
قدس سرزمين پيامبران الهي است. سرزميني که صدها چهره برجسته از پيامبران و اوصيا و قدسيان که به اين سرزمين ملکوتي حرمت و قداستي بزرگ بخشيدهاند و در خاک اين ديار گام نهاده و توحيد را تبليغ و خدا را پرستش نمودند و قرآن از همه آنها با تکريم و تعظيم فراوان ياد کرده و ستوده است. در اين سرزمين بود که خدا با موسي(ع) سخن گفت و عيسي(ع) پا به هستي گذاشت و در گهواره لب به سخن گشود و خدا او را به سوي خود برد. مريم(س) در اين سرزمين رحلت و هاجر به اين اقليم هجرت کرد، و از همه مهمتر اينکه قدس قبله نخست مسلمانان به شمار ميرود. چنانکه در قرآن آمده است: «سبحانالذي اسري بعبده ليلا من المسجد الحرام الي المسجد الاقصي الذي بارکنا حوله لنريه من آياتنا انه هو السميع البصير»شبي جبرئيل، امين الهي با مرکب آسماني «براق» بر پيامبر اکرم(ص) نازل شد. رسول خدا(ص) به براق نشست و به سوي بيتالمقدس پرواز كردند، اين سفر را «سفر اسراء» ناميدهاند. براق در بيت المقدس فرود آمد و پيامبر پياده شد و در مسجدالاقصي دو رکعت نماز بجاي آورد و آنگاه بر صخره بيت المقدس ايستاده و همراه جبرئيل عروج كردند. اين سفر را «سفر معراج» گويند. بدين ترتيب قدس و مسجدالاقصي جزئي از مقدسات مسلمانان شد و پيامبر(ص) سفارش كردند در آن نماز گزارند و آن را حفظ کنند.