می گوید: "می بینی؟ الان اگر بخواهم از وسط این همه خاک و آجر راهم را باز کنم، با این پای دردمند، باید معطل بمانم تا جماعت عجول رد شوند."
می گویم: "بشین گوشه ای تا خلوت شود مادر"
می گوید: "باید زود برسم، وگرنه درمانگاه شلوغ می شود و تا بیایم از آنجا رها شوم، ظهر شده است."
حق با اوست. با این همه شلوغی و ازدحامی که در اینجا، میدان کهنه اصفهان می بینم، بعید است بتواند خودش را از میان سیل جمعیت خلاص کند و به آن طرف خیابان برسد. جایی که انبوهی از ظرفهای آلومینیومی و مسی، در پیاده روی یک متری جاخوش کرده اند تا معبر مردم را بیش از این چیزی که هست تنگ کنند. اکنون این خانم مسن مانده است در میان این همه شلوغی و انتظار تا اگر بتواند، برسد به مقصدی که باید. می گوید: "این همه خیابان را گرفته اند پاساژ درست کنند. معلوم نیست تو این شهر پاساژ کم داریم؟ تازه چه کسی می خواهد از این همه مغازه خرید کند؟"
همانطور که خودش را در گذرهای خاکی می کشاند و پیش می رود، پا به پایش می روم. می گوید: قبلا از اینجا می شد تاکسی بگیری و تا سر طوقچی بروی، حالا باید از هارونیه تا نصف راه را پیاده بروم، با کدام پا؟"
می دانم باید چیزی بگویم، اما کلامی به ذهنم نمی رسد. به اطراف نگاه می کنم. انبوهی از جمعیت را می بینم که مانند او در این گذرهای کوچک و باریک پیش می روند. دیدن این همه جمعیت که زمانی خود را از میدان کهنه به سمت مناطق دیگر شهر می بردند تا کارش را راه بیاندازند و اکنون در این وضعیت، سیر می کنند، جای تاسف دارد. ندارد؟
بعد از این همه وقت، تصور کردن میدان کارگاهی عظیمی که اکنون فقط در آن کارگران و ماشینها رفت و آمد می کنند، پس از باران کوتاهی که ممکن است همین روزها بزند و همه چیز را با گل یکی کند، قدرت تخیل فراوانی نمی خواهد. معلوم نیست آن وقت مردم در این میانه چه کار خواهند کرد. در استخر بزرگی که پر از گل و شل است و باید برای رسیدن به مقصدت از میان آنها بگذری.
شهرداری اصفهان در سایت رسمی خود نوشته است جمعیت ساکن در این منطقه به طور عمده ترکیبی از مهاجران افغان ، کارگران ساختمانی و کاسبکاران سنتی است. این سایت که ترکیب این منطقه را "نامناسب" و "با خواسته های متفاوت این فضای سنتی" توصیف می کند، مدعی است که این ترکیب جمعیت، منطقه سبزه میدان اصفهان را به انزوا و سرخوردگی کشانده است.
شهرداری می گوید به دلیل تهی شدن از جمعیت جوان درصد بیکاری در این محدوده بیش از دوبرابر شهر اصفهان است. آنها می گوید می خواهند با توجه به توانمندیها و محدودیتهای اشاره شده با احیاء ، بهسازی ، وحدت بخشی وایجاد پیوستگی عملکرد این منطقه بتوانند به انسجام کالبدی ، تبلور حیات مدنی و اهداف مهم زیر دست یابند:
1-بازگردانی هویت تاریخی و فرهنگی در ادامه نقش محور تاریخی.
2-توجه به عملکردهای واقعی ودر خور اقتصادی این منطقه.
3-بهسازی عملکردهای مسکونی محله های پیرامون به نحوی که پاسخگوی نیازهای امروزین باشد.
4-تجدید کاربری در فضاهای فاقد عملکرد مفید یا دارای کاربری نامناسب
آیا می توان انتظار داشت با کارگاهی به این وسعت و این بی نظمی عجیب، به این اهداف دست یافت؟
