دولت آمریکا در تلاش برای تصرف قلبها و مغزها، 3 گروه رقاص و نوازنده را به مدت چهار هفته به آفریقا، آسیای شرقی، اقیانوسیه و آمریکای جنوبی اعزام کرد.
به گزارش فارس، روزنامه "نیویورک تایمز " در مقالهای به قلم کیت تیلور (KATE TAYLOR) نوشت: در سالهای اخیر وزارت خارجه آمریکا تلاش کرده که هنرمندان هنرهای نمایشی را به عنوان سفیران فرهنگی معرفی کند، آنها با فرستادن رقاصان و نوازندگان به سراسر جهان نشان میدهند آمریکا چیزی بیش از فیلمهای هالیوودی است.
این روزنامه همچنین به نقل از "سوزان دکیلو " مینویسد: "هالی بلاک "، رئیس موزه هنری "برانکس " است، این موزه برای اجرای برنامه جدید وزارت امور خارجه در خصوص ارسال هنرمندان به خارج از کشور انتخاب شده است.
برنامه یک میلیارد تومانی آمریکا برای حضور نقاشان و مجسمه سازان در 15 کشور
با این حال، تحت عنوان برنامهای یک میلیون دلاری که در هفته جاری اعلام شد، دولت "اوباما " در حال طرحریزی توسعه سیاست برنامههای فرهنگی است، این برنامهها شامل حضور هنرمندان عرصه هنرهای تجسمی مانند نقاشان و مجسمهسازانی است که در سال آتی از آنها برای خلق طرحهای هنری در 15 کشور خارجی دعوت خواهد شد.
"مائورا ام.پالی "، معاون وزیر امور خارجه که سرپرستی این طرح آزمایشی دو ساله را نیز بر عهده دارد، در این باره ابرازداشت: "به نظر من هنرمندان هنرهای تجسمی به اندازه هنرمندانی که با مردم به گفتوگو میپردازند، توانا و مستعد هستند. "
برنامه جدید که به نام "نیروی هوشمند " شناخته شده است، توسط موزه هنرهای برانکس اجرا خواهد شد که از میان 12 مؤسسه برای انتخاب هنرمندان برگزیده شده است، قرار است این هنرمندان به کشورهایی مثل پاکستان، مصر، ونزوئلا، چین، نیجریه و اردوگاه آوارگان سومالی در کنیا فرستاده شوند.
این موزه در اوایل سال آینده فراخوان عمومی برای تمهیدات این برنامه منتشر خواهد کرد. این 15هنرمند از فهرست کارشناسانی که توسط موزه جمعآوری شده است، انتخاب خواهند شد.
رئیس موزه، خانم هالی بلاک با اشاره به این نکته که هیچگونه ایده قبلی برای طرحهایی که هنرمندان باید به عهده بگیرند وجود نداشته است، افزود: با این حال نمونهای از این طرحها از پیش مشخص شده است.
وی اثر هنری "پدرو ریز "، هنرمند مکزیکی را نام برد که در این اثر تفنگهایی طراحی شده که در حال ذوب شدن هستند و به ابزار باغبانی تغییر مییابند، این عمل نشانگر عنصری از مبارزه ضد خشونت است.
هالی بلاک، رئیس موزه هنری "برانکس " برنامه حاضر را این گونه معرفی میکند: "این یک فرصت خارقالعاده برای افرادی است که علاقمند به رد شدن از مرزها برای خلق هنر هستند. "
سیاست فرهنگی که سابقاً از اجزای اصلی سیاستهای خارجی آمریکاییها در طول دو دهه پس از جنگ جهانی دوم بوده، پس از سال 2001 مجدداً شروع به فعالیت کرده است. در آن سال برنامههای سیاست فرهنگی وزارت امور خارجه آمریکا اعتباری یک و نیم میلیون دلاری را به خود اختصاص داد که در سال 2010 این رقم به 12 میلیون دلار رسیده است.
مقدار این اعتبار بین سال 2009 و سال مالی جاری، 40 درصد رشد داشته است، البته انتظار نمیرود در سال آینده نیز افزایش یابد.
این وزارتخانه طی سال جاری (2010) برنامهای را آغاز کرده که طی آن سه گروه نوازنده و رقاص برای توری 4 هفتهای به آفریقا، آسیای شرقی، اقیانوسیه و آمریکای جنوبی فرستاده شدند.
خانم پالی با اشاره به اینکه این برنامه توسط آکادمی موسیقی بروکلین اجرا شد، اظهار داشت: درصدد کسب موفقیت بوده و مایل است سال آینده نیز آن را تکرار کند و توسعه دهد.
وی در ادامه تأکید کرده است: به نظر نمیرسد موزه برانکس با مجموع اعتبار سالانه کمتر از 3 میلیون دلار، انتخاب مناسبی برای اجرای یک برنامه ملی باشد، با این حال این سازمان که اصولاً آثار مدرن و معاصر هنرمندان آفریقایی، آسیایی و آمریکای لاتین را جمعآوری میکند، دارای کانون آموزشی و فرهنگی قوی و ارتباطات مهم بینالمللی است.
این موزه برنامه استقرار هنرمند بینالمللی در موزه و نیز ایجاد روابطی با اشخاص حقیقی و حقوقی در کشورهای کوبا، برزیل، سنگال، مصر و سایر کشورهای تحت نظارت خانم پالی را دارد.
