عجب روزگاری دارد این تهران. هر بار از هر گوشه آن می توان سوژه ای در آورد و حسابی در بوق و کرنا کرد که ای بابا مشکلات شهر زگیلی در گوشه چشممان شده اند.
تنها کافی است موشکافانه نظاره کنید تا به این واقعیت آگاه شود که در هر گوشه کنار این شهر دود گرفته خبری نهفته است.
این بار خبر مهم به بی آر تی اختصاص دارد. نمی خواهد برای پیدا کردن این خبر آرشیو خبرگزاری ها را سرچ کنید بلکه کافی است برای رفتن به محل کار یکی از خطوط تندور را انتخاب کنید تا ببینید برخی از ایستگاه ها کره هایشان را پایین کشیده اند و جایی برای پذیرش مسافران همیشگی خود ندارند.
نکته قابل تامل در این موضوع این است که چرا این چنین بی آرتی خود به مهره کار آمد ترافیک زا بدل شده است و مردم را در لا به لای باید ها و نباید های خود گرفتار ترافیک سرسام آور خیابان انقلاب و آزادی نموده است.
معمولا در شرایطی که مشکل پیش می آید بسیاری از مردم در قامت کارشناس ظاهر می شوند و در هم همه اعتراضات نطق پیش از دستور صادر می نمایند.
یکی می گوید ماشه های درشت می ریزند و بعد با آسفالت رویه می کشند. همین که گرما به آن بخورد و بار اتوبوس رویش بیاید قیر به منفذهای ماسه ها می رود و همین باعث پهن شدن آسفالت یا همان چاله چوله شده آن می شو.
یکی دیگر می گوید: " اینا هم خودشونو کشتن با این آسفالت کردن. آخه این چه وضشه. تا آفتاب می خوره به آسفات نرم می شه و نمی شه پا روش گذاشت. فقط بلدن قبض مالیات بفرستن".
آری این روزها همه از بازی اخبار بی آر تی برای خود کارشناسی شده اند و به هر نحوی که می توانند برای خود بیانیه صادر می کنند.
شاید در لا به لای این صحبت ها مسئولین شهرداری بیش از گذشته به این موضوع توجه داشته باشند تا وقتی مردم با این صحبت ها به حسابشان نرسیده اند خودشان به دنبال اصلاح امور بروند تا خدای نا کرده این همه چشم در پشت آنها به مانند بمبی بر سرشان آورار نگردد. البته این بخش ار را جدی نگیرید چرا که همیشه مردم ما در همین حد از شهرداری شاکی می شوند و فردا باز با همان قصه مشکلات در رفت و آمد و نطق هایشان به خیابان باز می گردند و زندگی به جریان خود ادامه می دهد.
