از فتحی نورین الجزایری تا رونالدوی پرتغالی و مسی آرژانتینی

رژیم کودک‌کش را به رسمیت نمی‌شناسیم

وقتی پای حقوق بشر و انسانیت در میان باشد تفاوتی نمی‌کند که چه ملیتی داشته باشی و چه دین و مذهبی را پیروی کنی، آن‌وقت پای حرف حق می‌ایستی حتی تا پای جان و حتی تا محرومیت. میدان ورزش میدان پاکی‌ها و صداقت و جوانمردی است. میدانی که حتی بانیان المپیک هم با فلسفه دوستی و مؤدت ملت‌ها پا در آن گذاشته‌اند هرچند که خودشان بزرگ‌ترین ناقضان این اصول هستند. با این حال ورزشکاران زیادی را می‌توان مثال زد که پای آرمان‌های انسانی و اخلاقیات ایستاده و حاضر نشده‌اند به‌خاطر مدال و سکوی قهرمانی انسانیت و شرافت خود را زیر سؤال ببرند. وقتی پای مسئله عدم رویارویی در مسابقات ورزشی با نمایندگان رژیم اشغالگر قدس به میان می‌آید خود به خود تمام اذهان متوجه ورزشکاران ایرانی می‌شود؛ ورزشکاران جوانمردی که حاضر نمی‌شوند به‌خاطر یک مدال یا عنوان قهرمانی شرافت و انسانیت خود را زیر پا بگذارند و نماینده رژیمی را به رسمیت بشناسند که مظهر غارت، کودک‌کشی و نقض حقوق بشر است. داستان عدم رویارویی ورزشکاران در عرصه‌های ورزش جهان، اما تنها منحصر به ورزشکاران جوانمرد ایران نمی‌شود. در جای جای دنیا هستند ورزشکاران جوانمردی که خون‌شان به جوش می‌آید از نژادپرستی و کودک‌کشی رژیم سفاک صهیونیستی و حاضر نیستند برای پیروزی در یک میدان ورزشی یا به‌دست آوردن یک عنوان قهرمانی مهر تأیید به رسمیت این رژیم جعلی و کودک‌کش بزنند. نمونه‌های زیادی را می‌توان مثال زد از ورزشکاران جهان که در این راه قدم برداشته‌اند و پای محرومیت آن هم ایستاده‌اند و جالب اینکه حتی بعد از محرومیت هم اظهار ندامت و پشیمانی نکرده‌اند.

