اثری که هماینک در معرفی آن سخن میرود، شامل حالات و مقامات عالم ربانی، زندهیاد آیتالله سیدمهدی امامیسدهی اصفهانی است. آن فقید سعید، بس مورد علاقه و اعتماد مردم محل اقامت خویش بود، هم از این روی توانست بسا افراد را به طریق صواب رهنمون و با معارف اهلبیت (ع) آشنا سازد. این یادمان توسط نوادهاش سیدمحمدداود میردامادی، تألیف و نشر یافته است. مؤلف در دیباچه خویش بر این نکوداشت نامه، در باب سلوک نیای ارجمند خود چنین آورده است:
«به مناسبت فرارسیدن اربعین ارتحال ملکوتی عالم ربانی، فقیه صمدانی، زاهد پرهیزگار، بزرگ احیاگر شعائر مقدسه فاطمی و حسینی (ع)، جد حقیر مرحوم آیتالله حاج سیدمهدی امامیسدهی (قدسسره)، بر آن شدم که رسالهای مختصر از ایشان و خاندان معظمشان را در حد بضاعت خویش تقدیم کنم. از آنجا که مرحوم جد علاقهای خاص نسبت به حقیر داشته و این علاقه متقابل بوده، لذا تنها انگیزهام در مبادرت به این امر، پاسداشت همین ارتباط معنوی است. یکی از مهمترین مسائلی که در زندگی حقیر اتفاق افتاد و از این جهت، خویش را مدیون عنایات مرحوم جد میدانم، این است که در سال ۱۳۸۷هـ. ش و طبق سنوات گذشته، در ایام دهه عاشورای مولای دو سرا حضرت سیدالشهدا (ع) و همچنین در ایام سوگواری ولیه عالم امکان حضرت فاطمهزهرا (س)، در بیت معظمله، مجالس عزاداری منعقد میگردید. ایشان به حقیر فرمودند: در این مجالس، مدح حضرات معصومین (ع) را بخوان و از آنجا که وظیفه حقیر اطاعت از فرمایشات ایشان بود، میپذیرفتم و عمل میکردم. اولین مجلسی که حقیر قدم به پلههای منبر حضرت سیدالشهدا، مولانا اباعبداللهالحسین (ع) نهادم، روز شهادت حضرت صدیقهطاهره (س) مورخ ۳ جمادیالثانی ۱۴۲۹هـ. ق در بیتمعظمله بود که با قرائت حدیث شریف کسا آغاز شد. سپس ایشان در زمینه کسب علوم دینی و حوزوی حقیر را تشویق فرمودند و با گفتار و بیان شیرین و رفتار مثالزدنی خود، حقیر را به سمت مسیر مربوطه مشتاق کردند. در طی سالهای مذکور همواره مشغول تحصیل بودم تا اینکه در دی سال ۱۳۹۲هـ. ش کسالتی شدید بر ایشان عارض شد و پس از بستری شدنشان در قسمت ایسییوی بیمارستان، تحت مراقبتهای ویژه قرار گرفتند. در همان حال ایشان به حقیر فرمودند: بابا تا زمانی که زنده هستم، مشتاقم تو را داخل لباس جدم رسولالله (ص) ببینم... از این جهت بود که در روز پانزدهم بهمن سال ۱۳۹۲، به دستان مبارک ایشان معمم شده و این افتخار بزرگ را از آن خویش نمودم و صد البته تا زمانی که نفسی میآید و آهی میرود، خود را مدیون عنایات ویژه ایشان میدانم و انشاءالله خداوند متعال روح ملکوتی این فقیه فقید را مستغرق در رحمت خویش گرداند. به امید آنکه، این رساله مختصر ثوابی باشد به روح پرفتوح مرحوم آیتالله حاجسیدمهدی امامیسدهی (قدسسره) و ایشان را با جدشان حضرت اباعبدالله الحسین (ع) محشور بگرداند. این رساله در شش فصل و سه پیوست تنظیم شده است که تقدیم خوانندگان محترم میگردد. در پایان از تمام کسانی که در امر تدوین، تنظیم و نشر این رساله مساعدت و همکاری کردند نهایت سپاس، قدردانی و تشکر را دارم. وَسَلَمُ عَلَیهِ یومَ وُلِدَ وَ یومَ یمُوتُ وَ یومَ یبعَثُ حَیا....»
