«رو به فردا» دیر و ناقص متولد شد

پس از خطبه‌های وحدت‌آفرین مقام معظم رهبری در مورخه 29 خردادماه و تأکید ایشان مبنی بر ضرورت استمرار مناظره‌ها در سطوح مختلف طی سال، انتظار می‌رفت رسانه ملی از فردای آن روز با برنامه‌ریزی دقیق و منسجم، بسترهای تشکیل مناظره‌ها را بین کارشناسان، فعالان سیاسی و مدیران سابق و فعلی با گرایش‌های مختلف آماده می‌کرد. این اقدام می‌توانست در اقناع فکری «معترضین ذهنی انتخابات» و ریزش سریع‌تر «معترضین میدانی» بسیار مؤثر باشد. طی چند ماه گذشته با افشاگری‌های مطبوعات اصولگرا، رجال سیاسی، ائمه جمعه و جماعات و مهم‌تر از همه بیانات محکم، متین و حکیمانه مقام معظم رهبری روز به روز این اغتشاشات و اعتراض‌ها رو به کاهش نهاد کما اینکه در تجمعات روزهای قدس، 13 آبان و 16 آذر این امر را شاهد بودیم. پس از اقدامات هتاکانه ته‌مانده‌های این فرقه در روز عاشورا حضور ده‌ها میلیونی مردم در تهران و شهرستان‌ها عملاً‌ آب سردی بر تمامی این التهابات ریخت و سران، پیاده‌نظام و حامیان خارج‌نشین این گروه را به انفعال کشاند. حضور این جمعیت انبوه از گرایش‌های مختلف فکری حاوی این نکته بود که اگر چه ممکن است در مباحث سیاسی و انتخاباتی با هم اختلاف سلیقه داشته باشند اما در کلیت نظام اسلامی، دفاع از انقلاب، امام (ره) و ولایت فقیه همدل و همصدا هستند و غبار فتنه نخواهد توانست ذره‌ای از اعتقادات آنان به این اصول مشترک را با تردید مواجه سازد. حال که به نظر می‌رسد پس از حماسه تاریخی 9 دی که به نظر بسیاری از کارشناسان بی‌نظیرترین راهپیمایی طول تاریخ 30 ساله انقلاب بود، عملاً‌ جامعه از سیر التهاب خارج شده و سیر طبیعی خود را طی می‌کند، رسانه ملی با گذشت بیش از 6 ماه به این فکر افتاده که مناظره‌های مدنظر مقام معظم رهبری را البته در مبحث مسائل انتخاباتی در برهه کنونی آغاز کند. برگزاری مناظره از آنجا که مسائل به طور شفاف،‌روشن بدون سانسور و ظاهرسازی بیان می‌شود و افراد از دو طیف فکری مختلف مجبور می‌شوند به شبهه‌ها و ایرادات طرف مقابل در معرض دید مردم پاسخ دهند، به خودی خود امری پسندیده است و باعث می‌شود برخی از شبهاتی که هنوز در ذهن برخی افراد مانده پاسخ داده شود اما سؤال اینجاست که این مناظره‌ها چرا اکنون و پس از گذشت این همه مدت از فتنه آغاز شده است. چرا در روزهای اغتشاشات که جامعه نیازمند شفاف‌سازی و روشنگری بود، رسانه ملی نقش و رسالت خود را به طور اکمل انجام نداد و حال به فکر راه‌اندازی این مناظره‌ها افتاده است. از انتقاد نسبت به زمان مناظره‌ها که بگذریم، مسأله کیفیت برگزاری آنها نیز مسأله مهمی است که اگر به شکل کاملاً صحیح اداره و هدایت نشود نه تنها خروجی مثبتی نخواهد داشت بلکه به ایجاد شبهه در جامعه دامن خواهد زد. اینکه طرفین دعوت شده به جای سؤالات مطرح شده توسط مجری و موضوعات مورد بحث جلسه از هر دری سخنی بگویند و از هر بهانه‌ای برای محکوم کردن طرف مقابل استفاده کنند، نه تنها هیچ نتیجه‌ای نخواهد داشت بلکه برآیند آن در کل جامعه منفی خواهد شد. به نظر می‌رسد حال که رسانه ملی با نوشداروی دیرهنگام خود به فکر تحقق مطالبه رهبری افتاده، ضروری است این امر در ریل واقعی خود حرکت کرده تا قطار جامعه را به سرمنزل مقصود برساند.