اصولاً در كشوري كه شعار «هنر براي هنر» در بين هنرمندان استيلاي غيرقابل انكاري دارد و سينماي روشنفكري هم دائماً به آن ميدمد، بررسي جامعهشناسانه فيلمهاي سينمايي گرايش مرسومي قلمداد نميشود، اما به مدد برگزاري يك هفتهاي جشنواره فيلم سلامت، اين اتفاق افتاد و البته يكي از اين جلسات هم به جنجال كشيده شد. جايي كه يك جامعهشناس در مواجهه با يك بازيگر بيرودربايستي اظهار نظر ميكند و آنطور كه انتظار ميرود، جلسه ختم به خير نميشود. موضوع فيلم «لانتوري» به خودي خود آنقدر ملتهب است كه موجب حاشيه شود. محمدعلي الستي به عنوان جامعهشناس در نشست جامعهشناختي فيلم لانتوري بر سر مسئله بخشيدن يا نبخشيدن قصاص با باران كوثري وارد مجادله شد تا جايي كه كوثري سالن را ترك كرد. جامعهشناس نشست لانتوري به مصاحبهاي از آمنه بهرامي اشاره كرد كه در آن از اينكه عامل اسيدپاش خود را بخشيده، ابراز پشيماني كرده و گفته است: «اگر آن روز نميبخشيدم شاهد فجايع بعدي در زمينه اسيدپاشي نبوديم.» جامعهشناس معتقد است: «بخشش و عفو عامل اسيدپاشي، او را جريتر ميكند و قصاص نشدن اين افراد براي جامعه خوب نيست. لانتوري مانيفستي درباره بخشيدن است. اين فيلم به كساني تقديم شده كه قدرت بخشش دارند و من ميپرسم آيا درصدد اين بودهايد كه كساني را كه از حق خود نميگذرند، ضعيف معرفي كنيد؟»
كارشناس برنامه با انتقاد از اينكه مخاطب كاراكتر پاشا با بازي محمدزاده را دوست دارد، درميشيان را خطاب قرار ميدهد و ميگويد: «شما در فيلمتان از يك مجرم قهرمان ساختيد.» اما باران كوثري كه به عنوان يكي از بازيگران اصلي در اين نشست حضور دارد، سخنان جامعهشناس را قبول ندارد و اينگونه واكنش نشان ميدهد: «نظر شخصي من اين است كه خشونت نبايد در يك دور تسلسل بيفتد. نبايد جواب توحش را با توحش داد. بايد نوك پيكان را به سمت قانون مملكت گرفت كه راهي بهتر از قصاص پيش پاي ما نميگذارد.»
كوثري در حالي مدعي ميشود كه قانون مملكت راه بهتري جز قصاص پيش پا نميگذارد كه خداوند در قرآن راه بخشيدن را پيش پاي افراد گذاشته است، ضمن اينكه قصاص را باعث حيات جامعه معرفي ميكند و بر بهتر بودن بخشش نيز تأكيد ميكند و قانون مملكت هم ظاهراً بر همين مبناي قرآني استوار شده است، اما نظر كارشناسي خانم بازيگر اين است كه خانواده فرد صدمه ديده بايد از حق خود بگذرند يا به قول او توحش را نبايد با توحش پاسخ داد. البته آقاي جامعهشناس كه چند دقيقه قبل خانم بازيگر را بهترين هنرپيشه تاريخ سينماي ايران قلمداد كرده هم نميتواند از حق دفاع نكند و به صحبتهاي كوثري واكنش تندي نشان میدهد و ميگويد: «شما در جايگاهي نيستيد كه درباره معضلات اجتماعي نظر بدهيد. من شما را بهترين بازيگر در بين زنان و مردان ميدانم اما اين باعث نميشود به شما حق بدهم كه با قصاص مخالف باشيد؛ چراكه از پيامدهاي اجتماعي بخشيدن فرد اسيدپاش مطلع نيستيد. من آرزو ميكنم طرفداران بخشش اسيدپاش خودشان هم مورد حمله اسيدپاش قرار بگيرند تا بعد ببينيم همچنان رأي به بخشش صادر ميكنند يا خير.» نشست جامعه شناختي فيلم لانتوري در نهايت به جنجال كشيده شد و بحث بر سر مسئله بخشيدن يا نبخشيدن در ميان محمدعلي الستي جامعهشناس و باران كوثري بالا ميگيرد تا جايي كه باران كوثري سالن را ترك ميكند.
در ادامه مراسم صابري، پزشك سازمان پزشكي قانوني، به اين نكته اشاره ميكند كه در اين سالها تنها سه، چهار مورد قصاص اسيدپاش چشم اتفاق افتاده و حتي در موردي كه سال 93 رخ داد و يك چشم اسيدپاش قصاص شد، خود فرد قرباني تحتتأثير قرار گرفت و چشم دوم او را بخشيد. جامعهشناس ميگويد: اگر قصاص انجام شده بود، شايد شاهد فجايع بعدي نبوديم. اينكه حضور بازيگر يك فيلم و اظهار نظر او درباره مسائل كارشناسي فيلم چقدر منطقي است، موضوع اين نوشته نيست. يك بازيگر معتقد است حكم خدا بهترين حكم نيست و به قانون اعتراض ميكند؛ حكمي كه يك جامعهشناس به عنوان نماينده عقلانيت جامعه هم بر منطقي بودن آن صحه ميگذارد. ولي اينكه يك بازيگر بايد جنبه نظر مخالف خود را داشته باشد و به احترام جمع تا انتهاي جلسه حضور داشته باشد، موضوع اين بحث و همان چيزي است كه سينماي اجتماعي ايران به عنوان كسي كه ادعا دارد بايد براي جامعه نسخه درمان بپيچد به آن نياز دارد. ظاهراً شعار «زنده باد مخالف من» خيلي خوب براي خانم بازيگر جا نيفتاده است. خوب است كه فرهنگ «زنده باد مخالف من» از سوي بازيگران سينماي اجتماعي ايران نيز در عمل به رسميت شناخته شود.
