*محمد صادق زمانی
هفتهها کردیم ماه و سالها کردیم پار
نور بودیم و شدیم از کار ناهنجار نار
صد حقیقت را بکشتیم از برای یک هوس
از پی یک سیب بشکستیم صدها شاخسار
باز هم قمهزنی! باز هم بدعت! باز هم تندروی! معلوم نیست چه زمانی و کجا این بدعتها و رسوم خودساخته قرار است به نقطه پایان برسد و دامن ارادت ارادتمندان امام حسین(ع) از این مراسمات بی اساس مبرا شود.
اجرای بدعت قمهزنی در میان برخی گروههای عزاداری در ایران در حالی است که ابر و باد و مه و خورشید و فلک طی سالهای بعد از انقلاب دست به دست هم دادهاند تا ریشه قمهزنی و برخی رسوم خودساخته دیگر را بخشکانند؛ یعنی از دستگاههای دولتی گرفته تا نهادهای دینی و مراجع تقلید، همه و همه، طی سالهای پس از انقلاب اسلامی همواره در آستانه عزاداریهای ماه محرم یکصدا با هم فریاد زدهاند که: «قمهزنی ممنوع» و به پشتوانه این بسیج عمومی، ارتکاب این رسوم «من درآوردی» با کاهش چشمگیری روبهرو بوده اما با این حال، برخی انگار گوششان بدهکار نیست و از این نکته مهم غافلند که امام حسین(ع) را همین بدعتها و تندرویها به شهادت رساند. البته هر چند جنس بدعتها و تندرویهایی که امام(ع) را به گودال قتلگاه کشاند متفاوت با بدعتی بهنام قمهزنی است اما اگر مبنایی نگاه کنیم هر دو در «بدعت بودن» شریکند و این مصداق روشن همان سخن امام علی(ع) است که فرمود:« دو دسته کمر مرا شکستند؛ دانشمندان بی ادب و جاهلان مقدسمآب».
امسال در برخی شهرهای کشور از جمله بعضی شهرستانها و روستاهای اصفهان، برخی شهرهای اطراف تهران، برخی توابع زنجان و اردبیل و... باز هم بودند افرادی که مرتکب انجام بدعت و خرافه قمهزنی شدند. هر چند عمق ارادت و محبت این دسته از عزاداران به امام جوانمردی و ستمستیزی قابل احترام است اما باید ششدانگ حواسمان جمع باشد که سوراخ دعا را گم نکنیم!
مگر میشود پیامبر اسلامی که فرمود: «یک ساعت فکر کردن برتر از هفتاد سال عبادت است»، پیروان خود را به قمه زدن که یک عمل بی فکرانه و غیرعقلانی است سفارش کند؟
مگر میشود پیامبری که فرمود: «شکستن یک شاخه از درخت همانند شکستن بال فرشتگان است»، انسانها را که برگزیده تمام آفریدههای دنیا هستند تشویق کند که به بدن خود زخم بزنند؟
در دین اسلام، اصل «کُلّ ما حکم به العقل حَکم به الشّرع و کُلّ ما حکم به الشرع حکم به العقل» حاکم است؛ یعنی در دین محمد(ص) هر آنچه را که عقل به آن دستور دهد دین هم به همان دستور میدهد و هر آنچه را که دین به آن سفارش کند قطعاً عقل و خرد هم به همان سفارش خواهد کرد.
اگر قمهزنها اندکی با تعقل بیندیشند در مییابند که بازتاب قمهزنی آنان تنها در محدوده روستا، شهر، استان یا یک کشور قابل بررسی نیست بلکه بازتاب بین المللی دارد؛ به بیان دیگر، با انجام عمل قمهزنی، چهره زیبای اسلام در افکار عمومی همه مردم دنیا زشت جلوه داده میشود.
در کجای قمهزنی، رنگ و بوی اسلام احساس میشود؟
