عليرضا سجاديفر
شهيد عيسي ابراهيمي از شهداي دفاع مقدس است كه سال 1345 در خانوادهاي متدين در روستاي طول لات از توابع رودسر به دنيا آمد و 17 مهرماه 1362 نيز در منطقه كامياران به شهادت رسيد. چندي پيش سالگرد شهادت اين شهيد پاكباخته راه حسين(ع) بود. شهيد ابراهيمي از شهدايي بود كه ره صد ساله را يك شبه پيمود و با بصيرتي كه داشت درس و مشق مدرسه را براي امري بزرگتر كه همانا جهاد در راه خدا بود به كناري نهاد و در نوجواني به آرزويش رسيد و با علي اكبر حسين(ع) محشور شد. اين شهيد والامقام از آنجايي كه در خانوادهاي متدين رشد يافته بود از دوران كودكي پاي در راه مستقيم انسانيت و شرف گذاشت و از دوران ابتدايي راه را از چاه تشخيص داد. شهيد ابراهيمي چنانچه پدرش ميگويد در امور خانواده، مخصوصاً در كار كشاورزي با توجه به بدن ورزيدهاي كه داشت، به پدر و مادرش كمك ميكرد و در عين حال از درس و مشقش هم غافل نبود و از لحاظ اخلاقي و نزاكت زبانزد خاص و عام بود. خواهرزاده اين شهيد در اين خصوص از مادر شهيد نقل ميكند كه شهيد ابراهيمي قبل از انقلاب در دوران ابتدايي هم طرفدار راه و مرام امام خميني(ره) بودند و حتي يك بار در روي ديوار بتني مدرسهاش شعار مرگ برشاه مينويسد كه معلم طاغوتياش او را ميبيند و او را مجبور ميكند كه با زبان شعار را پاك كند. از آنجايي كه با تهديد معلمش مبني بر اخراج از مدرسه مواجه ميشود مجبور ميشود با زبانش شعار را پاك كند و همين موضوع باعث شده بود كه روزها طول بكشد تا ورم زبان شهيد بهبود يابد. شهيد ابراهيمي با پيروزي انقلاب اسلامي و شروع جنگ تحميلي لباس رزم ميپوشد و قدم در راه علي اكبرهاي زمان ميگذارد. او در اين خصوص مينويسد: «بهترين مرگ شهادت و كشته شدن در راه خداست و قسم به كسي كه جانم در دست قدرت اوست اگر در ميدان نبرد با دشمن با هزار ضربه تير كشته شوم اين مرگ براي من گواراتر از آن است كه در بستر بميرم.» آري، او راهش را پيدا كرده بود و با بصيرت كامل در اين راه قدم برداشت و سرانجام در ركاب ياران خميني كبير در كربلاي كردستان به شهادت رسيد. آن شهيد در وصيتنامهاش مينويسد: «انسان وقتي انسان است كه خود را شناخته باشد و وقتي خود را شناخته است كه بتواند با خودشناسي خداي خود را بشناسد. يعني ارزش انسان در شناخت او نهفته است. اگر انساني توانست به واقعيت انساني و اسلامي خودش پي ببرد و بدان جامه عمل بپوشاند و به فطرت خداگونه خود آشنا شود آنگاه ميتوان به او لقب انسان متعالي را داد و آنگاه است كه خداوند او را از عباد خاص مينامد.» با توجه به متن وصيتنامهاش و محتواي عالي آن درمييابيم كه شهيدان در دانشگاه جبهه درس مردانگي و شجاعت و حسينيوار زيستن را آموخته بودند و استمرار انقلاب اسلامي در سالهاي بعد از جنگ هم بدون شك حاصل دفاع مقدسي بود كه امثال ابراهيمي از آن سربلند بيرون آمدند و ما قدردان آنها هستيم.
