بازیهای آسیایی كمكم جا افتاد، ده دوره گذشته را ایران كجدار و مریز حضور پیدا كرد اما پكن 90، قصهای دیگر داشت. جنگ تحمیلی تازه به پایان رسیده بود و كشور دوران بازسازی را سپری میكرد. یك موفقیت ورزشی میتوانست روحیه مردم و دستاندركاران را دو چندان كند. بازیهای آسیایی پكن این فرصت را به وجود آورد، درخشش تیم ملی فوتبال و كسب عنوان قهرمانی بیتردید طلاییترین طلایی است كه ایران تاكنون در رقابتهای آسیایی به دست آورده است؛ هر چند این موفقیت دو بار دیگر در سالهای 1998 و 2002 هم تكرار شد و قبلاً در 1974 تهران هم به دست آمده بود اما طلای فوتبال سال 90، چیز دیگری بود تا در سایه درخشش كشتیگیران ورزش ایران جانی تازه بگیرد و روند كند شده خود را با سرعت بیشتری پیبگیرد، مسابقات 1994، 1998، 2002 و 2006 هم پشت سرگذاشته شد و ورزش ایران كمكم از سایه كشتی و فوتبال خارج شد تا امروز و در آستانه رقابتهای 2010 گوانگژو، ورزش ایران نه فقط دلخوش به فوتبال و كشتی كه امیدوار به تكواندو، كاراته، بسكتبال، والیبال، دوچرخه سواری، ووشو و... هم باشد.
یازدهمین دوره بازیهای آسیایی 1990 پکن - فوتبال زنده شدکاروانی شامل 127 نفر ورزشکار در 14 رشته راهی بازیهای آسیایی پکن شد و با کسب 18 مدال به عنوان پنجم آسیا دست پیدا کرد برای ایران با ارزشترین مدال، مدال طلای تیم فوتبال بود که پس از سال 1974 به آن دست پیدا کرده بود. در رشتههای تکواندو، تنیس روی میز و بسکتبال، موفقیتی نصیب ایرانیها نشد. فوتبال ایران با غلبه بر کره جنوبی که تازه از جام جهانی برگشته بود به مربیگری علی پروین یک بار دیگر قهرمان آسیا شد و این قهرمانی سایر موفقیتها را تحت الشعاع قرار داد. از سوی دیگر طلای فوتبال که آخرین طلای توزیع شده بود، ایران را روی سکوی پنجم بازیها قرار داد. علیرضا سوخته سرایی در این دوره به پر افتخار ترین ورزشکار ایرانی در بازیهای آسیایی تبدیل شد. او با کسب سومین طلای خود صاحب سه طلا و یک نقره از بازیهای آسیایی شد در حالی که بازیهای 1978 را نیز به دلیل شرکت نکردن ایران از دست داده بود.واترپلو ششم شد و دوومیدانی با یک برنز به بازی برگشت، بسکتبال هم هفتم شد. شیخ فهد الصباح رئیس شورای المپیک آسیا هم كه در آستانه این بازیها در جنگ کویت کشته شد و بازیها کمی تحت تاثیر این اتفاق برگزار شد.از سوی دیگر چین هم پس از سالها از انزوای سیاسی و اجتماعی خارج شده بود بازیها را برگزار کرد. در این دوره از بازیها 25 کشور مدال کسب کردند.
