به مناسبت سالروز شهادت هنرمند بسیجی سید مرتضی آوینی هنر بسیجی؛ آیندهای نزدیک ...دکتر حسین قنادیان در تقویم افتخارات جمهوری اسلامی ایران، بیستم فروردین ماه به عنوان دو مناسبت بزرگ و ماندگار ثبت شده است که هر کدام نشانگر گوشهای از افتخارات مادی و معنوی ایرانیان در صعود به قلههای شرف و آزادگی است.دور نیست زمانی که در حریم قدس رضوی در چنین روزی دستیابی ایران به چرخه سوخت هستهای اعلام و این روز، به حق به عنوان روز ملی انرژی هستهای نامگذاری شد.این مناسبت بیان روایتی از فتح الفتوح جهادگران نستوه و غریب و فرزندان خمینی کبیر در عرصه فعالیتهای علمی و فناوری بود و نشان داد که چگونه اکسیر انقلاب اسلامی، ملت سراسر استضعاف زده ما را چون آهن آبدیده در عرصههای مختلف پیروز و استوار گردانیده است.در کنار این مناسبت ارزشمند، بیستم فروردین ماه به عنوان روز شهادت سید شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی روایتگر پیروزی انقلاب اسلامی است در عرصهای دیگر.کسی که کمتر اطلاعی از زندگی و سلوک آن شهید بزرگوار داشته باشد به خوبی میداند که انقلاب اسلامی و خمینی کبیر در کنار همه مواهب مادی و علمی که در عرصههای اقتصادی و صنعتی داشته و توانسته روح خود باوری را به استقلال تبدیل کند، چگونه روح آوینی و امثال آوینی را مجذوب عرفان انقلابی کرد.زندگی آوینی و سلوک او، جلوهگاهی از چنین رویداد با عظمتی در عرصه موفقیتهای معنوی انقلاب اسلامی است.هنرمندی که با فطرت پیوند میخورد و چنان مجذوب حقیقت انقلاب و دفاع از حق و روح خدا میشود که «راه خود را عوض کرده» و به همه مظاهر شهرت و ثروت پشت پا میزند و راهی بیابان بلای عشق میشود.مرحوم شهید آوینی یک نماد و نشانه از عرفان معطوف به حقیقت و طریقت منحصر به فرد انقلاب اسلامی است. عرفانی که پیروانش نه دراویش متصوفه بلکه نونهالان و جوانانی هستند که خود را بسیجی مینامند.شهید آوینی یک نقطه عطف برای نشان دادن چنین راهی است. یک بسیجی تمام عیار که چون هنرمند است جنگ را، جهاد را و حیات را بعد از اتمام دفاع، تمام شده نمیبیند.او غیبگو نیست، ولی چون راهش را به نور حقیقت روشن کرده، سالها قبل از سیطره ماهواره و اینترنت و سالها پیش از ارباب شدن رسانه مداران، صدای طبل جنگ نرم را میشنود و مظلومانه در پیکره جامعه هنری فریاد «واغربتا» و «وامعینا» سر میدهد.بیراه نیست اگر براساس همین پیشفرضها و مقدمات، شهادت آوینی را مقارن با تولد یک شجره طیبه از میان پیکره عرفان بسیجی ببینیم.تولد جریانی به عنوان «هنر بسیج»، هنری که نه یک گونه خاص، بلکه یک مکتب زیبایی شناسانه خاص، در زمینه درک حقایق پیرامون و انعکاس آن به زبان فرح بخش هنر است.هنر بسیجی، هنر دردمندی و مسؤولیتپذیری است و هنرمند بسیجی یک هنرمند دردمند که به عنوان دیدهبان اجتماع برای دوای دردهای آن، ارزشها را مستمسک قرار داده و برای اعتلای همه جانبه تفکر ارزشی از طریق زیبایی شناسی و زیباییکاوی جهاد میکند.هنرمند بسیجی از این حیث یک روشنفکر است که از دریچه آینده نگری، شکاف وضعیت موجود و وضعیت مطلوب را به نحوی ظریف و دقیق میکاود. شهادت آوینی عزیز، از این حیث تولد (بسیج هنرمندان) است تا این نغمه یعنی «هنر در خدمت حقیقت» هیچگاه تنها نماند و سنگرهای جبهه جنگ نرم هیچ زمانی از دلاوران جان بر کف خالی نشود، چراکه به قول حکیم طوس:دریغ است ایران که ویران شودکنام پلنگان و شیران شودرئیس سازمان بسیج هنرمندان
