جانباز سیدحسن نقوی یکی از همراهان کاروان «لبیک یا حسین (ع)» بود که امسال همراه با تعدادی از جانبازان بالای ۷۰ درصد برای زیارت امام حسین (ع) راهی کربلا شده بودند. متن زیر خاطرات ایشان از جانبازی در آخرین عملیات جنگ است.
سیدحسن متولد چهارم فروردین ماه سال ۱۳۵۰ تهران است. سال ۱۳۶۷ به صورت داوطلب بسیجی از ناحیه مقاومت بسیج مالک اشتر اعزام شد و در انتهای جنگ در عملیات مرصاد با اصابت ترکش خمپاره ۱۲۰ به درجه رفیع جانبازی نائل آمد. سیدحسن نقوی از نحوه جانبازیاش در این عملیات میگوید: «ما در جبهه جنوب بودیم که بعثیها ابتدا شیمیایی زدند و چند دقیقه بعد خمپارههای ۱۲۰ در نقطهای که ما حضور داشتیم به زمین اصابت کرد. در آن لحظه علاوه بر شیمیایی شدنم، از ناحیه هر دو پا مجروح و دست راستم قطع شد و ترکشهایی هم به چشم و بدنم اصابت کرد.» جانباز نقوی جانبازیاش را نعمتالهی میداند و میگوید: «حقیقت امر این است که این جانبازی از نظر دیگران سخت به نظر میرسد. برای من طعم خوشی بود که تجربهاش کردم. نعمتی که از جانب خدا به من رسید و من شکرگزار این افتخاری هستم که نصیبم شد.» جانباز سیدحسن نقوی در ادامه میگوید: من ۱۵ سال داشتم که به جبهه رفتم و جانباز شدم. بعد از جانبازی ادامه تحصیل دادم و توانستم فعالیتهایی که مد نظر دارم را به خوبی انجام بدهم و به اهدافی که برای خودم ترسیم کرده بودم برسم. در یک جمله میخواهم بگویم که جانبازی مرا محدود نکرد.» نقوی با شور و حالی خاص از نخستین زیارت کربلایش برایمان روایت میکند: «بعد از جنگ برای نخستین بار به دعوت دوستان توانستیم راهی کربلا شویم. در تمام لحظات رسیدن تا کربلا شکرگزار بودم که به آنچه سالیان سال در انتظارش بودم و برایش لحظه شماری میکردم رسیدم. دیدار ضریح ششگوشه امام حسین (ع)، دیدار مزار حضرت ابوالفضل عباس (ع) و تمام امامانی که در این جا دفن هستند برای من رویایی بود که مانندی ندارد. رویایی که محقق شد و هر بار مرورش طعم خوشش را در دلم جاری میکند.»
