جوان آنلاین: یکی از بهانههای همیشگی باخت نمایندههای ایران در لیگ نخبگان و قهرمانان آسیا، هزینههای هنگفت برخی تیمهای کشورهای حاشیه خلیج همیشه فارس است. مسئلهای که بارها و بارها مربیان، بازیکنان و حتی مدیران باشگاههای ایرانی با پیش کشیدن بحث آن، سعی در توجیه ناکامیهای خود داشتند، اما اینبار نمایندههای ایران دستکمی از تیمهای پرهزینه عربستانی، قطری و اماراتی نداشتند، به طوری که قبل از آغاز سطح ۲ لیگ قهرمانان آسیا (۲۵ شهریور) مشخص شد استقلال با ۱۹ میلیون و ۳۳۰ هزار یورو، چهارمین تیم باارزش این دوره از لیگ قهرمانان آسیاست و سپاهان با ۱۶ میلیون و ۹۸۰ هزار یورو ششمین تیم. با وجود این استقلال نه فقط مقابل الوصل که یکی از پرهزینهترین تیمهای این دوره بود که برابر المحرق بحرین و الوحدات اردن، دو تیمی که نه اسم و رسمی داشتند و نه بودجه کلان و حتی بازیکنان گرانقیمت و مطرح هم حرفی برای گفتن نداشت و دستآخر نیز با خوششانسی توانست به عنوان تیم دوم گروه A از مرحله گروهی صعود کند، آنهم با پنج امتیاز اختلاف با الوصل صدرنشین و یک امتیاز اختلاف با المحرق (تیم سوم گروه). اما شانس تنها تا همان مرحله گروهی با استقلال یار بود، به طوری که نسخه این تیم در یکهشتم نهایی پیچیده شد، اما باز هم نه مقابل تیمی که بتوان پرمهره و پرهزینه بودن آن را بهانه کرد، بلکه مقابل الحسین اردن. تیمی که نامش این دوره با برتری مقابل سپاهان در مرحله گروهی بر سرزبانها افتاد و بیراه نیست اگر بگوییم تا قبل از آن کسی حتی نام این تیم را هم نشنیده بود. تیمی که در مرحله گروهی، سپاهان پرهزینه و در یکهشتم نهایی نیز استقلال پرمهره را به زانو درآورد تا مشخص شود کسب نتیجه مجموعهای از عوامل را شامل میشود که جذب بازیکن و هزینه کردن تنها دو مورد آن است.
بعد از دو باخت متوالی استقلال برابر الحسین اردن با مجموع چهار گل دریافتی و دو گل زده، پرونده سپاهان هم در یکهشتم نهایی بسته شد. تیمی که تصور میشد مقتدرانه و به عنوان صدرنشین از گروه C صعود کند، در همان گام نخست به تیم کمنام و نشان الحسین اردن باخت و دستآخر هم به واسطه کنار گذاشته شدن تیم هندی با چاشنی شانس در کنار کسب هفت امتیاز از دو برد، یک باخت و یک مساوی، به عنوان تیم دوم از جدول سه تیمی گروه C صعود کرد، اما در یکهشتم نهایی دیگر شانس با سپاهان یار نبود و شاگردان نویدکیا که در مرحله گروهی برابر آخال (با سه باخت) به تساوی رضایت داده بودند، در این مرحله از عهده الاهلی دوحه برنیامدند و اگرچه در دور رفت یکهشتم نهایی به تساوی مقابل این تیم رضایت دادند تا همچنان شانس صعود داشته باشند، اما یک گل در بازی برگشت پرونده زردپوشان را در این دوره از لیگ قهرمانان آسیا بست.
در این دوره از رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا ثابت شد که نتیجهگیری صرفاً به هزینه کردنهای هنگفت و جذب مهرههای متعدد خارجی نیست که اگر بود، استقلال و سپاهان به عنوان دو تیم پرهزینه و پرمهره باید حداقل تا فینال میرسیدند، اما حتی قرعه آسان و عدم برخورد به حریفان سرسخت عربستانی هم نتوانست باعث ادامه حضور استقلال و سپاهان در لیگ قهرمانان آسیا شود، آنهم در شرایطی که نهایت همکاری با هر دو تیم صورت گرفت، به طوری که استقلال و سپاهان بعد از بازی دور رفت یکهشتم نهایی به ایران برنگشتند و در اردو ماندند تا بازی برگشت، اما بعد از به صدا درآمدن سوت پایان بازی دوم یکهشتم نهایی دیگر چارهای جز بازگشت نبود، وقتی هیچ یک نتوانستند عملکرد قابل قبولی از خود به نمایش بگذارند و به بدترین شکل ممکن تن به شکست دادند.
باختی که صدای پیشکسوتان هر دو تیم را درآورد، چراکه حداقل انتظار پیشکسوتان و هواداران دو تیم حضور در فینال این سطح از رقابتها بود، چراکه به جرئت میتوان گفت تعداد تیمهای شناخته شده در این رقابتها به تعداد انگشتهای یکدست هم نبود و این شانس نمایندههای ایران را برای کسب نتیجه و رسیدن به مراحل بالاتر بیشتر میکرد، اما در عین ناباوری و برخلاف انتظار، استقلال و سپاهان برابر حریفان کمنام و نشان وا دادند و کار به مصاف با مدعیانی، چون النصر عربستان نرسید، شاید، چون کادر فنی دو تیم نه تمرکز لازم را داشتند و نه آن توانمندی که باید را.
