویی قرار است در تمام برنامههایی که نیازمند راوی هستند، صدای او را بشنویم یعنی منوچهر والیزاده، معجون نزدیکی به آدمهای دشوار را مدارا کردن با آنها عنوان کرد.
این برنامه به نوعی شبیه کتابهای رازهای موفقیت در زندگی است چراکه در بخشهایی از آن جملاتی کوتاه برای ارائه راهکار بهتر نشان داده میشود و همزمان با آن راوی به بیان پند و اندرز میپردازد. هرچند بیشتر دیالوگهای این برنامه شعاری به نظر میرسد ولی به دل مخاطب مینشیند.
یکی از نکات جالب برنامه یکشنبه شب، طرز صحبت روانشناس برنامه بود. این خانم در دکوری ساده با شالی کرم رنگ جلوی پرده قرمزی که با نورپردازی شدید، کنتراست سیاه و قرمز را در آن به وجود آورده بودند، قرار گرفته بود و به گونهای که گویی ناچار است در یک حالت خاص بر روی صندلی خود بنشیند، کاملاً بیحرکت به بیان دیالوگهای خود پرداخت؛ دیالوگهایی طولانی که در همان حالت خشک اجرا شد.
اینجا جا دارد که به این روانشناس بگوییم: روانشناس محترم شما میتوانید برای برقراری ارتباط بهتر و بیشتر با مخاطب خود، برای بیان سخنان خود کمی سرتان را تکان دهید و مجبور نیستید برای حفظ پرستیژ تنها با چشمان و حرکات صورت سخن بگویید. التبه تصور ما برآن است که اجازه داشته باشید گردن و سر خود را حداقل تا 10 درجه به چپ یا راست بچرخانید.
شاید لازم باشد در چنین برنامههایی علاوه بر تنوع سکانسها و دیالوگهای آن به کارشناسان و روانشناسان که محور اصلی مطلب را بیان میکنند، این اجازه داده شود تا با کنش رفتاری خود این راه را نزدیکتر از آنچه که به نظر میآید، بکنند.
