سرویس ورزشی جوان آنلاین: رها کردن ورزش به حال خود پس از بازیهای المپیک عواقب جبرانناپذیری به همراه خواهد داشت. در روزهایی که وزارتیها و کمیته ملی المپیک به جای ارائه گزارش عملکرد خود در این بازیها، منتظر روی کار آمدن وزیر جدید هستند کسی اهمیتی به نتایج کسب شده در توکیو ۲۰۲۰ نمیدهد و خبری از رسیدگی به اوضاع فدراسیونها و رشتههایشان نیست.
بلاتکلیفی همان آفتی است که بارها دامن ورزش را گرفته و اینبار معطلی برای انتقال مدیریت از مسعود سلطانیفر به وزیر جدید بیش از همه به سود فدراسیونهای ناکام تمام خواهد شد، تا جایی که بعد از اتمام المپیک و بازگشت با دست خالی به ایران، اقدامی برای بررسی عملکرد خود انجام نداده یا اینکه چند منتقد قدیمی را دور هم جمع و به اسم کمیته فنی جلسهای بینتیجه برگزار کردهاند!
بررسی در کار نیست
هفت مدال کسب شده در المپیک توکیو، سقوط دو پلهای کاروان کشورمان در ردهبندی این بازیها نسبت به دوره گذشته را رقم زد. در حالی ورزش ایران در ریو ۲۰۱۶ با هشت مدال رده بیست و پنجم را به دست آورده بود که در توکیو با یک مدال کمتر در رده بیست و هفتم قرار گرفت. از بین ورزشکارانی که برای رقابت در ۱۷ رشته مختلف به ژاپن اعزام شدند؛ فروغی، گرایی و گنجزاده روی سکوی قهرمانی ایستادند. داوودی و یزدانی نقرهای شدند و زارع و ساروی نیز مدال برنز گرفتند. این نگاهی اجمالی به عملکرد کاروان ۶۶ نفره ایران است، اما نباید به این بسنده کرد و اگر قرار باشد با همین فرمان پیش برویم در ادوار بعدی باید منتظر تنزل بیشتری نیز باشیم. جالب اینجاست در هر دوره که بازیهای المپیک و آسیایی تمام میشود همه مدیران وزارت، کمیته و فدراسیونها دم از بررسی موشکافانه عملکرد کاروان میزنند و اینکه بعد از انجام بررسیهای لازم نتایج به سمع و نظر مردم و اهالی ورزش خواهد رسید، اما تجربه نشان داده که این ادعاها همواره در حد وعدهوعید باقی میماند. نه مدیری به خاطر عملکرد رشته متبوعش بازخواست میشود و نه خبری از برخورد جدی و بدون اغماض با مسببان نتایج و مدیریت ضعیف است.
دغدغه آینده
غنیمت شمردن زمان یکی از چالشهایی است که اصولاً در ورزش ما توجهی به آن نمیشود و وقتی کار از کار میگذرد تازه یادمان میافتد که یک رویداد مهم در پیش است، اما به خاطر سوءمدیریت زمان کلیدی خود را از دست میدهیم. با وجود این هستند فدراسیونهایی که در اوج بیتدبیری دیگران، دغدغه آینده تیمهای ملیشان را دارند. کشتی ورزش اول کشور محسوب میشود و بهرغم نتایج قابل قبول در رشته فرنگی، نتایج رشته آزاد رضایتبخش نبود، به همین خاطر فدراسیون کشتی پس از بازگشت تیمهای ملی از ژاپن بلافاصله تشکیل جلسه داد و تکلیف آینده کادر فنی تیمهای خود را مشخص کرد. در پیش بودن مسابقات جهانی نروژ نیز حساسیتها را افزایش داد و علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی برخلاف بسیاری از مدیران فدراسیونها بدون اتلاف وقت در خصوص برنامه آتی تیمهای ملی شفافسازی کرد. محمد بنا به عنوان سرمربی به کارش در تیم فرنگی ادامه خواهد داد، اما در تیم کشتی آزاد کادر فنی دستخوش تغییرات اساسی شد، تغییراتی که همه انتظارش را داشتند. پژمان درستکار به عنوان سرمربی این تیم انتخاب شد و جهانی نروژ اولین محک جدی او خواهد بود.
