سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: محمدرضا سنگری نویسنده کشورمان با انتشار یادداشتی که تسنیم آن را منتشر کرد سعی کرده است تا توجه مخاطب را به برخی زوایای پنهان و توفیقات اجباری که شیوع ویروس کرونا باعث آنها شده، جلب کند.
سنگری مینویسد: کرونا کیست که ما را از دستهایمان، از چشمهایمان، حتی از نفسهایمان به وحشت انداخته است! کرونا کیست که همه را به تعارض انداخته است، دینداران دو گروه شدهاند؛ جمعی نعمت و آزمون و حتی نماینده خدای رحمانش میدانند و برخی از نیرنگهای شیطان آخرالزمان! کرونا کیست رستم یا اسفندیار، ضحاک یا فریدون، تشتر یا اَپوش، پرومته زنجیر گسسته یا پرومته آتشآور، تروریست بزرگ جهان یا توریست بزرگ جهان! راستی مَنِ الکرونا؟»
وی در ادامه مینویسد: «یکی کرونا را میستاید که ما را به خودمان آورد، نعمتهایی را که نمیدیدیم به رخمان کشید، نعمت بوسیدن، دست فشردن، آزادانه دست در دست هم قدم زدن، نعمت دورهمیهای سوگ و سور را. کرونا تازیانه بیداری شد و ما را قدرشناس سلامتی کرد که نمیدیدیم، خدایی که سپاس نمیگفتیم... و دیگری کرونا را «نقمت» میبیند، فاجعه فلجکننده اقتصاد، فاجعه روابط انسانی، فاجعه ناگزیرسازیمان در پناه بردن به فضاهای مجازی برای دورکاری، فاصلهاندازی میان همه چیز با عنوان فاصلهگذاری اجتماعی...
کرونا را برخی «وصل» کردن میدانند و گروهی «فصل» کردن. راستی کرونا برای چه آمده است؛ وصل کردن ما یا فصل کردن ما؟! امروز ۲۰۶ کشور یعنی همه جهان، آشناترین فاتح خواب و بیداریشان کروناست. قهرمانی که با همه و همه و همه چیز پنجه درانداخته است. آیا کرونا ژانویه نیست؟ آخرین ماه سال میلادی مسیحی را ژانویه میگویند و ژانویه برگرفته از ژانوس است و ژانوس مجسمهای است با دو چهره در اساطیر یونان! یکی در نهایت زشتی و یکی در نهایت زیبایی! ژانویه دو چهره دارد؛ یک روی آن به سمت سال گذشته است و روی دیگر آن به سمت سال آینده. ما کدام چهره را میبینیم، چهره زشت یا چهره زیبا را؟
لابد میگویید تا در کدام سمت مجسمه ایستاده باشیم. هرچه باشد کرونا فرصتی برای «تماشا» فراهم آورده است. این فرصت تماشا فرصت تماشای «خودمان» هم است؛ فرصت تماشای «جهانی تازه» را که به تدریج دارد رقم میخورد. جهان دارد به «تماشای تازهای» میرسد و این کار کروناست! و حالا ما از کدام سمت به کرونا نگاه میکنیم؟»