دست‌هایم را کثیف نمی‌کنم
برای هر ورزشکاری حضور در میدان المپیک و رسیدن به سکوی قهرمانی آن یک رؤیا و یک هدف بزرگ محسوب می‌شود و بدون تردید از دست دادن این فرصت یک ضربه بزرگ برای ورزشکار است. با این حال المپیک ۲۰۲۰ توکیو شاهد اتفاقی بود که شاید اگر از سوی یک ورزشکار ایرانی رقم می‌خورد چندان تعجب‌برانگیز نبود، اما وقتی اسم فتحی نورین جودوکار الجزایری به میان آمد آن‌وقت همه متوجه شدند که ورزشکار مسلمان و جوانمرد حتی حاضر است قید موفقیت در المپیک را بزند، اما با نماینده رژیم صهیونیستی روبه‌رو نشود.
نورین وقتی متوجه شد در مرحله اول باید با جودوکار سودانی بازی کند و در مرحله دوم به احتمال قوی به نماینده رژیم صهیونیستی می‌خورد، بدون تردید و با قاطعیت، تصمیم خود را گرفت تا مسیرش را انتخاب کند. مسیر اول بازی با نماینده رژیم صهیونیستی و وارد شدن به مسیر عادی‌سازی روابط با ظالم بود که این روز‌ها کشور‌های حاشیه خلیج فارس مثل امارات، بحرین و در رأس آن‌ها عربستان در تلاش هستند تا با رژیم غاصب روابط‌شان را عادی کنند، اما مسیر دوم و بسیار سخت، فراموش کردن پنج سال تلاش برای گرفتن مدال بود. شاید در نگاه اول تصمیم این جودوکار الجزایری بسیار آسان به نظر برسد، ولی پشت این تصمیم بزرگ تلاش‌های شبانه‌روزی وجود دارد که در آرزوی کسب مدال المپیک است.
نورین در بدو ورود به الجزایر مورد استقبال پرشور هموطنانش قرار گرفت و گفت: «این تصمیم را با مربی خود گرفتم و به آن افتخار می‌کنم. این تصمیم در وهله نخست، مایه افتخار من و سپس مایه افتخار ملت و دولت الجزایر است. عبدالمجید تبون رئیس‌جمهور الجزایر نیز در برابر همه دنیا گفت ما عادی‌سازی را اتفاق مبارکی نمی‌دانیم و حامی مسئله فلسطین هستیم. من خوشحالم از اینکه رژیم صهیونیستی را خشمگین کردم و تماس‌های [حمایتی]از جهان عربی و اسلامی دریافت کردم. علت این است که مسئله فلسطین از این مسائل، بزرگ‌تر است.»
در مقابل روزنامه عبری «یدیعوت آحارونوت» ضمن ابراز خشم از این اقدام، نوشت: ورزشکاران عرب با تکرار چنین اقداماتی، رژیم صهیونیستی را مضحکه می‌کنند. به گزارش این روزنامه، ورزشکار الجزایری، سطح تحریم ورزشکاران اسرائیلی را یک درجه ارتقا داد و به صورت علنی اعلام کرد در توکیو، مسابقه نمی‌دهد. او با افتخار در یک مصاحبه تلویزیونی گفت که نمی‌خواهم دست‌هایم را با [لمس]او، کثیف کنم.
اما فتحی نورین در میدان بزرگ المپیک توکیو تنها نبود و جودوکار سودانی هم بعد از او حاضر به رویارویی با نماینده رژیم صهیونیستی نشد تا میزان نفرت از این رژیم کودک‌کش در جــــــمع ورزشکاران بیشتر از قبل بالا بگیرد.
محمد عبدالرسول سودانی قرار بود در وزن ۷۳ کیلوگرم جودوی المپیک ۲۰۲۰ برابر نماینده اسرائیل قرار گیرد که از این رقابت امتناع کرد تا بعد از جودوکار الجزایری به دومین ورزشکاری در بازی‌های المپیک توکیو تبدیل شود که از رقابت برابر نماینده اسرائیل خودداری می‌کند.
در این میان واکنش فدراسیون جهانی جودو مانند همیشه با شعار توخالی از بین رفتن روح و فلسفه المپیک، محرومیت این ورزشکاران بود. فدراسیون جهانی جودو با هدایت ویزر چند سالی است که در تلاش است تا هر طور شده جلوی این حرکت را بگیرد و سنگین‌ترین جرایم را هم در نظر می‌گیرد، اما هر بار با اقدام یک ورزشکار روبه‌رو و متوجه می‌شود که نمی‌تواند برای رژیم صهیونیستی مشروعیت بخرد.

ستاره‌های فوتبال علیه صهیونیست‌ها
از میدان بزرگ المپیک که فاصله بگیریم و نگاهی به دنیای پرهیاهو و پرسر و صدای فوتبال بیندازیم متوجه می‌شویم که اینجا هم بغض و خشم نسبت به اقدامات جنایتکارانه رژیم صهیونیستی وجود دارد تا جایی که ستارگان بزرگ فوتبال جهان اقدامات سفاکانه این رژیم را محکوم و صراحتاً از مردم مظلوم فلسطین حمایت کرده و می‌کنند.

