بهروز یانچشمه - در حالی که شهرداری در تلاش است تا با اجرایی کردن بحث مدیریت محلهای، بخشی از امور را به دست شهروندان بسپارد و آنها را در اداره مستقیم شهر در مقیاس کوچکتر دخیل کند و با ایجاد مراکز ارائه خدمات همچون رفاهی، ورزشی، تفریحی، فرهنگی و اجتماعی در محلات و منطقه، سبب کاهش سفرهای درون شهری و تبعات این امر شود و از سوی دیگر نیازهای شهروندان را در محلات برآورده سازد، در این زمینه اقدام شهرداری در ایجاد و احداث فروشگاههای شهروند در نقطه مقابل این عمل قرار دارد، به گونهای که هدف از احداث فروشگاههای زنجیرهای، علاوه بر دسترسی آسان به این مراکز، ارائه خدمات مناسب و ارزان به آحاد شهروندان است که این امر به دلیل گرانی کالا و خدمات محقق نشده و سبب اعتراض شهروندان و به تبع آن اعتراض اعضای شورای اسلامی شهر تهران شد. به گونهای که دانشجو، سخنگوی شورای نیز از گرانی ارائه خدمات در این مراکز به شدت انتقاد کرد و بیان داشت چگونه است که فروشگاههای بخشهای خصوصی که زمین و سایر امکانات را خود فراهم میکنند، اجناس را با قیمت کمتر از این فروشگاهها به دست شهروندان میرسانند.
این سخنان در حالی بیان میشود که شهرداری قصد دارد تا با ارائه تخفیف در فروش کالا، جبران این نقص را بکند اما سؤال اینجاست که اگر قرار است تخفیفی به شهروندان داده شود، پول این تخفیف از کجا تأمین میشود؟ آیا این پول از این جیب به آن جیب کردن نیست؟
در صورتی که میباید شبکه مدیریتی در اداره این فروشگاهها به گونهای باشد که سود کالاها در زمان خرید کالا برای فروشگاه تأمین شود نه اینکه بخواهیم سود را از جیب شهروندان به دست آوریم.
به واقع به نظر میرسد که تخفیف اجناس در فروشگاههای شهروند یک مسکن مقطعی برای خارج شدن از این بحران است. در صورتی که میتوان با ایجاد رقابت میان فروشگاههای زنجیرهای و حتی تولیدکنندگان و زمینه کاهش قیمتها را ایجاد کرد تا شهروندان نیز با آرامش خاطر از این مراکز خرید کنند.
