یک کارشناس مذهبی و علوم تربیتی درباره تبیین نقش مادری حضرت زهرا (س) میگوید: زهرای مرضیه (س) در نقش مادری خود یگ پناهگاه امن برای فرزندان، همسر و حتی پدر خویش بود.
حجتالاسلام علی سرلک، مدرس حوزه و دانشگاه و کارشناس مذهبی در گفتگو با «جوان» درباره نقش مادری حضرت زهرا (س) بیان میکند: نزدیکترین واژه به مادر پناهگاه یا پناه بودن است، یعنی شرایطی که فرزند خسته، تکیده و رهیده از مناسبات پیرامون میشود بدون قید و شرط و ملاحظات خاص مهربانی بیکرانهای برای او وجود داشته باشد.
وی واژه پناه را معادل مصداقی مادر دانسته و در اینباره با ورود به حدیث کسا توضیح میدهد: حضرت فاطمه (س) در این ماجرا پناهگاه فوقالعادهای بودند چنانچه در حدیث کسا میخوانیم پیامبر اکرم (ص) به ایشان پناه آوردند. تعبیر بلند ام ابیها در مورد حضرت زهرا (اِنّی اَجِدُ فی بَدَنی ضُعْفاً فَقُلْتُ لَهُ اُعیذُک بِاللَّهِ یا اَبَتاهُ مِنَ الضُّعْفِ... من در بدنم سستی و ضعفی درک میکنم، گفتم: پناه میدهم تو را به خداای پدرجان از سستی و ضعف) است که حتی پیامبر اکرم (ص) ضعف و خستگی و نیاز خود را با حضرت زهرا (س) در میان میگذارند.
حجتالاسلام سرلک با بیان این مطلب که حضرت زهرا (س) حتی برای حضرت امیر نیز همین طور بودند، ادامه میدهد: وقتی درباره نقش مادری میگوییم، یعنی حضرت زهرا برای پیامبر نقش مادری داشتند چنانچه در روایتی از پیامبر میفرمایند: «انا و علی ابوا هذه الامة؛ من و علی پدران این امت هستیم» که در واقع به نوعی نقش مادری ایشان برای امیرالمؤمنین (ع) هم وجود داشته است.
این کارشناس مذهبی در ادامه توضیح میدهد: در روایتی داریم که امیرالمؤمنین (ع) هر زمان حضرت زهرا (س) را میدیدند غصه از چهره ایشان برطرف میشد، یعنی حضرت علی (ع) که کوه صبر و اقیانوس آرامش است، گاهی به تلاطم در میآمد، اما در کنار حضرت زهرا (س) به آرامش میرسید.
وی بار دیگر با تأکید بر پناه بودن نقش مادری حضرت زهرا برای فرزندان تصریح میکند: مادران باید فرزندان خود را بیقید و شرط دوست داشته باشند و اگر نسبت به رفتار، گفتار و کردار آنها انتقاد و ایرادی دارند نباید خللی به پناهگاه بودن نقش مادری آنها برای فرزندانشان وارد شود.
وی میافزاید: برچسب زدن و اعلام بیمحبتی و استفاده از جملاتی، چون «من تو را دوست ندارم» یا «کاش خدا تو را به من نمیداد» با واژه مادری منافات دارد، یا مادری به فرزند خود بگوید اگر فلان کار را کردی یا نکردی از این خانه بگذار و برو.
حجتالاسلام سرلک به پناه بودن نقش مادران برای فرزندان اشاره داشته و تأکید میکند: ما به مادران میگوییم که بدانید پناهگاه هستید و پناهگاه برای ایمنسازی است، بنابراین اینطور نیست که صرفاً جنبه عاطفی و احساسی ماجرا مهم باشد.
وی بار معنایی ایمنی را نیز در کنار واژه پناهگاه بودن در نقش مادری تعریف کرده و توضیح میدهد: پناهگاه بودن یعنی جایی و شرایطی که آسیب و خطر وجود دارد، بنابراین نگاه و احساس مادری اینجا برای به حداقل رساندن آسیب و خطر کمک خواهد کرد، به خصوص در جامعهای که مملو از خطر و لغزشگاه برای فرزندان است.
وی میافزاید: مادران باید به اقتدای حضرت زهرا (س) همواره این احساس را داشته باشند.
این کارشناس مذهبی واژه پناه بودن برای نقش مادری حضرت زهرا را در شرایط سخت و پرتلاطم زندگی آن حضرت نیز دانسته و میگوید: این پناهگاه بودن در شرایط جنگ و شعب ابی طالب نیز وجود داشت.
حجتالاسلام سرلک بیان میکند: بیان کلمه «ام ابیها» را پیامبر در شعب ابیطالب به حضرت زهرا گفتند و این در حالی بود که آن زمان حضرت زهرا چهار یا پنج ساله بود و پس از آن نیز در دل یک زندگی پر از حادثه، تلاطم، زخم، غربت و سفر پدر و همسر قرار داشتند.
وی با تأکید بر این نکته که در همه سختیها حضرت زهرا (س) پناهگاه امن و مملو از آرامش و اطمینان بود، تصریح میکند: در شهادت حضرت زهرا (س) هم خود امیرالمومنین به زبان میآوردند که عن صفیتک صبری، یعنی این صفیه توست، بانویی که صفوه تو، مصطفی و برگزیده توست رحلت کرده و صبر فقدانش برای من دشوار است.
وی مصداق دیگر این ملجأ و پناه بودن را از زبان حضرت سید الشهدا (ع) بیان میکنند که ایشان میفرمایند بند دلم در فقدان چنین مادری پاره میشود.
حجتالاسلام سرلک در پاسخ به سؤالی مبنی بر اینکه آیا نگاه تربیتی حضرت زهرا (س) فارغ از معصومیت اهل بیت (ع) بود یا اصولی خاص در پرورش شخصیت اهل بیت مؤثر واقع شد؟ اظهار میدارد: تعبیری امام حسین (ع) دارند که وقتی یزید پیشنهاد بیعت و همکاری داد، فرمودند ما در دامنی پرورش یافتیم که به ما اجازه نمیدهد کار زشت انجام دهیم و با تو همراهی کنیم.
وی در خاتمه میگوید: دامان مادری، چون حضرت زهرا (س) و پرورش یافتن در آن، اباعبدالله (ع) را در مسیر تاریخی برابر یزید و خلق حماسه قرار میدهد. در واقع سیدالشهدا (ع) در این تعبیر به کرامت و بزرگی حضرت زهرا (س) اشاره دارند، کمااینکه درباره حضرت زینب (س) نیز به همین نحو است، بنابراین اهل بیت (ع) عظمت شخصیتی خود را به خاطر پرورش در دامان مادری همچون حضرت زهرا (س) به دست آوردند.
