سرویس ورزشی جوان آنلاین؛ سعید قاسمی: جام جهانی قطر فاصلهای چندانی با آغاز خود ندارد. جامی که شاید در نوع خود از جذابترین رقابتهای تاریخ این تورنمنت بزرگ باشد. برگزاری این رقابتها در اواسط فصل لیگهای کشورهای حاضر اهمیت زیادی دارد. تمام بازیکنان حاضر در این قطر در کوران مسابقات لیگها قرار دارند. زمان زیادی از گذراندن بدنسازیهای پرفشار نگذشته است که موجب میشود بازیکنان با بدنهایی در بهترین فرم خود در قطر حاضر شوند. از سوی دیگر وجود بازیکنان بزرگی که به احتمال زیاد آخرین جامجهانی دوران حرفهای خود را با انگیزه بیشتری تجربه خواهند کرد جذابیتی دوچندان به این تورنمنت اضافه میکند. تصور کنید که بزرگانی نظیر رونالدو، بنزما و مسی قطعا آخرین جامجهانی را تجربه میکنند. تماشای آنها برای آخرینبار در جامجهانی لذتی توام با افسوس را برای هر فوتبالدوستی به ارمغان میآورد. رونالدو در باشگاه خود عملکرد مطلوبی نداشته و بسیار علاقه دارد که در این تورنمنت با درخشش خود به همگان ثابت کند که او هنوز هم همان رونالدویی است که میشناسیم. قطعا او و مسی رویای بالا بردن جام را در سر دارند. کلکسیون افتخارات این دو و جامی که تا به حال آن را به این کلکسیون اضافه نکردهاند نه تنها در ذوق فوتبالدوستان بلکه بیشتر در ذوق خودشان میزند. از سوی دیگر بنزما که اخیرا توانست به عنوان مسنترین بازیکنی که موفق به کسب توپ طلا میشود در قله فوتبال بدرخشد حالا به دنبال فتح دوباره جام زرین است. علاوه بر این کیفیت تیمهای حاضر در جامجهانی به خوبی از بار فنی بالای تورنمنت پیش رو پرده برمیدارد. رقابتهای انتخابی جذابی را برای ورود به جامجهانی از تیمهای حاضر در رقابتها شاهد بودیم که به نظر میرسد با رقابت هیجانانگیزی روبرو خواهیم بود. جدای از مسائل فنی و کیفیت جام نکات حائز اهمیت دیگری به جذابیت بیش از پیش جام میافزایند. این تورنمنت در شرایط خاصی برگزار میشود. جنگ اوکراین و روسیه سایه سنگینی بر کل جغرافیای اروپا انداخته است. تهدیدهای گاه و بیگاه روسیه به استفاده از سلاح هستهای و فقدان انرژی در اروپا، اگرچه ذهن تمام مردم اروپا را به خود مشغول کرده است، اما جام جهانی میتواند اندکی این دغدغهها را به حاشیه براند و تماشاگران را از غوغای جهان فارغ کند. از سوی دیگر وجود یکی از سیاسیترین گروههای تاریخ جامجهانی را شاهد هستیم. همگروه شدن ایران، آمریکا و انگلیس، درست در این بحبوحه و اوضاع سیاسی کنونی جهان محال ممکن است برای کسی قابل توجه و هیجانانگیز نباشد. این تورنمنت دو مسابقه را به خود خواهد دید که علاوه بر جذابیت فوتبالی به نوعی حیثیتی محسوب میشوند و از سیاسیترین بازیهای تاریخ جامجهانی هستند. در چنین بازیهایی علاوه بر ابعاد فنی، عوامل دیگری نیز در نتیجه و سرنوشت بازی تاثیرگذار هستند و این نکته کفه ترازو را به سمت ایران سنگینتر میکند. اگرچه با پیوستن کیروش به تیم ملی ایران ممکن است همانند سالهای گذشته از استحکام دفاعی خوبی برخوردار باشیم، اما دو نکته برای نگرانی و احساس خطر وجود دارد. اول اینکه با بازگشت کیروش انتظارات از او و تیمش فراتر رفته است. میتوان گفت کیروش را برگرداندیم تا صعود کنیم وگرنه با اسکوچیچ هم به احتمال زیاد حذف میشدیم. قطعا خود کیروش و برخی از بازیکنان تیم ملی که در برکناری اسکوچیچ نقش اصلی را ایفا کردند هم متوجه این موضوع هستند. این انتظارات و توقعات ممکن است کار دست تیم ملی بدهد. نکته دوم اینکه کشور در آستانه جامجهانی درگیر آشوبها و اغتشاشات شد و پای برخی بازیکنان تیم ملی هم با توئیتها و فعالیتهایشان در شبکههای اجتماعی و فضای مجازی به این ماجراها باز شد. بازیکنانی که بهتر بود به جای واکنش به این قضایا تمرکزشان را بر وظایفی که در قبال تیم ملی و آحاد مردم دارند منعطف میکردند. این موضوع وقتی نگرانکنندهتر میشود که روزهای گذشته اخباری مبنی بر مشترک بودن محل اقامت تیم ملی ایران و رسانههای معاند فارسیزبان منتشر شد. این موضوع نمیتواند اتفاقی باشد. بعید نیست که این رسانهها برنامه ویژهای برای بازیکنان تیمملی، خصوصا آنهایی که پتانسیل خود را در روزهای گذشته در خصوص آشوبها از روی ناآگاهی نشان دادند تدارک دیدهاند. هرگونه بازی خوردن توسط این رسانهها ثمرهای جز متضرر شدن تیم ملی و ناراحتی مردم ایران ندارد. لازم است که هم بازیکنان و هم مسئولان و مدیران تیم ملی با برنامه ریزی دقیق تیم را از هرگونه حاشیه دور نگه دارند. مردم ما بعد از این روزهای سخت و ناراحتکننده و اقداماتی که حتی امنیت کشور را هدف گرفت نیازمند یک حال خوب هستند. شاید تیم ملی با نتایج راضی کننده بتواند مرهمی هر چند موقت برای این زخمها باشد. نباید اجازه داد که معاندین این دلخوشی ناچیز را هم از مردم ایران سلب کنند.
