مدیر کل دفتر آموزش و ترویج معاونت صنایع دستی، برند سازی، هویت بخشی و در نهایت حفاظت از هویت محصولات صنایع دستی در مناطق مختلف کشور را مهمترین راهکار برای ترویج آن میداند و معتقد است: مصرف کنندگان خانگی مبلغان خوب ترویج صنایع دستی هستند و حیات، پویایی و هویت این بخش در گرو اقبال مصرفکنندگان است. ویدا توحدی راهحلهای ترویج صنایع دستی را برمیشمرد و آن را به سه بخش مجزا تقسیم میکند و درباره آن توضیح میدهد: یکی از راهحلهای ما در چند سال اخیر متکی به هویتسازی برای تولیدکنندگان صنایع دستی در حوزههای مختلف بود که نسبت به محصول تولیدی خود تعصب داشته باشند چراکه تعصب بر برند شهر یا روستا در یک منطقه همان هویتی است که به آن اشاره داریم. به اعتقاد مدیر کل دفتر آموزش و ترویج معاونت صنایع دستی چنین عملکردی باعث خواهد شد تولید کننده یک محصول خاصی را که در ایران تولید میشود، مختص شهر یا منطقه جغرافیایی خود بداند و برای تولید و تبلیغ بیشتر بکوشد و از سوی دیگر خریداران و مصرف کنندگان خاص محصول تولیدی را به خود جذب کند. وی با ذکر مثالی توضیح میدهد: شاید قدیم وقتی از نمدمالی صحبت میشد، افراد از اینکه بگویند نمدمال هستم پرهیز داشتند، اما امروزه با توجه به استقبال گسترده از آن افراد مختلف در مناطق جغرافیایی تولید این محصول، با افتخار خود را یک نمدمال میدانند و نسبت به تولید بیشتر محصول مبادرت میورزند که این به معنای هویت بخشی به صنایع دستی است. توحدی به ابعاد بینالمللی این هویت بخشی اشاره و بیان میکند: وقتی که هویت بخشی با یک اتفاق جهانی یا عنوان بینالمللی یا ملی ثبت شود به حدی اثرگذار است که افراد به آن افتخار میکنند و انگیزه تولید خواهند داشت.
وی هویتسازی را موجب تمایل بیشتر برای مصرف میداند و بیان میکند: با هویتسازی تمایل به مصرف هم بیشتر میشود و با افزایش تمایل به مصرف تمایل به تولید بالا میرود و به دنبال آن اشتغال پایدار ایجاد میشود که نسلها از آن با افتخار یاد میکنند. توحدی بخشی از کار خود را اعطای هویت بخشی به اهالی و مناطق جغرافیایی مختلف معرفی و بیان میکند: اهالی هر منطقه با صنایع دستی مختص آن منطقه در واقع حافظان اصلی تولیدات خود هستند. به طور مثال وقتی افراد بدانند پته کرمان شهرت و زیبایی دارد در نهایت تشویق به تولید بیشتر برای ترویج محصول خود میشوند. وی ضمن تأکید بر اینکه باید برای معرفی محصولات هم تلاشهای مثمرثمری صورت گیرد، اضافه میکند: یکی از راههای حفاظت از برند هر محصول معرفی درست و بیان کاربردهای خاص آن است چراکه کاربردی بودن باعث ترغیب به خرید میشود و انگیزه تولید کننده محصول نیز بالا خواهد رفت.
به اعتقاد توحدی مادامی که ما مصرف کننده خوبی در کشور نداشته باشیم، نمیتوانیم تولیدکننده خوبی هم باشیم چراکه مصرف کنندگان ایرانی موجب افزایش تولید و تنوع و ارتقای کمی و کیفی صنایع دستی در کشور میشوند.
وی یکی از راهکارها برای ترویج صنایع دستی در کشور را متکی به تلاش مصرف کنندگان خانگی میداند و توضیح میدهد: مصرف کنندگان خانگی به خصوص قشر جوان مبلغان خوبی برای ترویج محصولات هستند، اگر هر مصرفکنندهای گوش به گوش و در فضاهای مختلف دیداری و شنیداری برای معرفی خاص و کاربرد محصول تلاش کند، به مرور صنایع دستی هویت بخشی خواهد شد و گرایش به مصرف هم بالاتر میرود.
توحدی عدم آگاهی نسبت به کاربرد صنایع دستی را یک ضعف بزرگ این حوزه میداند و میگوید: اگر هر فردی از کاربرد محصولات صنایع دستی فارغ از ویژگیهای زیبایی شناختی آن مطلع باشد، برای خرید ترغیب میشود، به طور مثال ما باید به مصرف کننده بفهمانیم که حبوبات او در «کپوی دزفول» ماندگاری بالایی دارد تا برای خرید قانع شود. وی زنان را جزو قشر مصرف کننده برتر حوزه صنایع دستی معرفی و بیان میکند: همانطور که زنان بیشترین مصرفکننده هستند، بیشترین تولید کننده و البته بهترین مبلغ در این حوزه هستند. تنوع محصولات صنایع دستی طیف قیمتی متنوعی را به آن بخشیده و محدودیت در انتخاب را برداشته است.
