حماسهای که از کربلا و از بستر شنهای داغ و سوزان آن سرزمین پاک سرزد، الهامبخش وضعیت حال ما خواهد بود. حماسهای که موجب رهایی بشر در طول اعصار گذشته تا کنون شده است و صدها میلیون انسان آزاده و مبارز را به سوی حقیقت رهنمون نموده است. اما ما در کنار نقشی که فرهنگ عاشورا برای ما به ارمغان آورده است، امروز که 1370 سال از آن واقعه جانسور میگذرد وقتی حوادث مختلف تاریخی به ویژه حوادث پس از شهادت اباعبدالله (ع) را مورد مطالعه قرار میدهیم، بیش از دشمنیهای بنی امیه با خاندان رسول خدا، بیوفایی و عقبنشینی کوفیان از عدم همراهی با امام معصوم (ع) و ولایت بر ذهن نقش میبندد، زیرا همواره این سؤال مطرح است که چرا کوفیان به رغم دعوت از حسین به علی (ع)از در دشمنی و کینه با آن حضرت برخاستند و با شمشیری آخته، ننگ تاریخ را برای خویش خریدند. آیا کوفیان شاخهای از کاخنشینان شامی بودند که در یک حلقه تکمیلی، آفریننده این حرکت مذموم تاریخ شدند؟ به تعبیر دیگر، کوفیان آیا ریشههای زاید قبیله قدرتطلب بنیامیه بودند که در این سرزمین سکنی گزیده بودند؟ با کنکاش در تاریخ عاشورا و شخصیتهای این سرزمین و پیشینه عملکرد آنها در مییابیم رهبران این جماعت در دوران حیات پربرکت پیامبر اسلام (ص) زبانزد خاص و عام در ایمان، اخلاق، جهاد و ... بودند.
کسانی که با رحلت ختمی مرتبت به دلایلی از سرزمین حجاز کوچ کرده و سکونت در عراق و مشخصاً کوفه را اختیار کردند.از همین رو بود که امیرالمؤمنین(ع) به رغم علاقه زیاد به مدینه، سکونت در عراق و در کنار دوستان خویش بودن را بر اقامت در مدینه ترجیح دادند. اما چه شد در فاصله 20 سال همین کوفه که جایگاه بزرگانی همچون کمیل بن زیاد و بسیاری از صحابه پیامبر و امیرالمؤمنین (ع)بود، تبدیل به شهادتگاه آن حضرت شد و آنانی که در ابتدای حکومت آن بزرگوار لبیک گوی پیام او بودند، بستری را فراهم کردند که حوادث سالهای 41 تا 61 هجری قمری رقم بخورد. حوادثی که اوج شقاوت آن را میتوان در حادثه عاشورا سراغ گرفت و منجر به شهادت دردانه رسول خدا (ص) و اسارت اهل بیت عصمت و طهارت(ع)شد. شاید در بررسی بروز این رفتارها بتوان یک عامل را بیش از همه عوامل برجسته دانست و آن عدم درک درست از پیام اولیه اسلام و دعوت رسول خدا بود. به بیانی دیگر عمق دین برای کسانی که داعیه دینداری داشتند به درستی فهم نشده بود که در غیر این صورت، هیچ گاه در مقابل هل من ناصر ینصرنی امام، گردنکشی نکرده و شمشیر از نیام بیرون نیاورده و یا در مقابل آن فاجعه بزرگ، سکوت و بیتفاوتی اختیار نمیکردند.
آن روز کوفیانی که بعضاً روزگاری در قامت اصحاب پیامبر (ص)ادعای همراهی بارسول خدا را داشتند لبیک امام خویش را نشنیدند و یا با شنیدن آن ندای مظلومیت، ترجیح دادند برای بقای چند روزه خود در دنیا و ارتزاق از زندگی نکبت بار آن، سکوت اختیار کنند و پس از شهادت آن اسوه بشر و با درک از فاجعه رخ داده به قصد جبران مافات برآمدند که دیگر با چنان وضعیتی، آنان را یارای لبیک گفتن نبود. اگر به حادثه عاشورای سال 61 هجری تأملی از سر دقت نداشته باشیم، تاریخ هیچ تضمینی نداده است که مشابه چنین حادثهای بار دیگر تکرار نگردد. این قاعده زندگی است که اگر در فرصت مغتنم تصمیم لازم گرفته نشود و در دفاع از حقیقت قیام نگردد، چه بسا پس از گذشت زمان و از دست رفتن فرصتها، بتوان جبران خطای گذشته را نمود، چرا که هیچ گاه زمان قابل بازگشت نخواهد بود. آن روز اباعبدالله (ع) بیش از آنکه تشنه آب باشد، تشنه لبیک بود. اگر آن روز خواص کوفه به ندای امام خویش لبیک میگفتند و پیش ازآنکه رنج سفر، شهادت، اسارت اهل بیت (ع)، ازدیاد دشمن و قلت یاران امام را متذکر میشدند، به وظیفه خویش در آن مقطع حساس همانند مسلمبنعقیل، حبیب بن مظاهر و ... عمل میکردند، نیازی نبود که پس از شهادت آن حضرت، انگشت حسرت بر دهان بگیرند.
امروز نیز بیش از هر زمان دیگر به لبیک امام در عصر غیبت نیازمندیم،حوادثی که پس از درگذشت آقای منتظری صورت گرفت و دستاویزی شد تا عدهای هتک حرمت به نظام، انقلاب و ارزشهای آن را دستور کار خویش قرار دهند و دشمنان قسم خورده انقلاب از این بستر،عقدههای فرو خورده خود را آشکار سازند، ضرورت این لبیکگویی را دو چندان کرده است.
اقدام زعیم عالیقدر و مرجع بزرگ شیعه حضرت آیت الله العظمی نوری همدانی در هشدار به فتنهگرانی که به دنبال ساختار شکنی انقلاب، امام (ره)، ولایت فقیه و ارزشهای اصیل نظام هستند را باید در راستای همان نقش خواصی دانست که امروز کم و بیش با خلأ آن مواجه هستیم. لبیک آیتالله العظمی نوری همدانی به راه امام و انقلاب و اصل مترقی ولایت فقیه و رهبری نظام را باید از همان جنس لبیکی دانست که در سال 61 هجری حبیب بن مظاهر آن صحابه صدیق رسول خدا به امام عصر خویش در صحنه کربلا داشت و تا پای جان برای دفاع از این حریم ایستاد و این امری است که در هر زمان و مقطع، ضروری است.
