وحدت ملی از جمله مباحث اساسی است که از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی همواره مورد توجه بوده است. گره خوردن این مقوله با کیان نظام جمهوری اسلامی و امنیت ملی و نیز چالشهای فراروی آن همواره نگاه حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبری را در طول انقلاب به این شاخصه ماندگار نظام معطوف کرده است تا جایی که همه گروهها و آحاد جامعه به وحدت و همدلی با یکدیگر دعوت شده و پیوسته این عنصر را به عنوان یکی از نیازهای ضروری جامعه قلمداد میکردهاند.
انگیزه چنین رفتاری از سوی بزرگان و رهبران جامعه به جهت تأثیری است که این مقوله در استمرار و حیات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی میتواند داشته باشد، زیرا اساساً یکی از آسیبهای جبرانناپذیر جوامع انقلابی و نهضتها، ویروس تفرقه و اختلاف در جمع وفاداران به انقلاب و نظام برآمده از آن است. تاریخ نهضتهای یکصدسال گذشته ایران گواه بر این مدعاست. این مهم در شرایطی که اوضاع و احوال و مسائل داخلی و سمت و سوی جریانات سیاسی پس از انتخابات ریاست جمهوری شکل جدیدی به خود گرفته است و دشمنان خارجی تمام تلاش خویش را معطوف کردهاند تا با سوءاستفاده از چالش فکری جریانات سیاسی، جامعه ایران را دچار بحران نمایند، مقوله وحدت و همگرایی نخبگان و مسؤولان اهمیتی مضاعف پیدا کرده است.
توصیهها و هشدارهای پیاپی مقام معظم رهبری در چند سال اخیر بویژه پس از روی کار آمدن دولت نهم و بالاخص اتفاقات ناگوار پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری و بر طبل اختلافات کوبیدن برخی مسؤولان سابق جمهوری اسلامی و گام برداشتن آنها در مسیر تنشآفرینی در جامعه، بیانگر نگرانی عمیق معظمله و همه دلسوزان نظام از وضعیت موصوف و پیامدهای حاصل از بیتوجهی به مقوله مهم وحدت است.
به تعبیر دیگر، دغدغههای رهبر معظم انقلاب و مؤمنان به انقلاب و خط امام(ره) پیرامون وحدت مسؤولان و جناحهای سیاسی از بستر امنیت ملی ناشی گردیده است. نکته حائز اهمیت اینکه در برخی مقاطع این نگرانی به گونهای پررنگ بوده که بروز برخی رفتارهای نسنجیده و خارج از چارچوب نظام برخی افراد سیاسی، نخبگان فکری و گروههای سیاسی در حوادث مهم کشور، سبب نگرانیها و دلخوریها گردیده است.
قطعاً نخبگان سیاسی جامعه و کسانی که با توهم پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری زمینهساز تنش و بحران در کشور شدند و چهارماه انرژی کشور را مصروف امور بیهوده و آسیبزا کردند، اگر به فرمایشات رهبر فرزانه انقلاب در باب وحدت ملی توجه میکردند و حوادث تلخ تیر 78 و خطبههای نماز جمعه مهرماه 78 رهبری را مبنای رفتار آینده خویش قرار میدادند، امروز دیگر شاهد اقداماتی از نوع تجمع معدود افراد تحریک شده در روز جهانی قدس نبودیم.
رهبر انقلاب چه زیبا در آن خطبهها پیوند بین وحدت ملی و امنیتی ملی را تشریح فرمودند: «من بر روی وحدت ملی تأکید بیشتری دارم، به خاطر اینکه امنیت هم ناشی از وحدت است، اگر وحدت نباشد، امنیت هم به خطر میافتد.» امروز نیز رهبری در حالی سخن از وحدت کلمه و کنار گذاشتن اختلافات و دوری جستن از هر نوع تهمتزنی به یکدیگر میپردازند که آثار تلخ بیتوجهی به وحدت و امنیت ملی را به روشنی در جامعه میبینیم. در شرایطی که تأکید حضرت امام(ره) به حقوق ملت فلسطین مبنای وحدت همه مسؤولان در کشور بود آیا میتوان پذیرفت مسؤولی از همین کشور آن هم در روز جهانی قدس در جمع کسانی حاضر شود که نه تنها هیچ اعتقادی به وحدت حول محور فلسطین ندارند، بلکه پرداختن به حقوق ملت فلسطین را یک ضدارزش تلقی میکنند؟ آیا حضور کروبی در چنین جمعی، تهدید وحدت و امنیت ملی محسوب نمیشود. دیروز باردیگر مسؤولان کشور نشان دادند میخواهند این یادگار ارزشمند امام راحل یعنی وحدت و انسجام ملی را پاس بدارند.
آیتالله هاشمی رفسنجانی، سیدحسن خمینی و تمام آنهایی که برخی رفتارهای آنها پس از انتخابات نوعی امید را در مخالفان وحدت و امنیت ملی کشور زنده کرده بود با حضورشان در نماز عید سعید فطر، نشان دادند این شخصیتها میخواهند در همان راهی که امام راحل بر آن سفارش کرده و مقام معظم رهبری به عنوان سکاندار انقلاب اسلامی بر آن تأکید دارند، گام بر دارند و آنها به این درک صحیح رسیدهاند که آسیب وحدت ملی یعنی خداحافظی با آرمانها و راه امام(ره). دیروز همه مومنان خوشحال بودند؛ خوشحال از اینکه مسؤولان کشور به این واقعیت ایمان پیدا کردهاند که عامل پیروزی هر نظام و سیستمی، وحدت و یکپارچگی مردمانی است که چون حلقههای متصل به هم مانع نفوذ دشمن و فروپاشی سیستم حکومت میشوند و عامل پیوند دهنده این حلقهها نیز کسی نیست جز رهبری نظام. اگر چنین نبود، امیرالمومنین علی(ع) چنین نمیفرمودند: «همانا شیطان راههای خود را به شما آسان جلوه میدهد تا گرههای محکم دین شما را یکی پس از دیگری بگشاید و به جای وحدت و هماهنگی بر پراکندگی شما بیفزاید.»
اگر دیگر عناصر سیاسی اصلاحطلب همچون کروبی، خاتمی و موسوی میخواهند از قافله وحدت ملت ایران در حول محور ولایت عقب نمانند و در چاه ویل انحراف و سقوط نیفتند، شایسته است بر صف متعهدین ملت ایران و مسؤولان دلسوز نظام بپیوندند که رستگاری تنها در حرکت بر این مدار است.