فدراسیون کاراته نیز تقریباً مسیر آینده تیم ملی را معین کرده است. تیم کاراته مردان در المپیک تنها یک نماینده داشت و آن هم سجاد گنجزاده بود. کاراتهکایی که در نهایت قهرمان المپیک شد و آخرین طلای کاروان و اولین مدال تاریخ کاراته ایران در این بازیها را به گردن آویخت. همانطور که پیشبینی میشد شهرام هروی، سرمربی موفق تیم ملی در سمتش ابقا شد تا در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو نیز ملیپوشان را هدایت کند.
فدراسیون همچنین به همکاریاش با سمانه خوشقدم سرمربی بانوان خاتمه داد و رئیس فدراسیون قول داده که درکمتر از یک هفته کادر فنی جدید را معرفی کند تا کاراته بانوان هم خیلی زود از بلاتکلیفی درآید.
بلاتکلیفها
رشتههای مدالآوری هم هستند که برای آینده برنامهای ندارند و فقط تلاش میکنند مدیریتشان را شاخص و اصولی جلوه دهند. تکواندو، وزنهبرداری و دوومیدانی سه رشتهای هستند که در سالهای اخیر مردم به مدالآوری آنها در آوردگاههای مختلف عادت کرده بودند. هنوز خاطرمان هست که در المپیک ۲۰۰۸ پکن تکواندو با تکمدال طلای هادی ساعی آبروی کاروان کشورمان را خرید، ولی روند نزولی این رشته در این آوردگاه از المپیک لندن آغاز شد. یوسف کرمی خیلی زود اوت شد و محمد باقریمعتمد یک مدال نقره کسب کرد. در المپیک ریو هر سه نماینده تکواندو مردان با اینکه در اوزان خود جزو بهترینهای جهان بودند مدالی نگرفتند. در توکیو نیز همان ناکامیها تکرار شد و ناهید کیانی، هادیپور و حسینی حسرت مدال به دلشان ماند. تکواندو ایران در دو دوره متوالی المپیک ناکام محض بود و تنها اقدام مدیریت فدراسیون تشکیل جلسهای با نام کمیته فنی بود! جلسهای که بینتیجه تمام شده و هیچ خروجی نداشته است. معلوم نیست فریبرز عسگری و مهرو کمرانی همچنان سرمربی تیمهای مردان و بانوان ما هستند یا نه.
در رشته وزنهبرداری هم حاشیه حرف اول را میزند. داوودی یک نقره ارزشمند در المپیک برای وزنهبرداری کشور به دست آورد، ولی هم مدیران فدراسیون و هم اهالی این رشته میدانند که وزنهبرداری ایران اوضاع وخیمی دارد و برای پشت سر گذاشتن این بحران نیازمند یک خانهتکانی اساسی است. با این حال علی مرادی نفر اول فدراسیون اعتقادی به این مسائل ندارد و گویا ترجیح میدهد در سکوت به ریاستش ادامه دهد. دوومیدانی نیز شرایطی مشابه وزنهبرداری دارد. این رشته مادر کماکان با داشتن تکستاره پا به سن گذاشته خود پیش میرود و برنامه مدون و عملی برای شناسایی استعدادها و پرورش آنها برای سالهای آتی ندارد. فدراسیون تیراندازی هم که اولین مدال المپیک را در توکیو تجربه کرد با سرپرست اداره میشود. علی دادگر تیرماه حکم سرپرستیاش را دریافت کرده و تیراندازی ایران که حالا با مدال طلای جواد فروغی نگاهها را به خود جلب کرده منتظر برگزاری مجمع انتخاباتی است.
اگر قرار باشد فدراسیونهای ناکام با همین روند به کارشان ادامه دهند و فرصت طلایی را بسوزانند در آینده باز هم شاهد سقوط بیشتر رشتههای مدالآوری خواهیم بود که روزگاری نهچندان دور جزو قدرتهای اول دنیا محسوب میشدند.
