خاطره ای تکان دهنده از یک حاجی ایرانی

یکی از مسئولان کاروان های حجاج، خاطره عبرت آموز و تکان دهنده ای از سرنوشت یک زائر خانه خدا دارد. بنا به نقل قول این مسئول کاروان، یک زائر میانسال ایرانی که سواد آنچنانی هم نداشته، چندسال پیش به مکه مکرمه مشرف می شود. شبی از شب ها از روحانی کاروان می پرسد:«این شعار لبیک اللهم لبیک که می گوییم معنایش چیست؟»، روحانی پاسخ می دهد:«یعنی این که خدایا تو ما را دعوت کردی به دیدن تو بیاییم و ما هم دعوتت را لبیک گفتیم و پذیرفتیم».
مردمیانسال با شنیدن این معنا، رنگ صورتش سفید می شود، لرزه بر اندامش می افتد و پس از گفتن این جمله که «خدایا مگر من لیاقت دعوت تو را داشته ام؟!»، جان به جان آفرین تسلیم می کند. این ماجرای درس آموز گویای این حقیقت است که زیارت خانه خداوند و آفریدگار جهان هستی، موهبت و سعادتی بسیار بزرگ تر از درک ما زمینی هاست و هزاران بار خوشا به احوال آنان که عظمت این دعوت و ابهت میزبانش را دریافته و در می یابند. خوشا به حال همه زائرانی که این روزها در غریو «لبیک اللهم لبیک» به خلسه های معنوی می رسند.
این روزها، تعدادی از هموطنان ایرانی میهمان خانه خدا هستند و خانواده های این زائران کعبه عشق، برای بازگشت مسافران خویش لحظه شماری می کنند. چه مبارک مکانی است کعبه، که هم زیارتش ملکوتی است و هم انتظار برای بازگشت زائرانش آسمانی. چه فرخنده جایگاهی است خانه معبود، که ارجمندترین نعمت خداوندی را به زائرانش هدیه می دهد:«آرامش، آرامش و بار دیگر آرامش».
از میهمانان این بهشت زمین هم اگر بپرسند که از کعبه خدا چه نعمتی عطایت شد شهادت خواهند داد:«آرامش»؛ و در این عصر استرس و دلواپسی که «آرامش»، نیاز نخستین ساکنان این کره پردردسر است، وجود مأمن کعبه، نشانه ای از عشق خداوند به بندگان و شهادتی است بر این که خداوند به انسان می اندیشد و کعبه، نمادی از علاقه خاص پروردگار به مخلوق زمینی خویش است.
آن ها نیز که چشم انتظار بازگشت زائر خویش اند از این لطف مهرآمیز خداوندی بهره مندند که به واسطه موج هایی که این انتظار می آفریند قلبشان به کعبه عشق متصل شود و در این زیارت و ضیافت شریک باشند. و آنان هم که خطی، نوشته ای و پیامی از این میهمانی باشکوه می خوانند و دل هایشان سبکبارانه بر گرد این مأمن هدایتبخش طواف می کند در این ضیافت شریکند، پس «لبیک اللهم لبیک، لبیک لا شریک لک لبیک...».