فیلم "چهل سالگی" پنجمین ساخته علیرضا رئیسیان در حالی روزهای پایان اکران خود را پشت سر می گذارد که با این وجود، برخی منتقدان همچنان نسبت به نگاه این فیلم به انقلاب انتقاد دارند.
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر جهان، این فیلم که در جشنواره بین المللی فیلم فجر توانست جوایز متعددی را کسب نماید بر اساس فیلمنامه ای از مصطفی رستگاری که اقتباس از رمانی به همین نام و به قلم "ناهید طباطبایی" است ساخته شده است.بنابراین گزارش در این فیلم، با تکیه بر فرهنگ فرنگی که هرج و مرج را در کیان خانواده رقم می زند و ولنگاری اخلاقی را رواج می دهد، مادر خانواده علیرغم تحصیلات آکادمیک، موفقیت شغلی، امنیت خانوادگی و عاطفی، سلامت همسر و معاش مناسب و از همه مهمتر با پز روشنفکری بی هیچ بهانه ای به گذشته ای بر می گردد که در آن با پسری آشنا شده که نوازنده بوده و قصد داشته است در کوران انقلاب به خارج از کشور برود و بنوازد و اینک پسر موقتا به کشور بازگشته و پای عواطف زن می لغزد!آنچه در چهل سالگی گویا معاندانه اجتماع ایران را نشانه می گیرد نقد غیر منصفانه رییسیان بر مناسبات قضایی و سیستم حقوقی کشور است که مبتنی بر شرع مقدس می باشد. روایت یکسویه و سیاه فیلمساز از فشار حاکم بر اقشار جامعه در اوان انقلاب، جدایی ظالمانه نگار (شخصیت زن فیلم) و کوروش(پسر فیلم) توسط دستیار قاضی که همان همسر فعلی نگار یعنی فرهاد می باشد و نیز کم سواد و کم تجربه و دور از عدالت خواندن دستگاه قضا و نیز نظام حاکم بر کشور لایه ای نه چندان مستتر در فیلم استکه این درام عاشقانه را به شدت تلخ و غیر هنری می کند.روشنک عباسی در سینما رسانه می نویسد: چهل سالگی و روایت عشقی از دست رفته گرچه ممکن است جذاب باشد اما تنها برای آنان که در این سن و سال و با این تجربه اند و این جماعت به خوبی به یاد دارند که روابط جوانان در صورت سلامت و عدم عدول از مناسبات شرعی و عرفی دچار هیچ بحران و تهدیدی نمی شد و فیلم درصدد سیاه نمایی سابقه ی درخشان انقلاب اسلامی است.البته لازم به ذکر است که تلاش رییسیان برای امنیتی نشان دادن فضای حاکم بر جامعه با حقهی شنود تلفن نگار توسط فرهاد نیز روشی دستمالی شده و تکراری است که دست فیلمساز را برای سیاه نمایی به شدت رو می کند.
