تومورهای مغزی، مغلوب پزشكی نانو

ترجمه:‌ زهره صفاری | سلول‌های سرطانی این تومور به طور انفرادی ساختار سلول‌های اطراف خود را به شدت تغییر می‌‌دهند تا شرایط بهتری برای رشد داشته باشند. 9 سال قبل دانشمندان با تحقیقات پی در پی دریافتند نوع خاصی پروتئین به نام لامینین-411 نقش بسزایی در تغذیه سلول‌های خونی این تومورها ایفا كرده و زمینه رشد حداکثری آنها را فراهم می‌‌کند. به این ترتیب تحقیقات به سوی یافتن راهی برای توقف فعالیت این پروتئین آغاز شد اما در طول سال‌‌ها هیچ تکنولوژی‌ای نتوانست مؤثر واقع شود و گلیوبلاستوما همچنان توموری لاعلاج باقی ماند.با ورود علم نانو به حوزه داروسازی و پزشکی اندک روزنه امیدی ایجاد شده است. محققان با استفاده از این فناوری، دارویی به نام «نانو کانجوگیت» ساخته اند که در رگ تزریق و از طریق خون به مقصد خود یعنی تومور در مغز می‌‌رسد. این دارو از دیواره سلول نفوذ کرده و در توده‌‌ها و فضاهای آزاد بین آنها جای می‌‌گیرد. در واقع محیط اسیدی(البته با غلظت پایین) که با رشد توده‌‌ها در مغز ایجاد شده سبب می‌‌شود عناصر شیمیایی دارو آزاد و پوسته توده‌‌ها بشکند. این امر تولید لامینین-411 را متوقف و در روند رشد تومور اختلال ایجاد می‌‌کند. این دارو فقط بر سلول‌های تومور اثر می‌‌گذارد و مانند بسیاری از داروهای شیمیایی متداول اثرات جانبی برای فرد نخواهد داشت. این دارو در نوع خود _ و در درمان تومور مغزی _ پیشگام است و هنوز رقیبی ندارد. مشاهدات روی موش‌های آزمایشگاهی نشان می‌‌دهد این سیستم، داروی ضد سرطان را به خوبی در تومورها جمع می‌‌کند و روند پیشرفت بیماری و ازدیاد تومورها را کاهش می‌‌دهد.همانطور که اشاره شد درمان غدد مغزی بی نهایت دشوار است. تمایل این تومورها برای پراکندگی در میان بافت‌های سالم مغزی و جایگیری شان در فواصل دور از یکدیگر اصلی‌ترین دلیلی است که روش جراحی برای خروج کامل تومور را تقریباً غیرممکن می‌‌کند. این تومورها در برابر شیمی‌درمانی و پرتو درمانی مقاومت می‌‌کنند و سلول‌‌ها و سیستم ایمنی مغز هم به اکثر درمان‌‌ها جواب نمی‌‌دهد. پزشکی نانو با این اکتشاف در واقع موانع اصلی برای ورود داروها را از بین می‌‌برد. این سیستم از واحدهای شیمیایی تشکیل شده که کاملاً به یکدیگر محکم می‌‌شوند. این اتصال‌‌ها از تخریب یا جداسازی عناصر دارو در بافت‌‌ها یا پلاسمای خون در طول مسیر رسیدن به تومور جلوگیری می‌‌کند گرچه به لطف پیشرفت پزشکی نانو، این دارو تنها در داخل سلول‌های تومور فعال می‌‌شود.نانوکانجوگیت یک واحد شیمیایی است که اجزای آن در مواجهه با سلول‌‌ها همزمان حمله کرده و راه ورود داروها را ایجاد می‌‌کنند. بسته به میزان پیچیدگی تومورها و نتایج بیوشیمی سیستم مانند میزان نفوذ به توده‌های مغزی و تومورهای خونی، رساندن داروهای ضدسرطان به محل تومور و از کارانداختن مکانیسم تغذیه‌ای سلول‌های سرطانی میزان حملات تعیین می‌‌شود. جولیا لیوبیمووا یکی از دانشمندان حاضر در این پروژه می‌‌گوید: «نانو کانجوکیت با داروهای قبلی از این دست فرق می‌‌کند چراکه داروهای ضدسرطان را تا سلول‌های سرطانی حمل و در درون آنها و نه در کنارشان آزاد می‌‌کنند.»زمانی که مأموریت نانوکانجو كیت که مولکولی 20 تا30 نانومتری است در بدن تمام می‌‌شود به طور کامل دفع شده و هیچ اثر زیانباری نیز از آن باقی نمی‌‌ماند. لیوبیمووا ادامه می‌‌دهد: «براساس مطالعات انجام شده این دارو کاملاً بی ضرر است و مؤثرترین ابزار برای انتقال دارو هاست . شاید حتی در درمان نارسایی‌های مغزی هم مؤثر باشد، برخلاف بسیاری از داروهای شیمیایی هم واکنش‌های آلرژیک مثل سرفه، خارش یا حساسیت‌های مرگ آور ایجاد نمی‌‌کند.»به گفته محققان این پروژه، این دارو در آینده‌ای نه چندان دور روی نمونه‌های انسانی نیز آزمایش خواهد شد. منبع : Physorg.com