هر دم از این باغ بری می‌رسد!

یکی از بزرگ‌ترین معضلاتی که چون بختک بر سر فرهنگ و هنر کشورمان هوار شده، بحث حق مالکیت معنوی یا همان «کپی‌رایت» است که برای حل این معضل در اردیبهشت‌ماه امسال همایشی با‌عناوین و بخش‌ها و زیربخش‌هایی عریض و طویل (اما عقیم و بی‌ثمر) در این خصوص برگزار شد که از جانب هنرمردان و نوعاً نویسندگان با استقبال بسیار خوبی روبه‌رو شد. اما به‌رغم این همایش‌ها نشست‌ها و طرح‌های ارائه شده به مجلس، پیرامون چاره‌اندیشی برای اعمال حق مالکیت معنوی درجامعه هنری کشور، متأسفانه هنوز اعمال آن درحد شعار باقی مانده و این طرح نه تنها میل به عمل نمی‌کند بلکه روز‌به‌روز تصمیمات اتخاذ شده و وعده وعیدها کم‌رنگ‌تر می‌شود و از طرفی به‌نظر می‌رسد دهن‌کجی به حق مالکیت معنوی(بعضاً از سوی اشخاص خاص) درحال فراگیر شدن است چرا که از سال گذشته تاکنون نه تنها در حوزه نشر بلکه در سایر حوزه‌ها و حتی دربین سریال‌سازان این عمل با شدت و حدت بیشتری به وقوع پیوسته و چندین ادعا و شکایت نیز از جانب نویسندگان جوانی مطرح شده که حکایت از سرقت و سوءاستفاده از طرح فیلمنامه‌هایشان توسط فیلمسازان صاحبنام و بعضاً مدعی دین و اخلاق داشته است.
درست بعد از این اتفاقات شاهکار اداره کل آموزش و پرورش چهارمحال و بختیاری مصداق بارز «هر دم از این باغ بری می‌رسد.» بود که مسئولان این اداره بدون کسب مجوز اقدام به تکثیر نمایشنامه‌های دکتر حسن دولت‌آبادی روی لوح‌های فشرده کرده و آنها را به تمام مدارس استان ارسال کرده بودند تا دانش‌آموزان با انتخاب و کار روی یکی از نمایشنامه‌های مذکور در جشنواره مسابقات فرهنگی هنری شرکت کنند.
واضح و مبرهن است که اولین و خطیرترین وظیفه آموزش و پرورش باید آموزش و پرورش اصولی برپایه باورهای فرهنگی و اصول اعتقادی ما ایرانیان باشد که اشاره‌ای به تناقضات خواهیم داشت. با اقدام این اداره نه تنها حقوق مؤلف پایمال شده، بلکه اگر به خروجی و ماحصل این اقدام یعنی شرکت دانش‌آموزان چهارمحالی در جشنواره مذکور کمی تأمل کنیم، متوجه خواهیم شد که درقبال هزینه کردن وقت و انرژی و مجال رشد و نمو، نمایشی روی صحنه رفته که طوطی‌وار ماجرایی را دنبال کرده و تمام شده و مسئولان بیلانی از فعالیت‌های خود را به مافوقشان گزارش کرده‌اند که این بزرگ‌ترین هدف اکثر قریب به اتفاق جشنواره‌های فرهنگی هنری است که این عمل حکایت لقمه جویده شده در دهان دانش‌آموز است. چرا که سیاست برگزاری چنین جشنواره‌ای دقیقاً به شق دوم نام این وزارتخانه یعنی (پرورش) برمی‌گردد.
آنچه که باید در این جشنواره‌ها بیشتر از جشنواره‌های دیگر مورد توجه قرار گیرد، کار دانش‌آموزی است به‌گونه‌ای که با کار هنری و تربیتی در ایام تحصیل باید در باروری ذهن و اندیشه دانش‌آموز مستعد و علاقه‌مند کوشید و اجرای نمایشنامه‌ای ولو ضعیف از خود دانش‌آموز باید ملاک و شاخص شرکت دانش‌آموز در جشنواره قرار گیرد که متأسفانه با بی‌توجهی به چنین نکاتی گاهی با مرتکب شدن اعمالی ناشایست چون عمل غیراخلاقی آموزش و پرورش چهارمحال و بختیاری، این مسئولان دانسته و ندانسته راهی بی‌زحمت، بی‌تفکر و میانبر ولی خطرناک را پیش پای دانش‌آموز قرار می‌دهند که روحیه مصرف‌گرایی ناخودآگاه در درون دانش‌آموز نهادینه می‌شود. تازه حصول به چنین نتیجه‌ای حاصل نگریستن به نیمه پر لیوان است چرا که چشممان را در این بحث بسته‌ایم و از مقوله حق مالکیت معنوی(؟!) گذشته‌ایم.