دوازدهمین دوره بازیهای آسیایی 1994 هیروشیما - اعجاز كشتیکاروان ایران در هیروشیما را 155 ورزشکار تشکیل میداد که در نهایت صاحب 26 مدال ( 9 طلا، 9 نقره و هشت برنز ) و عنوان ششمی بازیها شد. ورزشکاران ایران در 17 رشته شرکت داشتند و در شش رشته صاحب مدال شدند. کشتی با شش طلا، سه نقره و دو برنز موفق ترین رشته بود. در تکواندو و کاراته هم یک طلا، دو نقره و یک برنز به دست آمد. شکست تیم فوتبال ایران در این بازیها یک اتفاق ویژه بود که با دو تساوی، یک شکست و تنها یک برد برابر یمن برای تیم استانکو رقم خورد. ضمن آنکه در والیبال، بسکتبال، واترپلو، شنا، شیرجه، دوومیدانی، تنیس و دوچرخه سواری هم موفقیتی کسب نشد. حسین عسگری که امروز جزو مدال آوران است درآن سال عنوان 26 جاده را کسب کرد و مجید ناصری هم که زمانی مربی تیم ملی بود و حالا منتقد جدی فدراسیون در چهار کیلومتر تعقیبی عنوان پنجم را کسب کرد. والیبال ساحلی هم تنها حضور خودش را تجربه کرد و عنوان پنجم را به دست آورد. اما بازیهای هیروشیما اولین دورهای بود که در شهری غیر از پایتخت یک کشور برگزار شد. هیروشیما به دلیل حمله اتمی امریکاییها در سال 1945 توانست مجوز میزبانی کسب کند. از سوی دیگر بعد از فروپاشی شوروی سابق پنج کشور تاجیکستان،قزاقستان،ازبکستان،قرقیزستان و ترکمنستان به بازیها اضافه شدند. عضویت عراق هم به علت درگیری در جنگ خلیج فارس در شورای المپیک آسیا تعلیق شده بود و شرکت در بازیها را از دست داد. دیگر اولین این بازیها استفاده از دو سمبل برای بازیها بود که یک جفت کبوتر نر و ماده سفید بود. در این بازیها 32 کشور صاحب مدال شدند.
سیزدهمین دوره بازیهای آسیایی 1998 بانکوک - چهارمین میزبانی بانکوککاروان 199 نفره ایران در بانکوک در 25 رشته شرکت کرد و با کسب 34 مدال شامل 10 طلا، 11 نقره و 13 برنز عنوان هفتم آسیا را به دست آورد. کشتی صاحب پنج طلا، یک نقره و یک برنز شد، وزنهبرداری پس از مدتها که مدال نگرفته بود صاحب یک طلا، دو نقره و دو برنز شد. کاراته یک طلا و سه نقره و تکواندو یک طلا، یک نقره و دو برنز به دست آورد. در دوومیدانی، بوکس، ووشو، دوچرخه سواری، شمشیربازی و جودو هم مدال نصیب ایران شد، ضمن آنکه تیم فوتبال ایران با کسب مدال طلای بازیهای آسیایی دوباره قهرمان آسیا شد. حسین رضا زاده حضورش را در این بازیها با کسب یک برنز اعلام کرد. آرش میراسماعیلی هم در این بازیها ظهور کرد البته با یک برنز. فوتبال با تغییر نسبت به جام جهانی فرانسه به هدایت پورحیدری طلای تهران 74 و پکن 90 را تکرار کرد و علی کریمی را به دنیا معرفی کرد. ووشو در اولین حضور با اجاقی نقره گرفت، تکواندو بدون تکیه به نسل طلایی حاضر با افلاکی که الان مربی تیم ملی است طلا گرفت وسوارکاری هفتم شد و ژیمناستیک بعد از مدتها در بازیها حاضر شد و چیزی نشد. هندبال در دومین حضورش چهارم و واترپلو هم پنجم شد. بانکوک برای چهارمین بار میزبان بازیها شد و از پس بازیها خوب برآمد. این بازیها اتفاق خاصی را به همراه نداشت مگر اینکه 33 کشور مدال گرفتند که بیشترین میزان کشورهای مدالآور در تاریخ بازیها بود.
