سرویس ورزشی جوان آنلاین: جودو ایران با یک چالش جدی روبهروست، چالشی که علاوه بر شیطنتهای داخلی و خارجی بیارتباط با سوءمدیریت حاکم بر ورزش کشور و حتی این رشته و فقدان دیپلماسی ورزشی نیست. وقتی در آبانماه ۹۸ فدراسیون جهانی جودو، ایران را به مدت نامعلوم و به بهانه رفتار مغایر با منشور المپیک تعلیق کرد، مسئولان فدراسیون و ورزش کشور با تنظیم یک شکایت به دادگاه حکمیت ورزش خواستار رسیدگی به این پرونده شدند.
نتیجه این اقدام هرچند که در ابتدا به رفع تعلیق ایران انجامید، اما باید توجه داشت که اولاً ۱۶ ماه زمان برد، در ثانی مبالغ گزافی خرج و هزینه را روی دست فدراسیون و ورزش کشور و البته بیتالمال گذاشت و ثالثاً در نهایت کار را به نقطه ابتدایی بازگرداند. یعنی اینکه دادگاه CAS پرونده را مجدداً به فدراسیون جهانی عودت داد تا اینبار برخلاف بار قبل طی یک رأی محکمتر از سوی کمیته انضباطی فدراسیون جهانی به همان دلیل عدم توجه به منشور المپیک با محرومیت چهار ساله روبهرو شویم، محرومیتی که تا ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ ادامه خواهد داشت.
بروز این اتفاق طبیعی و قابل پیشبینی بود، چراکه باز هم به جای استفاده از دیپلماسی قوی برای به کرسی نشاندن حرفمان از بیراهه حرکت و فراموش کردیم که دادگاه حکمیت ورزش هیچگاه در چنین مواردی خلافنظر فدراسیونهای جهانی رأی صادر نمیکند. جالبتر اینکه رئیس فدراسیون هنوز هم رفع تعلیق موقت ایران را برای خود یک پیروزی عنوان میکند، در حالی که همه منتظر تعلیق مجدد جودو بودند، اما گویا فدراسیوننشینان خوشخیالتر از این حرفها هستند. در شکایت اول اشتباه کردیم و حالا همان اشتباه را در شکایت دوم نیز تکرار میکنیم. جالبتر اینکه حتی نمیتوانیم در صحبتهای رودررو هم طرف مقابلمان را مجاب کنیم. به حرفهای میراسماعیلی، رئیس فدراسیون جودو دقت کنید: «دو ماه رایزنی و حتی نشست یک ساعت و نیم با رئیس فدراسیون جهانی داشتیم، اما متأسفانه او بر پیششرط غیرمنصفانه اصرار داشت که مغایر با منشور المپیک است. ماریوس ویزر بسیار محترمانه حرفهای ما را گوش داد و صحبتهای صریح و دوستانهای داشتیم، اما او اصرار داشت ما پیششرط آنها را قبول کنیم. طبیعتاً این پیششرط، خط قرمز نظام ماست و بنده مقید به آن هستم و اصول اعتقادی خودم است. تا روزی که هستم چارچوب نظام و چارچوب کشورم برایم بیشترین اهمیت را دارد. اینکه با پیششرط بخواهند کشوری را تحت فشار قرار دهند مخالف منشور المپیک است. ما در این جلسه به تفاهم نرسیدیم و در نهایت این رأی صادر شد. بعد از رقابتهای قهرمانی آسیا، کمیته انضباطی فدراسیون جهانی بدون حضور ما، محرومیت چهار ساله را برای جودو ایران در نظر گرفت که دو سال آن گذشته است. ۲۱ روز هم فرصت داشتیم که اگر به رأی اعتراض داریم به دادگاه حکمیت ورزش اعلام کنیم. جلسهای را با وزیر ورزش، آقایان صالحیامیری و علینژاد برگزار کردیم و ابعاد مختلف رأی نیز بررسی شد. قرار شد با وکلای مجرب هم مشورت کنیم که این کار انجام شد و در نهایت به این نتیجه رسیدیم که دوباره به این رأی اعتراض کنیم.»
خب با این شرایط چگونه میتوان امیدوار بود که دادگاه حکمیت ورزش رأی به سود جودو ایران صادر کند. آنچه به نظر میرسد این است که باز هم در یک پروسه طولانیمدت و پرهزینه بروکراسی اداری اسیر خواهیم شد و در نهایت هم بعید به نظر میرسد که راه به جایی ببریم. اینجاست که باز هم جای خالی دیپلماسی درست و پرقدرت در ورزش احساس میشود، با این تفاوت که اینبار هرچه روی دهد ثمرات و اثر آن گریبانگیر دولت بعد و وزارت ورزش آینده خواهد بود.
آرش میراسماعیلی میگوید: «ما به دعای خیر مردم نیاز داریم تا اینبار هم دفاع کنیم و آخرین تلاشهایمان را در دادگاه انجام دهیم.»، اما سؤال اینجاست تا کجا و چه زمانی قرار است توقع داشته باشیم کمکاریها و اشتباهات مدیریتیمان با دعای خیر مردم برطرف شود؟!
