پارسا یزدانی
یک دنیا امید داریم به اینکه تیم امید با غلام پیروانی در مسیری رو به صعود از گذرگاه گوانگژو به سلامت عبور کند و تجربه رقابتهای چین را پس از موفقیت در راه رسیدن به المپیک 2012 لندن توشه راه سازد.
تیم امید به عنوان پیشقراول کاروان ورزشی ایران در بازیهای آسیایی در حالی هفته گذشته راهی مسابقات شد که به رغم فراز و نشیبهای فراوان و تغییرات چند باره در نفرات دعوت شده به اردو، سرانجام با همه نفرات نخبه فوتبال ایران در رده امید به علاوه بازیکنان بزرگی چون سید مهدی رحمتی، سید جلال حسینی و غلامرضا رضایی خیز بلندی به سوی فتح سکوی بازیهای 2010 برداشته است.
شاید منش و رفتار غلام پیروانی در مواجهه با رسانهها کمی عجیب به نظر بیاید، اما مربی سرد و گرم چشیده فوتبال ایران با تخصص ویژهای که در بازیکنسازی و توفیق در آمادهسازی تیمهای جوان دارد با بیان این نکته که قول قهرمانی نمیدهد در و استرس روحی شاگردانش را کنترل کرد. در تمام روزهایی که باشگاههای فوتبال ایران در لیگ با غلام پیروانی سرناسازگاری داشتند و هیچ گاه اجازه ندادند او با تمام نفراتش مرتب تمرین کند و به بازیهای تدارکاتی برود هرگاه تیم بدنتیجه گرفت او تمامقد ایستاد و پاسخگو بود. وقتی پیروانی عواقب شکست احتمالی را میپذیرد و با وجود تمام سختیها میگوید فدراسیون به اندازه کافی از او و تیمش حمایت کرده بیانگر نگاه حرفهای و منش و رفتار صحیح سرمربی امیدهاست.
پیروانی بهتر از هر کسی میداند با حضور سه ملیپوش بزرگسال بازیکنانی و چون احسان حاجصفی، حمیدعلی عسکر، کریم انصاریفرد، سینا عشوری، محسن مسلمان، ایمان موسوی، آرش افشین، مسعود ابراهیمزاده، علی زینالی و سایر بازیکنانی که تجربه موفق در لیگ برتر فوتبال دارند همه چیز مهیای تکرار مدال طلای بوسان است.
البته نباید از نظر دور داشت که تیمهای قدرتمند و مطرح آسیایی هر کدام حساب ویژهای روی مدال زرین فوتبال رقابتهای آسیایی باز کردهاند و با این تفاسیر دستیابی به سکوی قهرمانی کاری دشوار البته نه غیرممکن محسوب میشود.
آنچه مسلم است غلام پیرونی یا هر مربی دیگری با همین استخوانبندی باید راهی رقابتهای مقدماتی المپیک 2012 لندن شود. بازیکنان تیم امیدی که امیدواریم امید ما را در گوانگژو برای دیدن برق طلای مسابقات فوتبال ناامید نکنند تا چند سال دیگر به عنوان ملی پوشان بزرگسال باید در رقابتهای مقدماتی جام جهانی 2014 برزیل و بازیهای جام ملتهای 2015 از حیثیت فوتبال ملی ما دفاع کنند. بنابراین همگان انتظار دارند رگههایی از فوتبال زیبای ایرانی همراه با تعصب و غیرت را در ساقهای شاگردان پیروانی ملاحظه کنند.
اینکه عدهای مرتب بر طبل ناکامی امیدها میکوبند و این تیم را با نوجوانان و جوانان مقایسه میکنند به هیچ عنوان کارشناسی نیست. تجربه لیگ برتر و حضور بسیاری از چهرههای این تیم در تیم ملی ایران بیتردید درکنار تجربه موفق غلام پیروانی صحنههای متفاوتی را در روز بازی با ترکمنستان، بحرین و ویتنام در گوانگژو رقم میزند.
در مراحل یک چهارم و نیمه نهایی هم سه حریف مرحله مقدماتی تدارکی مناسب به شمار میآیند تا تیم با حضور سه ملی پوش بزرگسال به هماهنگی صد درصد برسد و راه خود را به سوی فینال باز کند. امید با هزار امید میرود که امیدها را در راه رسیدن به المپیک لندن زنده کند، بنابراین با همه وجود و توان باید ازنخستین ایستگاه یعنی بازیهای گوانگژو با کارنامهای درخشان عبور کند. نقطه قوت تیم امید در گوانگژو تشنگی و انگیزه فراوانی است که در وجود بسیاری از جوانان جویای نام این تیم برای خود شکوفایی و بلوغ تاکتیکی نهفته، به همین دلیل انتظار توفیق و سربلندی و رسیدن به قله افتخار توقع زیادی ازکاروان فوتبال ایران نیست.
