شیوا نوروزی
تب شرکت در مسابقات جهانی و آسیایی تقریباً به اکثر رشتههای ورزشی رسیده، از جودو، والیبال و تیروکمان گرفته تا کشتی، تکواندو و کاراته که به فاصله کوتاهی از هم در میدانهای جهانی و آسیایی به میدان میروند. از ناکامی جودوکاران و کمانداران که بگذریم نوبت به کاراتهکارانی میرسد که تعداد اردوهای آمادهسازیشان دو رقمی شده. ملیپوشان این رشته از مدتها قبل برای اعزام به چین و اینکه شاید پس از سالها یک بار دیگر بتوانیم بر سکوی نخست آسیا بایستیم، تلاش میکنند هر چند این فدراسیون هم مانند خیلیهای دیگر از وجود رئیس بیبهره است و برای شناختن رئیس جدید لحظهشماری میکند اما آهی، سرپرست فعلی تمام تلاشش را میکند هرچند که وضعیت ریاستش مبهم است اما حداقل تیمملی خوب تمرین کند و با آمادگی کامل به مسابقات اعزام شوند تا جای هیچ گلایه و انتقادی باقی نماند.
ملیپوشان از جمعه چهاردهمین و آخرین مرحله از تمرینات آمادهسازی خود را آغاز کردهاند. این در حالی است که سفر تیمملی به ماکائو به دردسر جدید کادر فنی و فدراسیون نشینها تبدیل شده است.
اردو در ماکائو؛ خوب یا بد
دو هفتهای به اعزام کاراتهکارها باقی مانده اما کادر فنی به جای آنکه تمام هوش و حواسشان را روی ملیپوشان متمرکز کنند، مجبورند به سؤالهای جورواجوری که ذهن همه را مشغول کرده، جواب دهند. سفر به ماکائو در آخرین روزها مطرح شد و در شرایطی که کسی فکر نمیکرد قبل از مسابقات مهمی که در پیش است کادر فنی به فکر برگزاری اردو بیفتد. این مطالب حاشیهای در حالی مطرح شد که به گفته علیرضا سلیمانی، سرمربی تیم کاراته بزرگسالان چالش جدیدش را زیر سر بدخواهان تیمملی میداند. سلیمانی که با جدیت هر آنچه در توان دارد را به پای شاگردانش میریزد، برگزاری اردوی مشترک در ماکائو را مسخره میداند؛ از دو سال پیش که به ایران بازگشتهام ناملایمتی زیادی دیدهام اما صبر و تحملم هم بیشتر شده و به عبارتی پوست کلفت شدهام. آنها که همیشه انتقاد میکنند و حرمتشکنی را در رأس کارهایشان قرار میدهند، یادشان رفته که در ورزش ما حرمتشکنی نوبتی است و یک روز هم نوبت آنها میشود. نمیدانم چرا و به چه دلیل برخی دوستان سفر ما به ماکائو را اردوی مشترک تمرینی نامیدند. سلیمانی از بدو ورودش با منتقدانش میجنگد و این بار هم برای شفافسازی همه چیز را تمام و کمال شرح میدهد؛ توجه داشته باشید که اختلاف ساعت ماکائو و محل برگزاری مسابقات(چین) چیزی حدود 15/1 دقیقه است. با توجه به این موضوع تصمیم گرفتیم چند روز زودتر به ماکائو که فاصله کمی با چین دارد بروم تا هم از امکانات و سالن تمرینشان استفاده کنیم و هم بچهها به شرایط آب و هوایی و اختلاف ساعت عادت کنند تا پس از اعزام به چین مشکلی از این بابت نداشته باشیم. از طرفی در همه رشتههای ورزشی وقتی به زمان مسابقات نزدیک میشوند با پایین آوردن فشار تمرینات به اصطلاح دوره ریکاوری را شروع میکنند.
کدام قهرمانی؟
نکته دیگری که آقای سرمربی را به شدت ناراحت کرده، زیر سؤال بردن قهرمانی احتمالی تیمملی کاراته در چین است. در روزهای اخیر بعضی از کارشناسان و قدیمیهای این رشته با اعلام اینکه کاراته ایران همیشه قهرمان آسیا بوده است، سعی در بیارزش جلوه دادن تلاش ملیپوشان و کادر فنی داشتهاند. با این حال علیرضا سلیمانی باز هم خونسرد و آرام جواب منتقدانش را میدهد: آنها سعی میکنند ارزش طلای ما را کم کنند. تنها استدلال این عده آن است که ما همیشه در آسیا آقایی کردیم. اما کدام آقایی و کدام قهرمانی؟ در تمام ادوار به غیر از سال 1999 ژاپن در آسیا حرف اول را زده که در آن سال هم تیمملی با مدیریت آرینخو با اقتدار قهرمان آسیا شد. حالا نمیدانم چرا بعضیها اصرار میکنند با همین تک قهرمانی ما را در آسیا اول جلوه دهند.
سرمربی تیمملی کاراته بزرگسالان با وجود تمامی نقدها و گلههایی که در کارش و جود دارد به کار خودش و بچههایش ایمان دارد و از اینکه آنها را بار دیگر به مسیر درست هدایت کند، خوشحال است: به آنچه میخواستم، رسیدم. بچهها هم از نظر فنی پیشرفت کردهاند و هم از نظر اخلاقی. همه تلاش کردهاند و ما هم تلاش خودمان را کردهایم اما قول قهرمانی نمیدهیم. چرا که اساساً آنها که پیشاپیش وعده قهرمانی میدهند، دروغ میگویند.
