محمدصادقي
آنچه بر سر فيلم سينمايي رستاخيز آمده است، باعثشده تا وضعيت فعلي فيلم تا حد زيادي پيچيده و مبهم باشد. فيلم كه از نظر پرداخت به تاريخ اسلام، مهمترين توليد سينماي ايران در موضوع قيام امام حسين (ع) است،اما از نظر آنچه بر سر اكران اين فيلم رخ داده، «رستاخيز» با مشكلدارترين فيلمهاي سينماي ايران بر سر دور شدن از اكران عمومي تنه به تنه ميزند. احمدرضا درويش كه از نامهاي شناختهشده و صاحبسبك در سينماي دفاع مقدس است و البته جزو كم كارهاي سينما، فيلم «رستاخيز» را با كمك مؤسسات ديني خارج از كشور ساخت. وي توانست با ارتباط با دفتر آيتاللهسيستاني و جلبنظر مثبت دفتر اين مرجع معظم تقليد، مقدمات ساخت فيلم را فراهم كند.
رستاخيز از اين نظر كه بدون ايجاد بار مالي براي سينماي ايران ساختهشده، جزو استثناها است، اما در زماني كه درويش به اين بعد از فيلمش افتخار ميكرد، آنچه در به تصوير كشيدن چهره شخصيتهاي مذهبي مانند «حضرت عباس(ع)، «حضرت علي اكبر(ع) و «حضرت قاسم(ع)» اتفاق افتاد، باعث شد تا بعد از جشنواره فيلم فجر، انتقادها از اين فيلم اوج بگيرد. كارگردان نيز تا امروز زير بار اصلاح سكانسهاي مناقشهآميز نرفته است. درويش به طور عامدانهاي در برخي از صحنههاي فيلم روايتي مغاير با روايتهاي مورد اجماع و مقبول تشيع از عاشوراي حسيني ارائه داده و دليل واضحي نيز براي اين كار ارائه ندادهاست. بهرغم ايجاد كميتهاي براي تعيينتكليف فيلمهاي توقيفي هم خبري از رسيدگي به وضعيت اين فيلم نشده است. حوزههاي علميه و وزارت ارشاد به عنوان متولي امور فرهنگي دولتي شيعي كه اساس حكومت آن بر مبناي تعاليم عاشوراي حسيني بنا نهاده شده است، تا امروز نسبت به روايتي كه احمدرضا درويش از عاشورا داشته، ايرادات فني و اعتقاداتي فراواني را وارد كردهاند. در اين شرايط صحبت از اكران اين فيلم در خارج از كشور به معناي ناديدهگرفتن نگرانيهايي است كه نسبت به عواقب فرهنگي و اعتقادي پخش مميزي نشده «رستاخيز» وجود دارد.
بهتر است پيش از آنكه رستاخيز به عنوان فيلمي ايراني در خارج از ايران به نمايش درآيد و برداشتهاي شبههانگيز كارگردان از واقعه عاشورا به نام جمهوري اسلامي نوشته شود؛ فكري براي محتواي «رستاخيز» شود.