چهاردهمین دوره بازیهای آسیایی 2002 بوسان - همه چیز فدای مدال139 ورزشکار ایرانی در چهاردهمین دوره بازیهای آسیایی در 15 رشته شرکت کردند که حاصل کار آنها 36 مدال بود (هشت طلا، 14 نقره، 14 برنز ) و در نهایت ایران به مقام دهم بازیهای آسیایی دست پیدا کرد. در این دوره نظر بر این بود که تنها رشتههایی که مدال میآورند به بازیها اعزام شوند که چنین هم شد و بدترین نتیجه تاریخ را هم کسب کرد. بر خلاف گذشته تیم کشتی برای ایران چندان هم موفق نبود و تنها یک طلا، دو نقره و پنجبرنز به دست آورد، اما کاراته دو طلا و سه نقره کسب کرد. کشتی پس از قهرمانی در مسابقات قهرمانی جهان در تهران نتیجهای ناامیدکننده گرفت مهدی حاجی زاده در بوسان برنز گرفت و دبیر هم باخت. داستان مصطفی جوکار و جاماندن او از مسابقه هم عجیب بود به هر حال همین نتایج باعث شد مهرعلیزاده رئیس وقت سازمان تربیت بدنی پس از بازیها عذر امیر خادم رییس وقت فدراسیون کشتی را بخواهد. نایب قهرمانی والیبال هم مثل قهرمانی فوتبال دلچسب بود ضمن آنکه در رشتههای تکواندو، تیراندازی، دوومیدانی، ووشو، جودو و دوچرخهسواری ایران صاحب مدال شد. تیراندازان زن ایران برای نخستین بار پس از انقلاب به دست آمد و تکواندو و وزنهبرداری هم با ساعی و رضازاده طلایی شدند. بوسان دومین شهر غیر پایتخت بود که میزبان شد. حضور هر 44 کشور عضو شورای المپیک آسیا در این بازیها اتفاق افتاد ضمن آنکه کره شمالی و افغانستان هم در بازیها حاضر بودند. کره شمالی عناد را کنار گذاشت و افغانستان از کمند طالبان فرار کرد. در این بازیها 39 کشور مدال گرفتند.
پانزدهمین دوره بازیهای آسیایی 2006 دوحه - درخشان در حاشیه خلیج فارسکاروان 238 نفره ایران در دوحه در 23 رشته شرکت کرد و با کسب 48 مدال شامل 11 طلا، 15 نقره و 22 برنز عنوان ششم آسیا را به دست آورد. فوتبال با سیموئز سوم شد و کاراته با سه طلا و کشتی آزاد با چهار طلا به داد کاروان ایران رسیدند. حسین رضازاده که تنها وزنه بردار ایرانی مسابقات بود اولین طلای این دوره را برای کاروان ایران به دست آورد که با پیام مقام معظم رهبری همراه شد. تکواندو میتوانست طلسم تک طلا رابشکند اما ناداوری طلای بی باک را از او گرفت و به قطری داد. طلای احسان حدادی در دوومیدانی و مظاهری در بوکس هم شیرین بود. جودو فرصت کسب دومین طلای تاریخ خود را سه بار از دست داد و سه نقره گرفت. هندبال برای نخستین بار روی سکو رفت و با شکست کره که در تمام ادوار مدال گرفته بود به برنز دست پیدا کرد. بسکتبال هم برنز اولین دوره را تکرار کرد و حرکت رو به پیشرفت خود را از همین بازیها شروع کرد. اولین مدال قایقرانی در این بازیها کسب شد. کشتی فرنگی هم چهار بار در فینال باخت و البته یک برنز هم گرفت. مهدی سهرابی هم بعد از رضا انتظاری که در تهران 74 سه مدال گرفته بود صاحب سه مدال شد با این تفاوت که هر سه مدال او نقره ای بود. اما دوحه میزبان 45 کشور آسیایی بود. دومین مرتبه بود که میزبانی به غرب آسیا آمده بود. دوحه رقابت برای میزبانی را در جریان بازیهای آسیایی بوسان از کوالالامپور،دهلی نو و هنگ کنگ برد. مشعل بازیها نیز از 12 کشور و 23 شهر گذشت تا به دوحه رسید. در این بازیها 37کشور مدال گرفتند.
