وحید یامینپور در کانال تلگرامی خود نوشت: چرا رهبر انقلاب در موقعیتهای مختلفی اصل حفظ وحدت و آرامش و امنیت روانی مردم را بر همه چیز اولی میدانند. حتی زمانیکه درست و غلط ماجرا آشکار است؟ جملاتی از معظمله در ماجرای یکشنبه سیاه مجلس (بهمن ۹۱) را مرور کنیم: «این کار بدی بود، این کار نامناسبی بود؛ اینجور کارها، هم خلاف شرع است، هم خلاف قانون است، هم خلاف اخلاق است، هم تضییع حقوق اساسی مردم است. یکی از حقوق اساسی مهم مردم این است که در آرامش روانی و در امنیت روانی زندگی کنند؛ در کشور امنیت اخلاقی برقرار باشد... توقع بنده از مسئولان این است که حالا که رفتار دشمن شدت پیدا کرده است، شما هم رفاقتهاتان را با هم شدت بدهید و بیشتر با هم باشید. تقوا، تقوا، تقوا، صبر، میدان ندادن به احساسات سرکش، ملاحظه مصالح کشور، متمرکز کردن همه توان و نیرو برای حل مشکلات مردم و مشکلات کشور؛ این توقع ماست.» امیرالمؤمنین (ع) در توضیح دلیل سکوتش در ماجرای غصب خلافت که مهمترین و کلیدیترین موضوع تاریخ اسلام است، فرمود: «و ایمُ اللّه، لولا مَخافةُ الفُرقَةِ بَینَ المسلمینَ، و أن یعودوا إلَی الکفرِ و یعْوَرَّ الدِّینُ، لَکنّا قد غَیرْنا ذلک ما استَطَعْنا... سوگند به خدا اگر بیم آن نبود که مسلمانان پراکنده شوند و به کفر بازگردند و دین صدمه ببیند، بیگمان تا آن جا که توان داشتیم این وضع را دگرگون میساختیم.» «فَرَأیتُ أنَّ الصَّبْرَ عَلی ذلِک اَفْضَلُ مِنْ تَفْریقِ کلِمَةِ الْمُسْلِمین»: دیدم صبر از تفرق کلمه مسلمین بالاتر است. کار دشوار حکمرانی، تشخیص اولویتها در جهت حفظ اصلیترین چیزهاست. تشخیص درست از غلط فقط مقدمه بصیرت است. تشخیص اولویتها و شیوه رفع تزاحم امور و قدرت ترجیح مصالح بر خودخواهی و نفع شخصی و جناحی، کار دشوارتری است.
