سرویس ایران جوان آنلاین: شايد اين كروناست كه اجازه نداده طي 15 ماه اخير صداي خرابي جادهها به گوش برسد. راههايي كه سالانه هزاران قرباني بر روي دست جامعه ميگذاشتند و بعد از هر اتفاق، بياحتياطي راننده و مشكل خودروها و در نهايت خرابي جادهها علت تصادفات مرگبار اعلام ميشد. تصادفات به همه استانها مربوط ميشدند. از راههاي استانهاي شمالي كشور مثل گيلان و مازندران گرفته تا جادههاي پارسآباد در اردبيل، جاده قديم ساوه به همدان، جاده ريگان در كرمان و دهها راه مواصلاتي ديگر كه به خاطر ميزان قربانيانشان نام «مرگ» گرفتهاند. با اين حال در دوراني كه به خاطر كاهش رفت و آمد و كم شدن مسافرتها آمار تصادفات جادهاي هم كاهش يافته، رئيس سازمان راهداري و حمل و نقل جادهاي با بيان اينكه بيش از ۱۰ هزار كيلومتر از راههاي كشور دچار خرابي شديد هستند، درخواست كرده تا بودجه راهها را به بودجه عمومي گره نزنند.
«از همان روزهاي نخستي كه كرونا وارد ايران شده و در حال شيوع در استانها بود، براي اينكه بتوان نظر مسئولان را به سمت تصادفات جادهاي و آمار بالاي مرگ و ميرهاي ناشي از آن جلب كرد، تعداد فوتيهاي مبتلايان به كرونا با تعداد كشته شدگان جادهاي مقايسه ميشد و با اين عنوان كه «كرونا خطرناكتر است يا سوانح رانندگي»، سعي ميشد تا ترس از جادههاي مشكلدار هم به دل مديران و متوليان امر بيفتد و در مورد اين مسئله هم فكري كرده و چارهاي بينديشند.
براساس آمار، در اواخر سال 1398 به طور ميانگين در ايران روزانه ۴۸ نفر بر اثر سوانح رانندگي جان باخته و حدود ۳ هزار نفر هم مصدوم ميشدند.
كرونا باعث شد تا مردم از سفر و رفت و آمدهاي غير ضروري خودداري كنند و همين مسئله آمار تصادفات و به تبعآن كشتههاي جادهاي را كاهش داد. همه ميدانند تا چند وقت ديگر تب وتاب اخبار كرونا و تلفات ناشي از ويروس به پايان ميرسد آنوقت بايد پرسيد كه تلفات ناشي از سوانح رانندگي نيز در همين رقم و در كمترين حد خود باقي ميماند؟
حجم بالاي مطالبات براي راههاي روستايي
اين يك حقيقت است كه راهها و جادههاي زيادي در استانهاي مختلف ايران ناايمن هستند و حالا به اعتراف رئيس سازمان راهداري و حمل و نقل جادهاي بيش از ۱۰ هزار كيلومتر از راههاي كشور دچار خرابي شديد هستند. داريوش اماني، با بيان اينكه نبايد بودجه راهها را به بودجه عمومي گره زد، گفته: «حجم مراجعات و مطالبات مردمي و نمايندگان در مورد راههاي روستايي زياد است در حالي كه تأمين اعتبارات راه روستايي استاني شده است.» به گفته اين مسئول با توجه به بودجه سازماني براي تأمين قير روكش آسفالت راههاي اصلي سال گذشته ۱۵ هزار ميليارد تومان بودجه در نظر گرفته شد اما براي سقف دوم، مجلس در يك تبصره اعلام كرد در صورت فروش مازاد نفت اين سقف تأمين شود، اين در حالي است كه اعتبار سازمان راهداري سال گذشته 4 هزار ميليارد بوده است.
معاون وزير راه و شهرسازي با بيان اينكه امروز براي نگهداري ۲۳۱ هزار كيلومتر راههاي كشور با همه صرفهجوييها به ۳۹ هزار ميليارد تومان اعتبار نياز داريم، ابراز داشت: «اين محدوديتها در سازمان راهداري وجود دارد؛ امروز بيش از ۱۰ هزار كيلومتر از راههاي اصلي كشور دچار خرابي شديد بوده كه براي بهسازي آنها به ۱۳ هزار ميليارد تومان پول نياز داريم و راههاي شرياني كه ۳۵ هزار كيلومتر است و بيش از ۹۰ درصد بخش اقتصادي مسافر و ترانزيت كشور در اين جادهها تردد ميكنند به اين پول نياز دارد.»
اماني با اشاره به اينكه مردم براي آب، برق، گاز هزينه پرداخت ميكنند اما براي حفظ راهها اينچنين نيست، خاطرنشان كرد: «تلاش ميكنيم راههاي شرياني را در شرايط مطلوب نگهداريم. اما شرايط سخت است. در دنيا ثابت شده كه نبايد بودجه نگهداري راه را به بودجه عمومي دولت گره زد.» به گفته اماني، با بودجه عمومي دولت نميتوان راهها را حفظ كرد. بايد يا عوارض راه يا سوخت را دريافت كنيم، همچنين سازمان راهداري به دنبال منابع جديد درآمدي است. رئيس سازمان راهداري و حمل و نقل جادهاي با بيان اينكه نزديك ۵۰ سال يك مرز مشترك با پاكستان داشتيم كه ميرجاوه بود اما در شش ماه گذشته ۲ مرز رسمي با پاكستان اضافه شد، افزود: «اگر طرح مرزي اجرا شود كه در دستور كار ماست دستكم هر كدام ۲۰۰ ميليارد تومان اعتبار نياز دارد. يعني راهها هزينه دارند و بايد تأمين شوند.»
امنيت جادهها مثل كرونا جدي گرفته شود
براساس آمار اعلام شده توسط سازمان پزشكي قانوني كشور، در 10 ماه اول سال 1398 حدود 15 هزار نفر در تصادفات رانندگي جان خود را از دست دادند و 307 هزار نفر هم مصدوم شدند. با تقسيم رقم تعداد متوفيان و مصدومان حوادث رانندگي در 10 ماه اول سال 98 بر تعداد روزهاي آن ميتوان گفت كه به طور ميانگين روزانه 48 نفر بر اثر سوانح رانندگي جان باخته و 3 هزار نفر مصدوم شدهاند. از همان موقع بود كه كرونا هم وارد ايران شد و استانها را يكي پس از ديگري درنورديد. اما ترس از اين ويروس چنان بود كه در برخي مواقع افراد تا چند روز خود را در خانه حبس ميكردند و جز براي كارهاي ضروري بيرون نميآمدند. جالب اينكه اين همه ترس به خاطر هشدارهاي مسئولان بود. با اين حال هيچ وقت آمار تكاندهنده جانباختگان سوانح رانندگي به آن اندازه براي مردم و مسئولان ترسناك نبوده در صورتي كه، ويروس كرونا واهمه شديدي بين مردم ايجاد كرده است.
همه ميدانيم تا چند وقت ديگر تب وتاب كرونا و تلفات ناشي از ويروس كاهش يافته و انشاءالله به پايان ميرسد اما بايد پرسيد كه تلفات ناشي از سوانح رانندگي چه ميشود و اينكه آيا مردم مانند جدي گرفتن ويروس كرونا، رعايت نكات ايمني در حين رانندگي را هم جدي گرفته و مسئولان نيز براي رفع خرابيهاي جادهها اقدامي ميكنند؟
