يكي از مسائلي كه همواره درباره جشنواره فيلم كوتاه تهران به چشم ميآيد بيهدفي اين جشنواره است. شايد اگر از مسئولان هم بپرسيد خودشان هدف برگزاري جشنواره را ندانند. مواردي مثل كشف استعداد يا هدايت جوانان به سمت فيلمسازي از جمله اهدافي است كه به يك دهه پيش برميگردد و اكنون جشنواره فيلم كوتاه بايد اهداف مشخصتري داشته باشد و فيلمسازان را به سمت و سويي راهبرديتر سوق دهد.
تاكنون و طي بيش از سه دهه از برگزاري اين جشنواره هنوز راهبردهاي جشنواره فيلم كوتاه تهران مشخص نشده است و همين مسئله باعث شده اين جشنواره صرفاً با رويكردي تكنيكزده به كار خود ادامه دهد و فرماليسم بر آن چيره باشد. بيش از هر چيز دانشكدهها و فضاهاي هنري كشور به اين رويكردهاي فرماليستي در عرصه فيلمسازي گرايش دارند و جالب است كه از دل اين شرايط يا پديدهاي ظهور نميكند و اگر هم درخششي ايجاد شود به دليل ضعف در مباني فكري معمولاً كميت آثار لنگ ميزند.
از همين منظر روند فيلمسازي طي اين سالها به لحاظ تكنيكي و رنگ و تصوير و قاب تا حدودي ارتقا پيدا كرده است اما به لحاظ داستان و جهانبيني، همچنان در آثار ضعفهاي عديدهاي ديده ميشود و مشكلات زيادي وجود دارد. آنچه درباره اين دوره جشنواره واضح است اين است كه به لحاظ كميت، تعداد فيلمهاي امسال رقم بالايي را نشان ميداد ولي كيفيت متأسفانه هر سال كاهش مييابد. ما در كشور سوژههاي بسياري داريم ولي همه يا سراغ پارهاي سوژههاي كليشهاي ميروند يا ايده را با نوع پرداختشان حيف ميكنند.
نكته ديگر درباره آثار جشنواره اين است كه متأسفانه آثار شبيهسازي ميشوند و حتي نحوه ساخت آثار اصغر فرهادي وارد فيلمهاي كوتاه هم شده است و عدهاي نيز براساس آثار كارگردانان اروپايي فيلم ميسازند و متأسفانه زاويه ديد و قاببندي ايراني به حاشيه رفته است. نقطه ضعف ديگري كه در آثار جشنواره امسال به چشم ميخورد، اين مسئله بود كه چون مخاطب آثار خود فيلمسازان و حتي اطرافيانشان هستند، فيلمها و سليقهها به هم شبيه شده بود و حتي سال بعد عدهاي تحت تأثير فيلمهاي خوب سال قبل كار خود را ميسازند.
رويكرد غيرحرفهاي روابط عمومي جشنواره نكته منفي ديگر جشنواره امسال فيلم كوتاه تهران به رويكرد غيرحرفهاي روابط عمومي اين رويداد مربوط ميشود، به عنوان نمونه حجتالله ايوبي، رئيس سازمان سينمايي در آخرين روزهاي برگزاري جشنواره بينالمللي فيلم كوتاه تهران از اين جشنواره ديدار كرد. نكته مهم و اساسي در بازديد رئيس سازمان سينمايي از محل برگزاري جشنواره بينالمللي فيلم كوتاه تهران اين است كه تنها برخي از رسانههاي همسو از طريق اطرافيان وي متوجه اين موضوع شدند و خود را براي پرسشهايي از ايشان به كاخ جشنواره رساندند. اين در حالي است كه رسانههايي كه همواره با انتقاد سازنده از عملكرد سازمان سينمايي فعاليت ميكنند از دايره رسانههايي كه به وي نزديك هستند، حذف شدند.
اين فضايي كه با عملكرد غلط مدير روابط عمومي سازمان سينمايي به سمت جداسازي ميرود برخلاف آن است كه ادعا ميشود مديران اين دوره به منتقدان خود احترام ميگذارند.
انتقاد به محل برگزاري جشنواره از نكات ديگر درباره جشنواره فيلم كوتاه سي و سوم محل برگزاري اين رويداد بود. يكي از فيلمسازان كوتاه در اينباره اينچنين اظهارنظر كرده است: ساختمان سينما چارسو بيشتر ما را با محصولات كمپانيهاي كرهاي و چيني آشنا ميكند تا فرهنگ و جشنوارهاي كه بيش از سه دهه تاريخ در پشت سرش خوابيده است. فكر كنيد اندك مهمانان خارجي جشنواره پس از پايان جشنواره چه تصويري از ايران به خاطر خواهند داشت. يك سينماي فلزي در آلودهترين قسمت شهر با تابلوهاي الجي و سامسونگ، يك هتل و احتمالاً چند سيخ كوبيده كه ميل كردهاند.