رونالدو و مسی حامی کودکان فلسطین
وقتی نام ستارگان فوتبال به میان می‌آید ناخودآگاه همه متوجه کریستیانو رونالدو و لیونل مسی دو فوق‌ستاره فوتبال جهان می‌شوند. ماجرای این دو فوق‌ستاره در خصوص رویارویی با رژیم اشغالگر قدس متفاوت است تا جایی که رونالدو حتی یکی از کفش‌های طلای خود را فروخت و صرف ساخت یک مرکز خیریه در غزه کرد و در اظهار نظری صریح هم اعلام کرد حمایت از کودکان فلسطینی را با حمایت رئیس رژیم صهیونیستی عوض نمی‌کند.
ماجرا در مورد مسی، اما پیچیده شد. رژیم صهیونیستی که به‌شدت دنبال جلب حمایت ستاره‌های ورزش جهان از خود بود با سوءاستفاده از سفر تیم بارسلون به سرزمین‌های اشغالی در سطح بسیار گسترده‌ای اقدام به انتشار تصاویر مسی در این سفر تحت عنوان حمایت او از اسرائیل کرد، موضوعی که سرانجام با انتقاد صریح مسی از جنایات رژیم صهیونیستی و حمایت او از مردم و کودکان فلسطینی فیصله پیدا کرد و نقشه سردمداران رژیم کودک‌کش نقش بر آب شد. مسی بعد از اینکه متوجه شد چگونه مورد سوءاستفاده قرار گرفته در پیامی که در صفحه شخصی خود منتشر کرد ضمن محکوم کردن جنایات رژیم صهیونیستی در حمایت از کودکان غزه نوشت: «به عنوان یک پدر و سفیر افتخاری سازمان ملل، من به شدت از تصاویری که از جنگ غزه منتشر می‌شود ناراحت هستم. تصاویری که نشان می‌دهد خشونت جان بچه‌های زیادی را می‌گیرد و تعداد بی‌شماری از آن‌ها را مجروح می‌کند. کودکان این جنگ را ایجاد نکرده و باعث آن نیستند، اما آن‌ها هزینه این جنگ را می‌پردازند. این خشونت و جنگ باید متوقف شود و کودکان باید مورد حمایت قرار گیرند.»

همه علیه اشغالگران.
اما به جز این دو فوق‌ستاره، بزرگان دیگری در دنیای فوتبال هم بوده و هستند که جنایات رژیم صهیونیستی را محکوم کرده‌اند از جمله آن‌ها دیه‌گو مارادونا ستاره فقید فوتبال جهان که با حمایت علنی از آرمان مردم فلسطین خشم رژیم صهیونیستی و حامیانش را برانگیخت. مارادونا با صراحت عنوان کرد به هیچ وجه از موضع خود کوتاه نمی‌آید و عصبانیت دیگران هم برایش اهمیتی ندارد.
اریک کانتونا، ستاره سابق منچستر یونایتد و تیم ملی فرانسه هم زمانی که میشل پلاتینی ریاست یوفا را برعهده داشت در نامه‌ای خطاب به او نوشت: «نژادپرستی، نقض حقوق بشر و نقض قوانین بین‌المللی تنها نمونه‌هایی کوچک از اتفاقاتی است که توسط این رژیم رخ می‌دهد. اکنون زمان آن رسیده تا جلوی جنایات این رژیم گرفته شود و صلح، آرامش، عدالت و هر آنچه براساس قوانین بین‌المللی نیاز است برای فلسطینیان
به ارمغان آوریم.»
جان لوئیجی بوفون یکی از ستارگان مشهور و محبوب جهان فوتبال که به تازگی از دنیای حرفه‌ای خداحافظی کرده، در سال‌های گذشته دائم جزو حمایت‌کنندگان فلسطین در برابر رژیم غاصب صهیونیستی بوده است و حتی در رقابت‌های سری A با فریاد‌های خود نام فلسطین را به گوش جهان رسانده بود.
مسعود اوزیل، بازیکن سابق تیم ملی آلمان نیز در جریان بمباران غزه توسط اسرائیل در سال ۲۰۱۲ ناراحتی خود را بابت مرگ یک نوجوان ۱۲ ساله فلسطینی به نام حمید ابودغه ابراز داشت. این نوجوان با گلوله یکی از سربازان اسرائیلی در حالی که با لباس اوزیل فوتبال بازی می‌کرد، کشته شد. این بازیکن آلمانی گفت: «امیدوارم این نوجوان در آرامش به خواب ابدی برود. من برای تمامی قربانیان بی‌گناه جنگ غزه دعا می‌کنم و امیدوارم که فلسطین آزاد شود.»
ادن هازارد ستاره بلژیکی جهان فوتبال چند سال پیش به برگزاری جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال در فلسطین اشغالی اعتراض نشان داد. او و ۶۰ نفر دیگر در طوماری خواستار تغییر میزبان مسابقات بودند. دلیل این مخالفت حملات نظامیان رژیم صهیونیستی به غزه در طول برگزاری مسابقات بود. آن‌ها این موضوع را خلاف ارزش‌های ورزشی می‌دانستند.