۴۰ از آغاز جنگ تحمیلی سوم گذشت. از روزی که دشمن با خیال خام فروپاشی، شلیک کرد و، اما با واقعیت یک ملت ایستاده مواجه شد. امروز، در غبار فرونشسته جنگ، آنچه باقی مانده نه ویرانی که تصویری روشن از پیروزی ملتی است که در سختترین آزمون، قامت خم نکرد.۴۰ روز پیش، دشمن با تمام توان و با توهم پیروزی سریع، جنگی تمامعیار را آغاز کرد؛ جنگی که قرار بود در چند روز، اراده یک ملت را درهم بشکند و سرنوشت یک کشور را به میل متجاوزان رقم بزند. اما آنچه رخ داد، ورق خوردن معادلات بود. اینبار، تاریخ نه به سود مهاجمان، بلکه به نام ایستادگی مردمی نوشته شد که «بودن» را انتخاب کردند. در این ۴۰ روز، ایران تنها در میدان نظامی نجنگید؛ این نبرد، صحنهای از همبستگی ملی بود. از رزمندگانی که در خط مقدم تا پای جان ایستادند تا خانوادههایی که در دل آتش، بهای ماندن ایران را پرداختند.
از فرماندهانی که فقدانشان زخمی عمیق بر پیکر کشور گذاشت تا کودکانی که مظلومانه در مدرسه شجره طیبه میناب پرپر شدند و نامشان به نماد مظلومیت و مقاومت بدل شد. اما در پس این رنجها، روایتی دیگر شکل گرفت؛ روایتی از «ادامه زندگی». کارکنان نیروگاهها، حتی پس از پایان شیفت، داوطلبانه ماندند تا چراغ خانهها خاموش نشود. بازنشستگانی که بازگشتند تا در روزهای خطر، ستونهای پایداری را محکمتر نگه دارند. اینها سربازان بینام جبههای بودند که اگرچه دیده نمیشوند، اما ستونهای پیروزی بر دوش آنان استوار است. دشمن با تهدید و حمله، گمان میکرد زیرساختها را هدف بگیرد میتواند روح یک ملت را بشکند. اما نتیجه، معکوس شد.
هر تهدید، به انسجامی بیشتر انجامید و هر حمله، پاسخی قاطعتر به دنبال داشت. آنها که وعده نابودی میدادند، در میدان عمل با شکست مواجه شدند و در نهایت، به پذیرش واقعیت تن دادند؛ واقعیتی که نشان میداد ایران نهتنها از اهدافش عقب ننشسته، بلکه قواعد بازی را نیز تغییر داده است. تحلیلگران نیز به این حقیقت اذعان کردند: دشمن نه به اهداف خود رسید، نه توانست اراده این ملت را درهم بشکند. حتی در میدانهای راهبردی، از هرمز تا عمق منطقه، این ایران میدان بود که ابتکار عمل را در دست گرفت و طرف مقابل را به عقبنشینی واداشت. آنچه بهعنوان آتشبس شکل گرفت، نه یک انتخاب، بلکه نتیجه مستقیم ناتوانی در تحقق اهداف نظامی دشمن بود.
این جنگ، یک نقطه عطف بود؛ لحظهای که نشان داد ایران تنها یک جغرافیا نیست، بلکه یک «اراده جمعی» است. ملتی که در سختترین شرایط، نهتنها از پا نمیافتد، بلکه قدرتمندتر از پیش برمیخیزد. اکنون، پس از ۴۰ روز، آنچه باقی مانده یک پیام روشن برای تاریخ است؛ ملتها زمانی پیروز میشوند که در برابر فشارها، به جای عقبنشینی، به هم نزدیکتر شوند و این تازه آغاز راهی است که در آن، ایران نهفقط ایستاده، بلکه در حال ساختن فصل تازهای از قدرت و هویت خود است.