نیویورک تایمز در ادامه این مقاله نوشته است: وقتی در مصاحبههایی پرسیده میشد چه چیزی سبب موفقیت طرح "نیروی هوشمند " خواهد شد، پاسخهای خانم پالی و بلاک اندکی با هم تفاوت داشت. خانم پالی در وزارت امور خارجه روی این موضوع متمرکز شده بود که آیا بینش مردم محلی در مورد ایالات متحده تغییر میکند و خانم بلاک روی این موضوع که آیا هنرمندان قادر به تکمیل پروژههای خود هستند یا خیر، موزه مشاوری را به خدمت خواهد گرفت تا ارزیابی رسمی از برنامه انجام دهد.
هنر و سیاستهای آمریکا با هم هماهنگ نیستند
البته همانگونه که در سالهای جنگ فرهنگی مشاهده میشود، هنر و سیاستهای واشنگتن همیشه با هم هماهنگ نیستند. حتی در اوج موفقیت سیاست فرهنگی آمریکا طی سالهای دهه 1950، تلاشهای این دولت برای ترویج هنر آمریکایی در خارج از کشور گرفتار بحثهای داخلی شده است.
طبق اظهارات "مایکل ال.کرن "، نویسنده کتاب "ریزش پناهگاههای روح بشری: هنر آمریکایی و جنگ سرد "، وزارت امور خارجه تورهای بینالمللی دو نمایشگاه را به خاطر اتهام به کمونیستی بودن برخی از هنرمندان و یا داشتن تفکرات کمونیستی، لغو کرده است.
وی افزود: آنها هنرمندان را تنها در قبال ارائه آثارشان به خارج از کشور ارسال میکنند تا نشان دهند ایالات متحده به طرز ویژهای به امور مخاطرهآمیز توجه میکند، کرن با ارسال نامهای به نیویورک تایمز نوشته است که این امر از این جهت است که هنرمندان به آسانی قابل نظارت نیستند.
وی اینگونه ادامه میدهد: "طبیعت این حرفه این مفهوم را به دنبال دارد که هنرمندان قادرند کاملاً آزادانه احساسات خود را بیان کنند. " شاید با این تصور است که وزارت امور خارجه آمریکا موافقت نهایی خود را منوط به مشاهده هنرمندان و آثارشان کرده است.
پالی در این خصوص میگوید: "ما تنها میخواهیم اطمینان حاصل کنیم آنها هیچ مسئلهای ندارند. " وقتی توضیحات بیشتری در این زمینه خواسته شد، وی با رد ذکر نام خاصی افزود: "کسی در این خصوص چیزی نمیداند و شما نیز هرگز نخواهید فهمید، شما همیشه میخواهید جانب حق و حقیقت را حفظ کنید تا در نهایت پیروز باشید. "
یکی از هنرمندانی که به گفته خانم بلاک ممکن است مورد پیشنهاد قرار گیرد، "جودی ورتین " متولد آرژانتین و ساکن بروکلین است، وی پس از خلق یک اثر هنری در سال 2005 در مکزیک، مورد تهدید گروههای ضد مهاجرت قرار گرفت، وی در اثرش کفشهای کتانی کشیده بود و آنها را به مردم ساکن تیجانوی مکزیک، تعمیم داده بود که قصد عبور از مرزها به سمت ایالات متحده را داشتند.
هر خانواده مجهز به قطبنما، چراغ قوه، مسکنهای آرامبخش و کفشهایی بودند که نقشه ناحیههای مرزی روی کف آن حک شده بود، به عقیده خانم ورتین، نیروی هوشمند یک ایده فوقالعاده است.
وی افزود: "به نظر من برای هنرمندان آمریکایی بسیار مهم است که به خارج از کشور سفر کنند تا عقیده متفاوتی نسبت به دنیا کسب کنند، این واقعاً یک امر حیاتی است. "
ورتین با رد این تفکر که برنامه حاضر قادر به تغییر تصورات جهانیان از آمریکا است، اضافه کرد: "این تصورات زمانی در دید جهانیان تغییر میکند که تدابیر و سیاستها تغییر کند، اعتقاد به اینکه روز به روز از تصور پیشین دور میشویم و در چشم مردم جهان شایستهتر به نظر میرسیم، چیزی جز ناچیز پنداشتن فهم آنان نیست. "
"پاول فیفر "، هنرمند دیگری که در خارج از کشور روی آثارش کار میکند، معتقد است این تصور قابل تغییر است اما به شرط اینکه این هنرمندان از آزادی کافی برخوردار باشند.
وی ادامه داد: "بهترین آثار هنری نباید ضرورتاً به شیوهای طراحی شوند که آقایان در وزارت امور خارجه تصور میکنند. "
فیفر با اشاره به تجربه کاری خود در خارج از کشور یادآور شد: متقاعد کردن افرادی که برای خود کار میکنند و نه برای دولت آمریکا خالی از اهمیت نیست، همانطور که "فولرایت " در فیلیپین بارها و بارها به مردم گفته است که مقام رسمی دولت آمریکا نیست و فقط برای مردم کار میکند تا بتوانند به صداقت واقعی و گفتوگوهای دوجانبه اعتماد کنند.
